ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า
ABOUT ME
ABOUT ME
STORY BY ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า
ข้ามมิติมาเป็นนางเอกทั้งที ขอจับจองทรราชมาเป็นสามีก็แล้วกัน
Reads
เสียงจอแจของผู้คนและแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปดังระงมไปทั่วทั้งฮอลล์จัดงาน วันนี้คืองานมิตติ้งสุดยิ่งใหญ่ของนิยายจีนโบราณที่ฮิตระเบิดระเบ้อที่สุดในยุคอย่าง หลงรักแสงจันทร์ นิยายที่ทำให้นักอ่านทั่วประเทศยอมอดหลับอดนอนเพื่อรอตอนต่อไป และแน่นอนว่าพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆอย่างบุหลัน ก็ยอมใช้วันลาพักร้อนอันมีค่าเพื่อมาสิงสู่อยู่ในงานนี้โดยเฉพาะ ท่ามกลางบรรดาแฟนคลับนับร้อยที่กำลังต่อแถวยาวเหยียดเพื่อถ่ายรูปกับสแตนดี้ของพระเอกและพระรองผู้แสนดี บุหลันกลับปลีกตัวออกมายืนเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของงาน ตรงหน้าของเธอคือภาพวาดขนาดเท่าตัวจริงของเว่ยหลิงเซวียน หรือเว่ยกั๋วกงทรราชตัวร้ายของเรื่อง ชายหนุ่มในภาพวาดสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาคล้อยสีเงิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าเย็นชา ดวงตาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่ขวางหน้า แน่นอนว่าในนิยายเรื่องนี้ ใครๆก็ต่างเทใจเป็นเมนของพระเอกและพระรองที่อ่อนโยนกันทั้งนั้น แทบไม่มีใครสนใจตัวร้ายที่วันๆ เอาแต่หาวิธีทรมานคนอย่างเว่ยหลิงเซวียนหรอก แต่ว่า..เธอรักเขานี่นา บุหลันยกยิ้มขึ้นมาจางๆ มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสลงบนรูปของเขาอย่างแผ่วเบา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและสงสารจับใจ คนผู้หนึ่งถูกกดดันและถูกทำร้ายมาตั้งแต่เด็ก..จะให้เขามีความคิดที่ขาวสะอาดแบบเด็กที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีในทุ่งลาเวนเดอร์ได้อย่างไรกันเล่า "ถ้าหากมีโอกาสล่ะก็..ฉันอยากจะเห็นคุณด้วยตาเนื้อสักครั้งจังเลยเว่ยหลิงเซวียน.." บุหลันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วประทับจุมพิตลงไปบนภาพวาดตรงตำแหน่งริมฝีปากของชายหนุ่มในรูปอย่างแนบแน่น "คุณเองก็คงกำลังต่อสู้กับความยากลำบากอยู่ใช่ไหม..เว่ยกั๋วกง" "วาบ!" ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีขาวจ้าก็สาดส่องออกมาจากภาพวาดจนแสบตา บุหลันต้องยกมือขึ้นมาบังและหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอเบาหวิวราวกับกำลังตกลงไปในหลุมอากาศไร้ก้นบึ้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาได้อีกครั้ง บุหลันก็พบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่ในฮอลล์จัดงานมิตติ้งอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่สไตล์จีนโบราณ ที่มีม่านมุ้งสีโปร่งบางทิ้งตัวล้อมรอบ ในห้องที่ไม่คุ้นเคยนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ เธอลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ หันซ้ายแลขวาอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนที่เสียงฝีเท้าเบาๆจะดังขึ้น พร้อมกับเด็กสาวในชุดโบราณเกล้าผมมวยคู่ที่เดินถือถาดใส่ถ้วยชาเข้ามา "คุณหนู..เป็นอะไรไปเจ้าคะ ฝันร้ายอีกแล้วหรือ ข้าน้อยต้มชาสงบจิตมาให้เจ้าค่ะ" บุหลันเบิกตากว้าง ความรู้สึกตื่นตระหนกแล่นพล่านราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดรดศีรษะ เธอยกมือขึ้นมาหยิกแขนตัวเองเต็มแรง "โอ๊ย!" เจ็บ! เจ็บจริง! นี่ไม่ใช่ความฝัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ที่ไหนกัน "คุณหนู.." เด็กสาวผู้นั้นวางถาดลงด้วยท่าทีร้อนรนและรีบเข้ามาดูอาการของเธอ "คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือเจ้าคะ" บุหลันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อดึงสติ เธอต้องใจเย็น จะโวยวายไม่ได้เด็ดขาด เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะลองหยั่งเชิงเอ่ยถามออกไป ใจจริงเธออยากจะถามตรงๆเลยว่า ฉันชื่ออะไรเหรอจ๊ะ แต่คำถามเบสิคแบบนั้นมันจะต้องดูมีพิรุธจนผู้คนหาว่าเธอผีเข้าแน่ๆ "เอ่อ..ท่านพ่อ..ท่านพ่อนอนหรือยัง" เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบอย่างนอบน้อม "เรียนคุณหนู ท่านแม่ทัพซูยังไม่กลับจากค่ายทหารเลยเจ้าค่ะ วันนี้ทหารใหม่พึ่งจะเข้าค่าย ท่านแม่ทัพคงต้องค้างคืนที่นั่น.." เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล คุณหนูแห่งจวนท่านแม่ทัพซู..ในนิยายเรื่องหลงรักแสงจันทร์มีอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น นั่นก็คือซูมู่เจานางเอกผู้แสนบอบบางเจ้าน้ำตาของเรื่อง! นี่ฉัน..ทะลุมิติเข้ามาเป็นนางเอกงั้นเรอะ บุหลันแทบจะลมจับ เธอรีบหันขวับไปมองหน้าสาวใช้อีกครั้ง จับไหล่ทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแน่น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "วันนี้..วันนี้วันอะไร เดือนอะไร ปีอะไร" "เอ่อ..คืนนี้คือคืนสืออู่เย่าแห่งเดือนแปด ปีรัชศกเทียนหยวนที่สี่เจ้าค่ะ.." สาวใช้ที่เธอน่าจะจำได้ลางๆจากนิยายว่าชื่อชุ่ยชุ่ย ตอบเสียงเบาหวิวด้วยความประหลาดใจกับท่าทีคุกคามของคุณหนูตนเอง เมื่อได้ยินวันเวลาที่แน่ชัด ดวงตาของบุหลันที่ตอนนี้คือซูมู่เจาก็ยิ่งเบิกกว้างเข้าไปใหญ่ คืนวันเพ็ญเดือนแปด ปีเทียนหยวนที่สี่ นี่คือ..ตอนแรกของนิยายเรื่องนี้ไม่ใช่เรอะ!! วันนี้เป็นค่ำคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่เว่ยกั๋วกงจะส่งคนมาลักพาตัวซูมู่เจาไปซ่อนไว้ เพื่อใช้ข่มขู่และโยนความผิดให้แก่จวนเสนาบดี หวังจะเสี้ยมให้จวนแม่ทัพกับจวนเสนาบดีแตกหักไม่ลงรอยกัน! ตามพล็อตเดิม ซูมู่เจาจะต้องตกใจกลัว ร้องไห้ฟูมฟาย และพยายามขัดขืนจนสลบไป ก่อนจะตื่นมาพบกับสายตาเหี้ยมเกรียมของตัวร้าย มือของเธอสั่นไหว..ในขณะที่หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ความหวาดกลัวเหรอ..ไม่มีหรอก มีแต่ความตื่นเต้นขั้นสุดต่างหาก "ชุ่ยชุ่ย.." ซูมู่เจาหันไปหาสาวใช้ นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับราวกับหมาป่าเห็นเนื้อแกะ "จะ..เจ้าคะคุณหนู?" "..รีบไปเลือกชุดที่สวยที่สุดในตู้ เอาที่สีขับผิวที่สุด แล้วก็มาแต่งหน้าทำผมให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย!" "ห๊ะ..คุณหนูจะไปไหนในยามวิกาลเจ้าคะ" ชุ่ยชุ่ยเอ่ยถามเสียงหลง "อย่าถามมากน่า รีบมาแต่งตัวให้ข้าเร็วเข้า ข้าต้องสวยที่สุด คืนนี้ข้ามีนัดสำคัญ" ซูมู่เจายิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ พลางกระโดดลงจากเตียงด้วยเรี่ยวแรงที่เต็มเปี่ยมผิดกับคุณหนูผู้บอบบางคนเดิมลิบลับ จะได้เจอกันแล้วอย่างนั้นสินะ..ตัวร้ายผู้นั้น เมนสุดที่รักของเธอผู้เป็นโจรลักพาตัว..รีบๆมาเลยนะ เธอจัดกระเป๋ารอแล้ว
Updated at
เมื่อฉันต้องเป็นนางร้ายสองใจ ที่ไม่อยากได้ใครสักคน
Reads
"เมื่อครู่เจ้ากล่าวว่าอย่างไรนะ..หว่านชิง" บรรยากาศโดยรอบพลันเยียบเย็นลงในชั่วพริบตา หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ เธอพยายามฝืนปั้นยิ้ม สูดลมหายใจลึกเข้าปอดเพื่อข่มก้อนเนื้อในอกที่กำลังเต้นระรัว "มะ..ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านเหวินหยวนคงฟังผิดไปเสียแล้ว.." บุรุษเบื้องหน้ามีใบหน้าหล่อเหลาและทรงเสน่ห์ชนิดที่สตรีใดในใต้หล้าก็คงไม่อาจละสายตาจากเขาได้ แม้อายุจะล่วงเข้าสู่วัยสามสิบเจ็ดปีแล้ว ทว่านอกจากกลิ่นอายความภูมิฐานและดูน่าเกรงขามที่เพิ่มมากขึ้น ก็ไม่มีจุดใดบนเรือนร่างนี้ให้ติเตียนได้เลย เขาหล่อเหลาราวกับเทพเซียนในภาพวาดของจิตรกรเอก ทว่า..เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาลุ่มหลงความงามของเขาได้แม้แต่น้อย เพราะชายเบื้องหน้านี้คือกู้เหวินหยวนท่านราชครูผู้มีอำนาจล้นฟ้า และเป็นถึงตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ ส่วนตัวเธอคือซ่งหว่านชิงนางร้ายของเรื่องที่มีจุดจบและชีวิตบัดซบขั้นสุด! ตัวละครมีตั้งมากมาย ทำไมสวรรค์ต้องเหวี่ยงเธอให้มาอยู่ในร่างของยัยนางร้ายสองใจผู้นี้ด้วยนะ "เช่นนั้นก็ดี..หากไม่มีอะไรแล้ว ก็ทำหน้าที่ของเจ้าเสียสิ" เขากดไหล่บางบังคับให้เธอนั่งลงบนพื้น เมื่อคุกเข่าลง..ใบหน้างามก็อยู่ระดับเดียวกับส่วนนั้นที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ ร่างสูงแยกเรียวขาออกเล็กน้อยขณะปลดปราการเบื้องล่างออก เธอถึงกับลอบกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นความยิ่งใหญ่ของเขา.. ให้ตายสิ! เธอไม่ควรต้องมาเจอเรื่องบ้าบออะไรแบบนี้เลยจริงๆไม่น่าไปคอมเมนต์ด่าในนิยายที่อ่านเลย! เมื่อเห็นว่าสตรีเบื้องหน้ายังคงนิ่งอึ้ง เขาก็กอบกุมส่วนอ่อนไหวที่แข็งขืนของตน เคาะเบาๆที่มุมปากของนางราวกับหยอกเย้า ปลายนิ้วแกร่งเชยคางพร้อมกับจ้องมองดวงหน้างามที่บัดนี้แดงระเรื่อ ก่อนจะจ่อส่วนปลายหยักสีแดงก่ำเข้ากับกลีบปากนุ่มหยุ่น เธอพยายามหันหน้าหนี แต่เขากลับคว้าปลายคางคนดื้อรั้นให้หันกลับมา บังคับเชิดรั้นดวงหน้าของเธอขึ้น แล้วดันส่วนปลายสีสดแทรกผ่านกลีบปากที่กำลังเม้มแน่นด้วยความขวยเขิน "หว่านชิง..เหตุใดวันนี้เจ้าถึงได้ดื้อดึงนักเล่า" เขาบีบพวงแก้มของนางเบาๆบังคับให้เรียวปากเผยอออก เผยให้เห็นเรียวลิ้นเล็กชุ่มชื้นอยู่ภายใน "ข้าต้องพยายามมากเพียงใด ถึงจะปลีกเวลามาหาเจ้าในยามนี้ได้..เจ้ารู้หรือไม่" เขาชักนำให้นางลิ้มชิมตัวตนของเขาอย่างเอาแต่ใจ ฝ่ามือแกร่งเลื่อนไปประคองท้ายทอยเล็กมิให้หลบหนี "หรือว่าที่สำนักศึกษามีผู้ใดรังแกเจ้า ใครกันที่กล้ารังแกหว่านชิงของข้า บอกกล่าวออกมาสิ ข้าจะไปจัดการให้เจ้าเอง..อา..ข้าลืมไปว่ายามนี้เจ้าคงเอื้อนเอ่ยสิ่งใดไม่ได้ เพราะริมฝีปากเล็กๆของเจ้ากำลังครอบครองส่วนนั้นของข้าอยู่..เช่นนั้นหากอยากฟ้องร้อง ก็รีบปรนนิบัติข้าให้เสร็จสิ้นเถิด..ข้ารอรับฟังอยู่นะ" "...." เธอกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในใจ! เรื่องราวแสนวุ่นวายนี้มันเริ่มต้นขึ้นในวันนั้น..วันที่เธออ่านนิยายแล้วเผลอคอมเมนต์ด่าซ่งหว่านชิงว่าเป็นสตรีโง่งม "ยัยนี่เป็นนางร้ายที่โง่ชะมัด! ไปหลงรักราชครูสารเลวผู้นั้นทำไมกัน ไหนจะยังมีเรื่องของซื่อจื่อมาให้วุ่นวายอีก ถ้าสวยขนาดนั้นทำไมไม่ทิ้งไอ้ผู้ชายเฮงซวยสองคนนั้นแล้วไปหาผู้ใหม่แทนซะเลยเล่า อ่านแล้วหงุดหงิดโว้ย!" หลังจากกดส่งข้อความนั้น เธอก็เผลอหลับไปพอรู้สึกตัวอีกที..ก็ทะลุมิติมาตื่นขึ้นในร่างของซ่งหว่านชิงเสียแล้ว! เธอไม่รู้ว่าสวรรค์กำลังเล่นตลกร้ายอะไร แต่ในเมื่อจับพลัดจับผลูเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายผู้นี้แล้ว เธอก็จะขอพลิกชะตากรรมทั้งหมดเอง! เธอจะสร้างเส้นทางเดินใหม่ จะไม่มีวันหลงรักท่านราชครูหรือซื่อจื่อผู้นั้นอีก นางร้ายสองใจอะไรกัน..เธอไม่มีทางเดินตามรอยเดิมของยัยนั่นเด็ดขาด ตามเนื้อเรื่องในนิยาย ซ่งหว่านชิงเป็นดรุณีน้อยรูปโฉมงดงามล่มเมือง ทว่ากลับมีชะตากรรมที่แสนอาภัพ นางไม่ได้เกิดในตระกูลขุนนางมั่งคั่ง แต่เป็นเพียงสามัญชนคนธรรมดา ยามมองดูเหล่าคุณหนูสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม นางก็เกิดความทะเยอทะยานขึ้นในใจ..หวังเพียงว่าวันหนึ่งตนเองจะได้สวมใส่ชุดสวยงามเช่นนั้นบ้าง ทว่าการหลีกหนีจากโชคชะตาอันโหดร้ายนั้นไม่ง่ายดายเลย เมื่อความยากจนยังคงตามติดเป็นเงาตามตัว ด้วยรูปโฉมที่งดงามสะคราญตา ทำให้มีเถ้าแก่เนี้ยจากหอนางโลมและโรงสุรามากมายมาดักรอขอซื้อตัวนาง แต่มารดาของนางเด็ดเดี่ยวไม่คิดยินยอมขายบุตรสาวกิน ทั้งยังสั่งเสียเอาไว้ว่า "หว่านชิง..เจ้าจะต้องแต่งงานกับชายหนุ่มที่รักเจ้าด้วยใจจริงเท่านั้นนะ" ในค่ำคืนที่หิมะโปรยปรายอย่างหนัก มารดาป่วยหนักจนอาการทรุดย่ำแย่ลงทุกขณะ นางรีบวิ่งฝ่าความหนาวเหน็บไปที่โรงหมอเพื่อขอร้องให้หมอมารักษา แต่เพราะไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ตำลึงเดียว หมอเหล่านั้นจึงปฏิเสธและขับไล่นางออกมาอย่างไม่ไยดี หว่านชิงเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่แตกสลาย นางได้แต่นั่งมองมารดาสิ้นลมหายใจจากไปอย่างเงียบๆ โดยไร้หนทางช่วยเหลือ หว่านชิงคิดอย่างสิ้นหวัง..หากชีวิตของนางจะต้องเผชิญกับความโหดร้ายถึงเพียงนี้ สู้ตายตามมารดาไปเสียยังจะดีกว่า คืนนั้นหิมะตกหนัก ดรุณีน้อยเดินเลื่อนลอยออกไปตามท้องถนนหมายจะปลิดชีพตนเองที่แม่น้ำ แต่ระหว่างทาง..โชคชะตาก็นำพานางมาพบกับรถม้าคันงาม บุรุษผู้หนึ่งเลิกม่านรถม้าขึ้น จ้องมองลงมาที่นางก่อนจะเอ่ยปากว่า..หากนางยินยอมขึ้นรถม้าไปกับเขา เขาจะมอบทุกสิ่งที่นางปรารถนา หว่านชิงปล่อยโฮออกมาในทันที นางคุกเข่าอ้อนวอนขอเพียงให้เขาช่วยจัดการฝังศพมารดาให้ เขายินยอมรับปากอย่างง่ายดาย..และหลังจากได้ฟังคำยืนยันอันหนักแน่นของเขา นางก็ตัดสินใจก้าวขึ้นรถม้าของท่านราชครูกู้เหวินหยวนในทันทีโดยไม่คิดลังเล อีบุ๊คมาแล้วน้า จิ้มได้เลยจ้า
Updated at
นางร้ายผู้นี้เพียงแค่อยากกลับตัวกลับใจ แต่เหตุใดถึงทวงถาม
Reads
นางร้ายอย่างข้าอุตส่าห์หวังดี ดื่มยาปลุกกำหนัดแทนพระเอกจนพลาดท่าเสียทีไปกับเขา แต่แล้วพระเอกที่เคยเกลียดชังดันกลับตามติด ทวงถามความรับผิดชอบชนิดไม่ยอมปล่อย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!
Updated at
ท่านเทพข้าขอพรแค่หนึ่ง แล้วเหตุใดใด้สามีมาสี่คนกันเล่า
Reads
ภายในจวนสกุลไป๋อันโอ่โถง กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนที่ประดับประดาด้วยของล้ำค่า ไป๋ชิงเหยียนนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอม นางจ้องมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวบางซูบซีดจนแทบเห็นเส้นเลือดพาดผ่านภายใต้ผิวขาวจัดดุจหิมะ "ท่านพ่อ..นี่ข้ายังต้องดื่มยานี่อีกหรือเจ้าคะ?" เสียงของนางแหบพร่าและเบาหวิวราวกับปีกแมลงปอ ท่านเสนาบดีไป๋ ผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักยามนี้กลับมีใบหน้าหมองเศร้า ดวงตาที่เคยเฉียบคมรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขณะมองบุตรีอันเป็นที่รัก "เหยียนเอ๋อร์ หมอเทวดาจากแดนใต้เพิ่งจัดยาเทียบนี้มาให้ เจ้าทนลำบากอีกนิดเถิด" ‘ลำบากอีกนิดงั้นหรือ?’ ชิงเหยียนแค่นยิ้มในใจ ตั้งแต่เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้เมื่อสามเดือนก่อน สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงสองอย่างคือนอนและกินยา เธอคือสาวออฟฟิศที่เคยแบกร่างไปทำงานประหนึ่งควายเหล็ก แต่พอกลายมาเป็นคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ผู้ร่ำรวยมหาศาล ทว่าเพียงขยับปลายนิ้วก็เหนื่อยจนแทบขาดใจตาย หมอเทวดาเป็นสิบคนถูกเชิญมาที่จวน บ้างก็ว่าเป็นโรคหัวใจ บ้างก็ว่าชีพจรพร่อง แต่ทุกคนต่างลงเอยด้วยการส่ายหน้าและกระซิบกับท่านเสนาบดีว่า “คุณหนูใหญ่มีวาสนาเพียงเท่านี้..เตรียมจัดงานพิธีไว้ล่วงหน้าเถิด” “เหยียนเอ๋อร์ พ่อตัดสินใจแล้ว” ท่านเสนาบดีไป๋วางถ้วยยาลงพลางกำมือแน่น “ในเมื่อการรักษากับหมอไร้ผล พ่อจะส่งเจ้าไปสวดมนต์ที่อารามจันทราส่องบนยอดเขา ที่นั่นเงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก เผื่อพระโพธิสัตว์จะเห็นใจเมตตาต่ออายุขัยให้เจ้า” ไป๋ชิงเหยียนอยากจะค้านใจจะขาด การเดินทางขึ้นเขาด้วยร่างกายที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อแบบนี้ไม่ต่างจากการส่งนางไปตายเร็วขึ้นเลย แต่พอมองเห็นแววตาสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความหวังของชายที่ขวนขวายเพื่อลูกสาวขนาดนี้ นางจึงทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ และคาดหวังว่าคงจะมีวิธีต่ออายุให้นางอีกสักหน่อย ขบวนรถม้าสกุลไป๋นั้นเรียบง่าย และกำลังมุ่งหน้าสู่เทือกเขาสูงชัน ชิงเหยียนนอนขดตัวอยู่บนฟูกหนานุ่มภายในรถม้า นางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกส่งไปซ่อมแซม ‘ให้ตายเถอะ ชีวิตที่แล้วทำงานงกๆ จนตาย มาชีวิตนี้กลับต้องมาป่วยตายในร่างคนรวยเนี่ยนะ สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือใครก็ได้ ถ้ามีจริงล่ะก็ ช่วยให้ฉันได้ใช้ชีวิตแบบมีแรงกระโดดโลดเต้นเหมือนคนอื่นเขาสักทีเถอะ!’ ขณะที่กำลังตัดพ้อต่อว่าโชคชะตาในใจ รถไม้ก็พลันหยุดกะทันหันจนร่างของนางเกือบไถลตกจากที่นอน “เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?” นางถามเสียงสั่น “เรียนคุณหนู มีหญิงชราผู้หนึ่งนอนบาดเจ็บขวางทางอยู่เจ้าค่ะ ดูเหมือนจะถูกรถม้าคันอื่นชนแล้วหนีไป” ชุ่ยหลานสาวใช้ข้างกายรายงานด้วยความร้อนรน ชิงเหยียนขมวดคิ้ว ความเหนื่อยล้าพลุ่งพล่านแต่สัญชาตญาณความเห็นใจมันรุนแรงกว่า ผู้ใดมันชั่วช้าถึงขนาดที่ชนหญิงชราแล้วหนีไปกันนะ “ไป..พาข้าลงไปดูนางหน่อย” “แต่คุณหนู ร่างกายท่าน...” “ข้ายังไม่ตายตอนนี้หรอกน่า พยุงข้าลงไป!” ด้วยความดื้อรั้น ชิงเหยียนจึงถูกพยุงลงจากรถม้า ลมภูเขาพัดปะทะใบหน้าจนนางไอคอกแค่ก ทว่าเบื้องหน้าคือหญิงชราในชุดผ้าป่านราคาถูกที่นอนคุดคู้ เลือดสีแดงฉานอาบเปรอะเปื้อนตามร่างกาย ชิงเหยียนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย คุกเข่าลงข้างๆ หญิงชราผู้นั้น พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับเลือดให้อย่างอ่อนโยน “ท่านยาย..อดทนไว้นะเจ้าคะ ข้ามีคนติดตามเยอะ ข้าจะให้พวกเขาช่วยท่าน..แข็งใจเอาไว้ก่อน ข้าจะพาท่านไปหาหมอ..” ไป๋ชิงเหยียนพยายามพยุงกายที่สั่นเทา พลางตะโกนสั่งองครักษ์ด้วยเสียงที่แหบแห้งที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เร็วเข้า! รีบอุ้มท่านยายขึ้นไปบนรถม้า..ในรถมีกล่องยาและน้ำสะอาด..รีบไป!" เหล่ายอดฝีมือสกุลไป๋ต่างลังเล เพราะคำสั่งของนายท่านคือต้องดูแลคุณหนูยิ่งชีพ แต่ดวงตาที่แน่วแน่และดื้อรั้นของชิงเหยียนทำให้พวกเขาต้องรีบกุลีกุจอทำตาม ทว่าในขณะที่นางพยายามจะก้าวตามไปช่วยประคอง ร่างกายที่เปราะบางเกินรับไหวก็ประท้วงขึ้นมาเสียดื้อๆ “ตุบ!” เข่าทั้งสองข้างของนางกระแทกพื้นดินอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วขั้วหัวใจ ลมหายใจของนางขาดช่วงไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้างและพร่าเลือน ‘ไม่นะ..จะมาตายตรงนี้ไม่ได้นะไป๋ชิงเหยียน..ฉันยังไม่ได้ใช้เงินของท่านพ่อเลยสักตำลึงเดียว! คนรักก็ยังไม่เคยมี ความรักก็ไม่เคยได้รู้จัก..’ ทว่าในวินาทีที่เปลือกตาของนางกำลังจะปิดลง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็พลันบังเกิด! “วาบ!” อากาศรอบกายพลันเงียบสนิท เสียงลมอื้ออึงและการเคลื่อนไหวขององครักษ์ที่กำลังแบกร่างหญิงชรากลับหยุดชะงักลงราวกับภาพวาด ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีสิบลี้ถูกหยุดเวลาไว้โดยสมบูรณ์ ร่างของหญิงชราที่เคยโชกเลือดและไร้สติ กลับค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นละอองแสงสีทองระยิบระยับที่ม้วนตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า ก่อนจะรวมตัวกันเป็นสตรีผู้หนึ่งที่มีสิริโฉมงดงามเกินจะพรรณนา สตรีผู้นั้นสวมอาภรณ์สีีนวลจันทร์ที่พลิ้วไหวราวกับมีชีวิต รัศมีรอบกายสว่างเรืองรองจนกลบแสงอาทิตย์ยามบ่าย นางไม่ได้ยืนอยู่บนพื้น แต่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าที่สง่างามเหนือโลกหล้า “เจ้ามนุษย์ตัวน้อย...” เสียงนั้นกังวานและนุ่มนวล ราวกับเสียงกระดิ่งลมที่ดังมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า ไป๋ชิงเหยียนเบิกตากว้าง ความเหนื่อยหอบหายไปเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยความตกตะลึง นางพยายามจะอ้าปากถามแต่กลับไร้เสียง “ข้าคือเทพธิดาจันทรา ข้าเพียงจำแลงกายลงมาเพื่อลองใจมนุษย์ผู้มีวาสนา..และเป็นเจ้าที่ยอมสละแม้กระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อช่วยหญิงชราที่ใกล้ตายอย่างข้า” ท่านเทพธิดาแย้มยิ้มจางๆ ก่อนจะร่อนกายลงมาหยุดตรงหน้าชิงเหยียน ปลายนิ้วเรียวสวยเชยคางของคุณหนูผู้ขี้โรคขึ้นมาสบตา “ในเมื่อเจ้ามีใจเมตตาถึงเพียงนี้ ข้าจะมอบพรวิเศษให้เจ้า นั่นคือการต่ออายุไขให้เจ้าถึงร้อยปี..” ในห้วงนาทีที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง ชิงเหยียนรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่นางจะรอดจากโรคร้ายที่กัดกินร่างกายนี้ นางรีบคุกเข่าเพื่อขอบคุณเทพีจันทราในทันที “แต่มีข้อแม้นะ..นั่นคือเจ้าจะต้องตามหาชายหนุ่มที่เคยเป็นบริวารของข้าให้พบเจอ ยามนี้ข้าได้ผูกด้ายวาสนาเอาไว้ท
Updated at
เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นนางโลม(จำเป็น)ขององค์ชายใหญ่
Reads
ขอพรให้เจอรักเร่าร้อนจนลืมหายใจแต่ทะลุมิติมาเป็นนางโลมถูกมัดมอมยา ดันมาเจอองค์ชายจอมโหดที่ติดพิษกามพอกัน"พี่ชายแก้มัดให้ข้าก่อนสิ แล้วข้าจะถอนพิษให้ท่านทั้งวันทั้งคืน"สัญญาแลกอิสรภาพสุดแปลกจึงเริ่มต้น
Updated at
ปฏิบัติการเฟ้นหาบุรุษ บิ๊กไซด์ ในนิยายสืบสวน
Reads
ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ภายในห้องลับลึกสุดของจวนหลังใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานดอกเหมย อบอวลปนเปไปกับกลิ่นคาวโลกีย์ที่เข้มข้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของชายผู้หนึ่งที่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์อันบิดเบี้ยว ทั่วทั้งผนังห้องถูกประดับประดาไปด้วยภาพวาดของสตรีเพียงผู้เดียว.. หยางลี่เซียน ไม่ว่าจะเป็นภาพนางในยามหัวเราะ ยามเผลอไผล หรือยามที่ดวงตาคู่สวยนั้นฉายแววตระหนก ทุกรายละเอียดถูกบรรจงวาดด้วยน้ำหมึกที่แฝงไปด้วยความคลั่งรักอันมหาศาล ชายหนุ่มเจ้าของร่างกายกำยำนั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของภาพวาดเหล่านั้น มือหนาที่มีเส้นเลือดปูดโปนรูดรั้งส่วนนั้นของตนเองอย่างบ้าคลั่ง แก่นกายถูกเคล้นคลึงจนเปียกเยิ้ม ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น เสียงครางต่ำพร่าเลือนดังระงมอยู่ในลำคอคล้ายคนกำลังทรมาน หากแต่แววตากลับจดจ้องไปยังภาพวาดใบหน้าของลี่เซียนที่งดงามราวกับมีชีวิต “ลี่เซียน..อะ..ลี่เซียนของข้า...” เสียงพึมพำเรียกชื่อนางซ้ำๆ ราวกับบทสวดมนต์ที่ผิดบาป ยิ่งจินตนาการถึงผิวพรรณละเอียดอ่อนและกลิ่นกายหอมกรุ่นของนาง จังหวะมือก็ยิ่งรุนแรงและรวดเร็วขึ้น เมื่อขยับฝ่ามือรูดขึ้นลง ของเหลวใสก็ค่อยๆ ทยอยไหลออกมาจากปลายยอดสีแดงก่ำ ลำคอของเขาเริ่มสั่นเมื่อใช้มือกระตุกส่วนปลายแรงๆ จนกระทั่งในที่สุด ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง พร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นทะลักออกมาเปรอะเปื้อนลงบนภาพวาดใบหน้าของโฉมงามที่นางกำลังยกยิ้มให้...หยดน้ำรักนั้นแปดเปื้อนลงไปบนภาพวาด เขามองดูผลงานของตนเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและลุ่มหลง นิ้วเรียวยาวบรรจงเช็ดคราบน้ำรักที่เปื้อนใบหน้าในรูปอย่างเชื่องช้า ลูบไล้ไปตามไรผมและริมฝีปากในกระดาษราวกับกำลังสัมผัสผิวเนื้อนางจริงๆ “อีกไม่นาน..” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ชวนให้สั่นสะท้านไปถึงกระดูก พร้อมกับก้มลงประทับจุมพิตที่เปียกชื้นลงบนรูปนั้น “ข้าจะสัมผัสร่างกายของเจ้าจริงๆ ข้าจะเคี่ยวกรำเจ้าให้ร้องขอชีวิต และทำให้ทั่วทั้งร่างของเจ้าไม่มีกลิ่นของชายอื่นเหลืออยู่..นอกจากกลิ่นของข้าเพียงคนเดียว” ในเงามืดนั้น รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ถูกบดบังด้วยความมืด ชายลึกลับที่คนทั้งเมืองหลวงไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีมุมที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้กำลังจมลงในห้วงแห่งความปรารถนาที่ลึกสุดหยั่งถึง . .
Updated at
องค์หญิงค์ใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน
Reads
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง "อ๊ะ.." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเป็นจังหวะอยู่ด้านบน ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเร่าร้อน ดวงตาฉ่ำวาวปรือปรอยราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน นี่มัน..เกิดอะไรขึ้นกันนะ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่..บอกไม่ถูก ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปเองตามสัญชาตญาณ โดยที่จิตวิญญาณของเธอยังคงมึนงงและสับสน ฉันอยู่ที่ไหนกัน เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตามันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการนั่งปั่นนิยายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนดึกดื่น แล้วก็หลับไป..แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลัง.. ภาพตรงหน้าเริ่มแจ่มชัดขึ้นเมื่อดวงตาทั้งสองข้างเริ่มมองเห็น ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใต้ร่างกำลังขบกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้มีเสียงอันใดเล็ดลอดออกมา ดวงตาคมคายที่เต็มไปด้วยความเขินอายและประหม่าของอีกฝ่ายช้อนสายตามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล เว่ยซือถู! ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที ตัวละครขุนนางขั้นเจ็ด บัณฑิตหนุ่มผู้เฉลียวฉลาดอ่อนโยน หนึ่งในสนมชายขององค์หญิงใหญ่ฉางเล่อในนิยายที่เธอเขียน! นิยายเรื่องนกกระเรียนในกรงทอง บรรยายถึงองค์หญิงใหญ่ว่าเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจ บ้าราคะ และชั่วช้าแบบสุดๆ นี่เธอเข้ามาอยู่ในร่างของฉางเล่องั้นเรอะ! สวรรค์ช่างเล่นตลกกับเธอเสียจริง ได้เข้ามาอยู่ร่างของฉางเล่อยังเลวร้ายไม่พอรึไง ถึงให้เธอเข้ามาสวมร่างในตอนที่สตรีผู้นั้นกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับสนมชายของนางอีก! ความจริงกระแทกเข้ากลางใจของเธอราวถูกค้อนทุบ เธอรีบผละออกจากร่างของเว่ยซือถูในทันทีอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายตกใจและงุนงง เธอเกือบจะหงายหลังล้มลงบนเตียงเพราะความอ่อนไหวที่ยังเด่นชัดในร่างกาย โชคดีที่มือของเธอคว้าขอบเตียงเอาไว้ได้ทัน "องค์หญิง..ทรงเป็นอะไรไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?" เสียงทุ้มต่ำของเว่ยซือถูเอ่ยถามขึ้นด้วยความกังวล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความสงสัย เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขา เพราะยามนี้เธอกำลังจมอยู่ในความคิดที่สับสนและวุ่นวาย นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้จริงๆ เหรอเนี่ย? แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นยัยผู้หญิงร้ายกาจ บ้าราคะ เป็นลาสบอสของเรื่องนี้ไปได้ล่ะโว้ย นี่มันฝันร้ายชัดๆ! เธอยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามเรียบเรียงความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวให้เข้าที่เข้าทาง เอาเถอะ!เข้ามาอยู่ในนิยายที่เธอเขียนเองกับมือ มีเหตุผลอันใดให้ต้องหวาดกลัวกันเล่า ความกลัวและหนาวเหน็บเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจของเว่ยซือถู การที่องค์หญิงใหญ่ผละออกไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ หมายความว่านางไม่พอใจในตัวเขาใช่หรือไม่? และหากเป็นเช่นนั้น..โทษประหารชีวิตคงหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน "ขอองค์หญิงทรงเมตตากระหม่อมด้วย.." เว่ยซือถูรีบลงจากเตียง คุกเข่าลงกับพื้นห้องที่เย็นเยียบคารวะอย่างเต็มพิธี โขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น "กระหม่อมเว่ยซือถู เป็นเพียงขุนนางขั้นแปดตัวเล็กๆ มีบุญได้ถวายงานรับใช้องค์หญิง ถือเป็นสิริมงคลอันสูงสุดของตระกูลเว่ย หากกระหม่อมทำให้องค์หญิงทรงไม่พอใจในสิ่งใด ไม่ว่าจะเพียงเล็กน้อย กระหม่อมยินดีรับโทษประหารชีวิตอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น!" เสียงของเว่ยซือถูที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวดึงเธอออกจากภวังค์ เธอปรายสายตาไปยังชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา ความสงสารเริ่มเกิดขึ้นในหัวใจของเธอ นี่เขากลัวขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะองค์หญิงใหญ่นั้นได้ชื่อว่าโหดร้ายมากเลยนี่ เธอถอนหายใจก่อนจะเริ่มตั้งสติอีกครั้ง เธอรู้ว่าเธอต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตรงหน้านี้ก่อน การปล่อยให้เขาคุกเข่าอยู่แบบนี้มีแต่จะทำให้เขากลัวมากขึ้น เธอยกยิ้มและพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ท่านขุนนางเว่ย..ลุกขึ้นเถิด" ฉางเล่อกล่าวพลางโบกมือ "เราไม่ได้ไม่พอใจเจ้าหรอก..เพียงแต่เราแค่สับสนนิดหน่อย" นางพยายามหาคำแก้ตัวที่ฟังดูสมเหตุสมผล เว่ยซือถูมองหน้าองค์หญิงด้วยความแปลกใจ น้ำเสียงของพระองค์เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงที่เย่อหยิ่งและเย็นชาเหมือนที่เขาเคยได้ยินมา แต่มันกลับเป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าพระองค์กำลังลองใจเขา "องค์หญิง.." เว่ยซือถูยังคงคุกเข่าอยู่ ไม่กล้าขยับตัว "กระหม่อมผิดไปแล้ว.." "เราบอกให้ท่านลุกขึ้น" เธอพูดย้ำอีกครั้ง "ท่านไม่ได้ทำความผิดอะไรทั้งสิ้น" เว่ยซือถูค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความกังวล เธอมองดูร่างของเขาที่สั่นเทาด้วยความสงสาร "ท่าน..ออกไปก่อนเถิด เราอยากอยู่คนเดียวสักพัก" คำพูดขององค์หญิงฉางเล่อทำให้เว่ยซือถูตกใจอีกครั้ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย "องค์หญิง กระหม่อม.." เขาหยุดพูดไปชั่วคราว ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทามากกว่าเดิม "หากคืนแรกที่ถวายตัว กระหม่อมออกไปก่อนรุ่งสางตามธรรมเนียม..กระหม่อมจะต้องโทษประหารชีวิตพ่ะย่ะค่ะ!" เธอมองหน้าเว่ยซือถูด้วยความตกใจ โทษประหารชีวิต? เพียงเพราะออกจากห้องนี้ก่อนรุ่งสางเนี่ยนะ นี่มันไร้สาระสิ้นดี! นางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ "เช่นนั้น..ท่านก็อยู่ต่อเถอะ เราไม่โกรธหรอก" เว่ยซือถูมองหน้าองค์หญิงด้วยความแปลกใจอีกครั้ง พระองค์อนุญาตให้เขาอยู่ต่องั้นหรือ ความรู้สึกโล่งใจเริ่มเกิดขึ้นในหัวใจของเว่ยซือถู แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลก็ยังคงอยู่ "องค์หญิง" เว่ยซือถูพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา "หากกระหม่อมทำให้องค์หญิงไม่พอใจ กระหม่อมก็จะต้องโทษประหารชีวิตอีกเช่นเดียวกัน..." เขาหยุดพูดไปชั่วคราว ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าว
Updated at
เมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก
Reads
“ยินดีต้อนรับ หวังว่าคุณจะสนุกไปกับเกม...” ข้อความเฮงซวยนั่นขึ้นค้างอยู่ก่อนที่มันจะเริ่มจางหายไปเรื่อยๆ ฉันยกมือขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองอย่างไร้ความหวังเมื่อการพยายามล็อกเอ้าท์ออกจากเกมนี้มันคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้.. นี่คือเกมฮาเร็มเรท20+ ที่ฉันทุ่มเงินไปมากกว่าสองหมื่นในการซื้อเกมนี้มาเล่น ด้วยราคาที่แพงมากพอสมควรนั่นทำให้ฉันตั้งความหวังกับเกมนี้เอาไว้สูงมากทีเดียวว่าระบบเสมือนจริงในเกมนี้คงจะทำให้ฉันได้เพลิดเพลินไปกับมัน ซึ่งในครั้งแรกที่ฉันปรากฏตัวอยู่ในเกมนี้ เถียงไม่ได้เลยว่าระบบของเกมนั้นดีเลิศ ประเสริฐศรีมากดั่งใจหวัง ฉันเข้ามาอยู่ในร่างขององค์หญิงเจเนวี ซึ่งเป็นผู้ที่จะต้องฝ่าฟันภารกิจต่างๆ เพื่อให้ไปให้ถึงตอนจบอันแสนสุขของเกมนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เกมนี้มีผู้เล่นน้อยมาก นอกจากราคาของเกมที่สูงแล้วยังมีภารกิจที่ค่อนข้างยากอีกด้วย ในทุกภารกิจหากเลือกทางผิด ระบบจะส่งกลับไปยังจุดเริ่มต้นของด่านที่แล้ว ซึ่งหมายความว่าจะต้องเล่นด่านที่แล้วใหม่ถึงจะสามารถผ่านมาด่านถัดไปได้ เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาของคนที่ชื่อชอบความท้าทายอย่างฉัน ภารกิจไม่ได้ยากเย็น และเกมนี้ก็มีความสมจริงในแบบที่เลือดกำเดาของฉันอาจจะไหลออกมาหมดตัวก็ได้ ทว่าสิ่งที่เป็นปัญหาในตอนนี้คือ..ฉันออกไปจากเกมนี้ไม่ได้ต่างหาก... “ระบบกำลังอัพเดท จะทำการล็อกเอ้าท์ในอีก 1254834786 ชั่วโมง..” บ้าไปแล้วรึไง หากฉันออกไปจากเกมนี่ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าร่างจริงของฉันจะตายงั้นเรอะ ถึงแม้ว่าฉันจะชอบเกมนี้มากแต่หากว่ามันออกไปไม่ได้ การต้องเผชิญหน้าอยู่กับเรื่องราวในเกมนี้มันเป็นอะไรที่.. “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ..” ฉันหันไปตามเสียงก็พบเจอกับเบรเดนที่กำลังเดินเปลือยกายเข้ามา นี่คือฉากแรกที่แสนสดใสในเกมฮาเร็มแห่งนี้ ฉากเปิดตัวที่ไม่มีวันลืมลงเพราะนี่คือฉากที่เจเนวีจะต้องร่วมหลับนอนกับองครักษ์ประจำตัวของเธอ.. อย่ามองกันด้วยสายตาเช่นนั้นเบรเดน ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนไหว หากมีผู้ชายสุดแซ่บกำลังเดินเปลือยล่อนจ้อนมาหาฉันหรอกนะ.. เซอร์เบรเดน บูล ขุนนางยศ เซอร์ ตำแหน่งองครักษ์ประจำตัวขององค์หญิง เจเนวีแห่งราชวงศ์เซอร์เรียลอิล ระดับความยาว 1 ฉันเล่นเกมนี้ไปสามครั้งน่าจะได้ และในทุกครั้งที่พ่ายแพ้แล้วกลับมาเริ่มต้นด่านแรกใหม่นั้นมันไม่ใช่เรื่องน่าหงุดหงิดอะไรเลยจริงๆ ร่างกายของเบรเดนนั้นสุดแสนจะสมบูรณ์แบบราวกับรูปปั้นที่ถูกสร้างสรรค์มาจากฝีมือของจิตรกรฝีมือดีที่กำลังใช้จิตวิญญาณของเขาปั้นแต่งลงไปบนร่างกายนั้น กล้ามท้องที่มองกี่ครั้งก็หวั่นไหวและ..ส่วนนั้นของเขาที่ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็ทำใจให้ชินไม่ได้สักที มันโค้งขึ้นเล็กน้อยราวกับพระจันทร์เสี้ยว และขนาดที่พอเหมาะพอดีนั่นทำให้ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยที่ไม่สามารถผ่านด่านไปได้ เพราะการได้กลับมาเพลิดเพลินกับร่างกายนี้ครั้งแล้วครั้งเล่ามันคือเรื่องราวดีๆ ขอจับอีกสักครั้งจะตั้งใจเรียน..สาบานได้เลย เบรเดนเดินเข้ามาหาเธอก่อนที่เขาจะจับมือของเจเนวีเอาไว้ มืออีกข้างของเขาสัมผัสลงไปบนเส้นผมเหลืองสีทองของเธอเบาๆ เพื่อที่เส้นผมที่กำลังพัวพันยุ่งเหยิงจะได้กลับเข้าสู่สภาพปกติ “มีอะไรให้กระหม่อมช่วยไหมพ่ะย่ะค่ะ” หากจะมีอะไรให้เขาช่วยก็..พาเธอไปที่เตียงหลังจากนั้นก็ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เราควรจะใช้ร่างกายในการพูดคุยกันแทน... “เบรเดน..พาข้าไปที่เตียง..” “ประกาศจากระบบ เนื่องจากมีเหตุขัดข้องทำให้ภารกิจต่างๆ อาจจะผิดพลาด เพราะฉะนั้นเพื่อให้มั่นใจว่าระบบภารกิจจะไม่มีการผิดพลาด ทางผู้ให้บริการขออนุญาตปิดโหมด NPC ระบบจะกลับมาให้บริการอีกครั้งในภายหลังค่ะ..” ห้ะ..ปิดโหมดNPC มันหมายความว่ายังไงกัน.. “ผลัวะ!!” เบรเดนผลักเธอออกในทันทีพร้อมกับใช้มือของเขาปิดส่วนสงวนของเขาเอาไว้เพื่อบดบังสายตาของเธอ ใบหน้าของเขามันแดงก่ำและแฝงไปด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อย ไร้วี่แววความหลงใหลและคลั่งไคล้ในตอนแรกไปจนหมดสิ้น “เบรเดน? ..” “กระหม่อมคืออัศวินที่มีเกียรติ! หากองค์หญิงจะบังคับหรือว่าขืนใจกระหม่อมเช่นนั้นก็สังหารกระหม่อมเสียยังจะดีเสียกว่า!!” นี่มันเรื่อง..อะไรกันนะ? “มะ..หมายความว่ายังไงกันเบรเดน เมื่อครู่ไม่ใช่ว่าเจ้าถอดเสื้อผ้าพวกนั้นออกด้วยมือตัวเองไม่ใช่เรอะ!!” เขามองเธอด้วยแววตาที่แดงก่ำ “กระหม่อมยอมตายซะยังดีกว่า!!” เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินไปหยิบมีดปอกผลไม้เพื่อทำท่าจะแทงลงไปบนคอตัวเอง ฉันรีบวิ่งไปหาเขาเพื่อที่จะจับมือของเขาเอาไว้ “ดะ..เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อนสิ!!” ทำไมเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่เธอและตัวละครเบรเดนมาพบเจอกัน “ปิดระบบ NPC” ฉันอ้าปากออกมาเล็กน้อยเมื่อคิดย้อนไปยังข้อความที่เด้งออกมาก่อนหน้านี้ หมายความว่าทุกตัวละครในเกมนี้กำลัง..หลุดออกจากระบบควบคุมงั้นเรอะ แบบนั้น..จริงๆ แล้วเบรเดนไม่ได้ต้องการแก้ผ้าในทุกครั้งที่มีการเริ่มต้นเกมใหม่ ในใจลึกๆ ของเขานั้น..เขาไม่ได้ต้องการองค์หญิงเจเนวีเลยงั้นสิ “...ไม่เป็นไรเบรเดน เจ้าไปสวมเสื้อผ้า...” “กระหม่อมได้ยินเสียงโวยวายดังออกไปจนถึงด้านนอก” ฉันเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง และสิ่งที่พบเจอคือคาดินันอีริคกำลังเดินเข้ามาด้านในด้วยท่าทางตกใจ ภารกิจข้อแรกในเกมคือการเอาชนะใจของเบรเดน นั่นคือภารกิจแรกที่โคตรง่ายเพราะเบรเดนนั้นชอบเจเนวีอยู่แล้ว ส่วนภารกิจที่สองคือการ..ร่วมหลับนอนกับคาดินัน คาดินันอีริค ผู้ปกครองวิหารศักดิ์สิทธิ์ และเป็นสหายคนสนิทของพี่ชายเจเนวี ระดับความยาก 4 หากถามเธอว่าทำไมเธอถึงกลับไปที่จุดเริ่มต้นบ่อยๆ นั่นก็เพราะว่าเธอไม่เคยผ่านด่านที่2เลยยังไงล่ะ นี่มันขี้โกงกันชัดๆ เอาระดับความยาก 4 ดาวมาไว้ในภารกิจที่2 ใครมันจะไปทำได้กันวะ อีริคหันหน้ามองไปทางอื่นเมื่อเขาเข้ามาพบเจอองค์หญิงและองครักษ์คนสนิทกำลังนั่งอยู่ตามลำพัง อีกทั้งเซอร์บลูยังไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าสักชิ้น..ส่วนองค์หญิงกำลังยื้อแย่งมีดออกไปจากมือของเซอร์ ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้ว่านี่มันคือเรื่องอะไรกัน องค์หญิงเจเนวีจะต้องบังคับให้เซอร์ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วร่วมหลับนอนกับนางอย่าง
Updated at
ภารกิจของนางร้ายในเกมจีบหนุ่มทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
Reads
ฉันสามารถตกจากสวรรค์ได้นะคะ หากว่าท่านต้องการ หรือจะให้จมดิ่งลงไปสู่ขุมนรกที่มืดมิดที่สุดก็ย่อมได้ หากว่านั่นคือความปรารถนาของท่าน ฉันคิดว่าการทะลุมิติหรือกละบชาติมาเกิดมันน่าสนุกดี การเข้ามาเกิดใหม่ในนิยายที่ตนเองเคยอ่านแล้วยังไง..
Updated at
หนทางเอาตัวรอดของสายลับมือใหม่
Reads
คนหนึ่งใช้ฉันเป็นเครื่องมือส่วนอีกคนใช้ฉันเพื่อทำลายอีกฝ่าย แต่ฉันจะใช้ตัวเองเพื่อทำให้เขาทั้งสองคนให้ย่อยยับลงไป ให้พวกเขาหมอบกราบร้องขอความรักจากฉัน เหมือนในตอนที่ฉันอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากเขา
Updated at