MAĞARA ADAMI [MAFYA'NIN YENGESİ ] + 21

yazar günlüğüm Action

"Lan gönderdiğin kız bakire çıktı mal herif!""Ne?!""Saçmalama oğlum ne bakiresi!""Lan yalan mı söylüyorum amına koyayım!"Celal telefonda bağırırken, Ferman’ın kaşları çatıldı. Sinir damarları alnında belirginleşti.Celal hâlâ konuşuyordu ama Ferman artık dinlemiyordu.Celal döndü durdu etrafında"Kapat döneceğim kapat!"Ferman sinirle kapattı.Odanın içinde ağır bir sessizlik çöktü.Yavaşça başını çevirip yatağa baktı.Uyuyan kıza.Bir hayat kadını için fazla... fazlaydı.Abartı makyaj yoktu. Hatta neredeyse hiç yoktu.Yüzü tertemizdi.Uzun kirpikleri yanağına gölge düşürüyordu.Gözleri kapalıydı ama belli oluyordu... açıldığında yakacak cinstendi.Dudakları dolgun ama doğal.Kıvırcık saçları yastığa dağılmıştı.İpek gibi...Ferman’ın çenesi kasıldı."Bu ne lan şimdi..." diye mırıldandı kendi kendine.Tam o sırada telefon yine çaldı.Celal.Sinirle açtı."Oğlum o başka kız lan. Dün gelen kız beklemiş seni anlamışsın kapıdan!"Ferman dondu.Bir anlığına nefes almayı unuttu.Odanın içi daraldı sanki."Senin tipini sikeyim Celal..." dedi dişlerinin arasından.Telefonu kapattı.Bakışları tekrar kıza kaydı.Bu sefer farklı baktı.Daha dikkatli.Daha sert.Ve biraz da... sorun arar gibi.Tam o anda kız hafifçe kıpırdandı.Kaşları çatıldı.Başını tuttu."Ahhh... başım…"Gözlerini zorla araladı."Neredeyim ben..."Ferman kımıldamadı.Sadece izledi.Kız doğrulmaya çalıştı ama başı döndü.Etrafa baktı.Yabancı bir oda.Yabancı bir yatak.Ve…Adam.Bakışları Ferman’a kilitlendi.Bir saniye.İki saniye.Sonra gözleri büyüdü.Şok.Gerçek, tokat gibi yüzüne çarptı.Yatağa baktı.Kendine baktı.Nefesi hızlandı."Ne oldu bana?!"Sesi titriyordu artık."Kimsiniz siz?! Ne yaptınız bana?!"Ferman sonunda hareket etti.Yavaşça geriye yaslandı.Umursamaz gibi.Ama gözleri hâlâ kızın üzerindeydi."Lan zorla mı yaptım..." dedi sertçe."Sen girdin koynuma."Kızın yüzü bembeyaz kesildi."Saçmalamayın!" diye bağırdı."Ben sizi tanımıyorum bile!"Ferman’ın gözleri karardı."Ben de seni tanımıyorum zaten."Oda tekrar gerildi.Kız nefes nefese kaldı.Ellerini kendine çekti.Sanki kendini korumaya çalışıyordu."Ben... ben buraya nasıl geldim..."Sesi bu sefer daha kısık çıktı.Daha korkulu.Ferman cevap vermedi hemen.Gözlerini ondan ayırmadan konuştu."Onu ben de öğrenmek istiyorum zaten."Kızın gözlerinden yaşlar dolmaya başladı.Ama ağlamadı.Yuttu.Güçlü durmaya çalıştı.Ferman bunu fark etti.Ve ilk defa… kaşları hafifçe kalktı."Demek öyle…" diye geçirdi içinden."Bu kız… sandığım gibi değil."Ama yine de sesi sert çıktı:"Ağlayacaksan ağlama. Bu numaralar bana sökmez."Kız gözlerini silmedi bile.Sadece baktı ona.Dik.Korkusuna rağmen."Sen , sen bana bir şey içirdin …" dedi kısık ama net bir sesle."Ama bunu kanıtlayınca kork benden.."Durdu.Yutkundu.Ama geri adım atmadı.Ferman hafifçe sırıttı.Tehlikeli bir sırıtıştı bu."Varsa ne yapacaksın?"O an odadaki hava değişti.İkisi de fark etti.Bu artık sadece bir yanlış anlaşılma değildi.Bu…Bir savaşın başlangıcıydı.

Unfold