เมื่อฉันต้องเป็นนางร้ายสองใจ ที่ไม่อยากได้ใครสักคน

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า others

"เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่าอย่างไรนะ..หว่านชิง"

บรรยากาศโดยรอบพลันเยียบเย็นลงในชั่วพริบตา หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ เธอพยายามฝืนปั้นยิ้ม สูดลมหายใจลึกเข้าปอดเพื่อข่มก้อนเนื้อในอกที่กำลังเต้นระรัว

"มะ..ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านเหวินหยวนคงฟังผิดไปเสียแล้ว.."

บุรุษเบื้องหน้ามีใบหน้าหล่อเหลาและทรงเสน่ห์ชนิดที่สตรีใดในใต้หล้าก็คงไม่อาจละสายตาจากเขาได้ แม้อายุจะล่วงเข้าสู่วัยสามสิบเจ็ดปีแล้ว ทว่านอกจากกลิ่นอายความภูมิฐานและดูน่าเกรงขามที่เพิ่มมากขึ้น ก็ไม่มีจุดใดบนเรือนร่างนี้ให้ติเตียนได้เลย เขาหล่อเหลาราวกับเทพเซียนในภาพวาดของจิตรกรเอก ทว่า..เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาลุ่มหลงความงามของเขาได้แม้แต่น้อย

เพราะชายเบื้องหน้านี้คือกู้เหวินหยวนท่านราชครูผู้มีอำนาจล้นฟ้า และเป็นถึงตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ ส่วนตัวเธอคือซ่งหว่านชิงนางร้ายของเรื่องที่มีจุดจบและชีวิตบัดซบขั้นสุด!

ตัวละครมีตั้งมากมาย ทำไมสวรรค์ต้องเหวี่ยงเธอให้มาอยู่ในร่างของยัยนางร้ายสองใจผู้นี้ด้วยนะ

"เช่นนั้นก็ดี..หากไม่มีอะไรแล้ว ก็ทำหน้าที่ของเจ้าเสียสิ"

เขากดไหล่บางบังคับให้เธอนั่งลงบนพื้น เมื่อคุกเข่าลง..ใบหน้างามก็อยู่ระดับเดียวกับส่วนนั้นที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ ร่างสูงแยกเรียวขาออกเล็กน้อยขณะปลดปราการเบื้องล่างออก เธอถึงกับลอบกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นความยิ่งใหญ่ของเขา..

ให้ตายสิ! เธอไม่ควรต้องมาเจอเรื่องบ้าบออะไรแบบนี้เลยจริงๆไม่น่าไปคอมเมนต์ด่าในนิยายที่อ่านเลย!

เมื่อเห็นว่าสตรีเบื้องหน้ายังคงนิ่งอึ้ง เขาก็กอบกุมส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนของตน เคาะเบาๆที่มุมปากของนางราวกับหยอกเย้า ปลายนิ้วแกร่งเชยคางพร้อมกับจ้องมองดวงหน้างามที่บัดนี้แดงระเรื่อ ก่อนจะจ่อส่วนปลายหยักสีแดงก่ำเข้ากับกลีบปากนุ่มหยุ่น

เธอพยายามหันหน้าหนี แต่เขากลับคว้าปลายคางคนดื้อรั้นให้หันกลับมา บังคับเชิดรั้นดวงหน้าของเธอขึ้น แล้วดันส่วนปลายสีสดแทรกผ่านกลีบปากที่กำลังเม้มแน่นด้วยความขวยเขิน

"หว่านชิง..เหตุใดวันนี้เจ้าถึงได้ดื้อดึงนักเล่า"

เขาบีบพวงแก้มของนางเบาๆบังคับให้เรียวปากเผยอออก เผยให้เห็นเรียวลิ้นเล็กชุ่มชื้นอยู่ภายใน 

"ข้าต้องพยายามมากเพียงใด ถึงจะปลีกเวลามาหาเจ้าในยามนี้ได้..เจ้ารู้หรือไม่"

เขาชักนำให้นางลิ้มชิมตัวตนของเขาอย่างเอาแต่ใจ ฝ่ามือแกร่งเลื่อนไปประคองท้ายทอยเล็กมิให้หลบหนี

"หรือว่าที่สำนักศึกษามีผู้ใดรังแกเจ้า ใครกันที่กล้ารังแกหว่านชิงของข้า บอกกล่าวออกมาสิ ข้าจะไปจัดการให้เจ้าเอง..อา..ข้าลืมไปว่ายามนี้เจ้าคงเอื้อนเอ่ยสิ่งใดไม่ได้ เพราะริมฝีปากเล็กๆของเจ้ากำลังครอบครองส่วนนั้นของข้าอยู่..เช่นนั้นหากอยากฟ้องร้อง ก็รีบปรนนิบัติข้าให้เสร็จสิ้นเถิด..ข้ารอรับฟังอยู่นะ"

"...."

เธอกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในใจ! เรื่องราวแสนวุ่นวายนี้มันเริ่มต้นขึ้นในวันนั้น..วันที่เธออ่านนิยายแล้วเผลอคอมเมนต์ด่าซ่งหว่านชิงว่าเป็นสตรีโง่งม

"ยัยนี่เป็นนางร้ายที่โง่ชะมัด! ไปหลงรักราชครูสารเลวผู้นั้นทำไมกัน ไหนจะยังมีเรื่องของซื่อจื่อมาให้วุ่นวายอีก ถ้าสวยขนาดนั้นทำไมไม่ทิ้งไอ้ผู้ชายเฮงซวยสองคนนั้นแล้วไปหาผู้ใหม่แทนซะเลยเล่า อ่านแล้วหงุดหงิดโว้ย!"

หลังจากกดส่งข้อความนั้น เธอก็เผลอหลับไปพอรู้สึกตัวอีกที..ก็ทะลุมิติมาตื่นขึ้นในร่างของซ่งหว่านชิงเสียแล้ว!

เธอไม่รู้ว่าสวรรค์กำลังเล่นตลกร้ายอะไร แต่ในเมื่อจับพลัดจับผลูเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายผู้นี้แล้ว เธอก็จะขอพลิกชะตากรรมทั้งหมดเอง! เธอจะสร้างเส้นทางเดินใหม่ จะไม่มีวันหลงรักท่านราชครูหรือซื่อจื่อผู้นั้นอีก นางร้ายสองใจอะไรกัน..เธอไม่มีทางเดินตามรอยเดิมของยัยนั่นเด็ดขาด

ตามเนื้อเรื่องในนิยาย ซ่งหว่านชิงเป็นดรุณีน้อยรูปโฉมงดงามล่มเมือง ทว่ากลับมีชะตากรรมที่แสนอาภัพ นางไม่ได้เกิดในตระกูลขุนนางมั่งคั่ง แต่เป็นเพียงสามัญชนคนธรรมดา ยามมองดูเหล่าคุณหนูสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม นางก็เกิดความทะเยอทะยานขึ้นในใจ..หวังเพียงว่าวันหนึ่งตนเองจะได้สวมใส่ชุดสวยงามเช่นนั้นบ้าง ทว่าการหลีกหนีจากโชคชะตาอันโหดร้ายนั้นไม่ง่ายดายเลย เมื่อความยากจนยังคงตามติดเป็นเงาตามตัว

ด้วยรูปโฉมที่งดงามสะคราญตา ทำให้มีเถ้าแก่เนี้ยจากหอนางโลมและโรงสุรามากมายมาดักรอขอซื้อตัวนาง แต่มารดาของนางเด็ดเดี่ยวไม่คิดยินยอมขายบุตรสาวกิน ทั้งยังสั่งเสียเอาไว้ว่า 

"หว่านชิง..เจ้าจะต้องแต่งงานกับชายหนุ่มที่รักเจ้าด้วยใจจริงเท่านั้นนะ"

ในค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายอย่างหนัก มารดาป่วยหนักจนอาการทรุดย่ำแย่ลงทุกขณะ นางรีบวิ่งฝ่าความหนาวเหน็บไปที่โรงหมอเพื่อขอร้องให้หมอมารักษา แต่เพราะไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ตำลึงเดียว หมอเหล่านั้นจึงปฏิเสธและขับไล่นางออกมาอย่างไม่ไยดี หว่านชิงเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่แตกสลาย นางได้แต่นั่งมองมารดาสิ้นลมหายใจจากไปอย่างเงียบๆ โดยไร้หนทางช่วยเหลือ

หว่านชิงคิดอย่างสิ้นหวัง..หากชีวิตของนางจะต้องเผชิญกับความโหดร้ายถึงเพียงนี้ สู้ตายตามมารดาไปเสียยังจะดีกว่า

คืนนั้นหิมะตกหนัก ดรุณีน้อยเดินเลื่อนลอยออกไปตามท้องถนนหมายจะปลิดชีพตนเองที่แม่น้ำ แต่ระหว่างทาง..โชคชะตาก็นำพานางมาพบกับรถม้าคันงาม

บุรุษผู้หนึ่งเลิกม่านรถม้าขึ้น จ้องมองลงมาที่นางก่อนจะเอ่ยปากว่า..หากนางยินยอมขึ้นรถม้าไปกับเขา เขาจะมอบทุกสิ่งที่นางปรารถนา

หว่านชิงปล่อยโฮออกมาในทันที นางคุกเข่าอ้อนวอนขอเพียงให้เขาช่วยจัดการฝังศพมารดาให้ เขายินยอมรับปากอย่างง่ายดาย..และหลังจากได้ฟังคำยืนยันอันหนักแน่นของเขา นางก็ตัดสินใจก้าวขึ้นรถม้าของท่านราชครูกู้เหวินหยวนในทันทีโดยไม่คิดลังเล

 

 

 

*****คมาแล้วน้า จิ้มได้เลยจ้า

 

 

 

Unfold