Passionate หลงคุณ

ดากานดา อัคนียา Romance

เธอเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเขา สนิทตัวติดกันเป็นเงา ทว่า...มีเหตุให้ต้องแยกกันไปสามปี ทำไมพอกลับมาเจอกันอีกที ความรู้สึกวูบ ๆ ไหว ๆ อาการไฟซ็อตเวลาสัมผัสกันนี่คืออะไร
*** ** *** ** *** ** *** ** ***
“ก็หุ่นดีแบบนี้ไง”
“หุ่นดีแล้วทำไม”
“หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี แถมยังรวยมากเกินไป ลูกชายเจ้าสัวหมื่นล้าน สาว ๆ ถึงกระโจนเข้าใส่เป็นว่าเล่น พลอยมาด่าเราด้วย”
“ใครด่า” เขาพอรู้เรื่องมานิดหน่อยว่าเมื่อคืนแก้วตามีปัญหากับรูมเมดเลยขึ้นไปนอนห้องพัดกับไหม แต่อยากได้ยินคนตัวเล็กบอกมากกว่าฟังจากปากคนอื่น
เจ้าตัวเม้มปาก สีหน้าขัดใจ ใช้อีกมือมาตีท้องของเขาแทน
“พวกที่ชอบนายไง เพราะนายเลย ทำไมโตมาต้องหล่อ ต้องหุ่นดีขนาดนี้ด้วย”
ซีอยากหัวเราะลั่นแต่เขาแค่หลุดยิ้ม จับอีกมือของเธอบิดไพล่ไปด้านหลังทั้งสองข้างแล้วจับไว้ด้วยมือข้างเดียว ทรุดกายเบียดลงข้าง ๆ
“เป็นความผิดเราที่หน้าตาดี หุ่นดีงั้นเถอะ”
“แหงล่ะ ถ้านายขี้เหร่ ใครจะมาด่าว่าเราคอยจับนาย คอยตามติดนายเหมือนเห็บเหมือนเหา ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง”
คนเมาเล่าระบายความอัดอั้นตันใจ ตาเยิ้มหวานขังคลอน้ำใส แม้เสียงจะยืดยานไปบ้าง ชายหนุ่มฟังรู้เรื่องทุกคำ เริ่มเห็นผลดีของการที่เพื่อนและรุ่นพี่ตั้งใจมอมเหล้าคนตัวนุ่ม ก้อนเนื้อใต้โพรงอกไหวกระเพื่อมไปด้วย
“แล้วหวงไหม” ซีใช้นิ้วไล้เช็ดน้ำตาออกให้เบามือ “เธอหวงเราหรือเปล่าแก้ว”
น้ำเสียงห้าวทุ้มนุ่มหูกระซิบถาม ขณะตาคมทอดจับวงหน้าจิ้มลิ้ม
เธอเม้มปาก ดิ้นยุกยิก ดึงมือที่ถูกจับแต่ไม่หลุด
“หวงสิ”
“ทำไมต้องหวง”
“นายเป็นเพื่อนเรา เราดูแลมาอย่างดีเลยนะ”
ถึงตอนนี้ซีหลุดหัวเราะแผ่ว ตอนเด็ก แก้วตาทำตัวเป็นแม่นกแม่ไก่ไล่จิกทุกคนที่เข้ามาล้อเลียนรังแกเขา แต่พอโตขึ้นน่าจะเป็นเขาที่ดูแลเธอมากกว่า กลับถูกเคลมผลงานเอาดื้อ ๆ
“แค่เพื่อนเองเหรอ”

Unfold