ดากานดา อัคนียา
ABOUT ME
ABOUT ME
STORY BY ดากานดา อัคนียา
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา
Reads
เพราะคำว่า ‘ลูกตาย’ ‘ศิศิรา’ จึงทิ้งเขากับลูกสาวตัวน้อยไปอย่างไม่ไยดี ในวันที่ ‘ปรารุษก์’ แทบเสียสติ เวลา 5 ปีเปลี่ยนเขาให้เป็นคนนิ่งขรึมเย็นชา ความอ่อนโยนและรอยยิ้มมีให้เพียงลูกสาวตัวน้อยเท่านั้น แต่แล้ววันหนึ่ง เธอกลับเข้ามาในชีวิต ‘แผลใจ’ ที่ไม่เคยจางหายกลายเป็นเชื้อเพลิงจุดไฟแค้นขึ้นกลางหัวใจด้านชา “ยินดีต้อนรับคุณศิศิราสู่สวนปรารุษก์...” สวนสวรรค์แห่งนี้... จะกลายเป็นกรงจองจำที่เธอไม่มีวันหนีพ้น!
Updated at
เถื่อนรักทะเลทราย
Reads
อยากได้เธอต้องแต่ง!! ซื้อผักยังต้องเลือก ซื้อผลไม้ยังต้องชิม แล้วนี่คือ...ภรรยา คนที่จะมาอยู่ด้วยทั้งชีวิต มันก็ต้องรู้! ต้องดู!! ต้องลอง!!! ให้ถูกใจจริงๆ ผู้ชายสักคนถึงจะยอมโดดลงห่วงวิวาห์ คนสวย... หยาดฟ้ามาดินขนาดไหน หุ่นสะเด็ดเอ็กซ์สะบึมปานใด เบนจามินเจอะเจอพบผ่านมาเยอะ เจนสนาม ชำนาญเวที ทว่า... พราวพิลาส ผู้หญิงสาว... สวย... และมีเสน่ห์ไม่น้อยไปกว่าผู้หญิงคนใดในโลกใบนี้ แต่ข้อแม้ที่เธอหยิบยื่นให้ มันขัดใจสุภาพบุรุษที่ไม่เคยต้องใช้กำลัง! บังคับ! ขัดขืนใจใครแบบเขาให้แทบกระอัก อยากจะได้อยากจะกินใจแทบขาด หว่านเพชรเม็ดเท่าไข่นกกระจอกเทศ สาวเจ้ากลับไม่ยอม ไม่สน ซ้ำเมินหน้าหนี งานนี้เห็นทีต้องละทิ้งทัศนคติความเป็นสุภาพบุรุษขว้างทิ้งกลางทะเลทรายให้เม็ดทรายกลบมันให้มิด หันมาคิดใหม่ทำใหม่ ‘ถ้าไม่ให้จะบังคับ ถ้าไม่รักจะจับปล้ำทำเมียเสียให้เข็ด’ ********** เขาว่า เริ่มต้นด้วยร้ายลงท้ายด้วยรัก สำหรับเธอ กลับเริ่มต้นด้วยกัดลงท้ายด้วยกอด แล้วเธอจะรอดน้ำมือพ่อหนุ่มแดนทรายไปได้สักกี่น้ำ พราวพิลาสคิดอย่างหนักใจ คนอะไร... ท่าทางการแสดงออกเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว แต่เผลอทีไรเป็นได้คว้าตัวเธอเข้าไปไว้ในพันธนาการของเขาอยู่ร่ำไป แล้วข้อแม้ที่เธอตั้งไว้เพื่อบังคับตัวเองและตีกรอบหัวใจจะใช้ได้ผลกี่มากน้อยแค่ไหน ในเมื่อคนตั้งปณิธานพาลใจสั่นไปกับอ้อมแขนอุ่นทุกครั้ง คิดแล้ว...เหนื่อยหัวใจจริง งานนี้ถ้าไม่จบที่จากพราก ก็จบที่เตียงเห็นๆ แบบไม่ต้องคอนเฟิร์มหรือให้หมอฟันธง คิดแล้วเธอชักปลง...
Updated at
Passionate หลงคุณ
Reads
เธอเป็นเพื่อนในวัยเด็กของเขา สนิทตัวติดกันเป็นเงา ทว่า...มีเหตุให้ต้องแยกกันไปสามปี ทำไมพอกลับมาเจอกันอีกที ความรู้สึกวูบ ๆ ไหว ๆ อาการไฟซ็อตเวลาสัมผัสกันนี่คืออะไร *** ** *** ** *** ** *** ** *** “ก็หุ่นดีแบบนี้ไง” “หุ่นดีแล้วทำไม” “หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี แถมยังรวยมากเกินไป ลูกชายเจ้าสัวหมื่นล้าน สาว ๆ ถึงกระโจนเข้าใส่เป็นว่าเล่น พลอยมาด่าเราด้วย” “ใครด่า” เขาพอรู้เรื่องมานิดหน่อยว่าเมื่อคืนแก้วตามีปัญหากับรูมเมดเลยขึ้นไปนอนห้องพัดกับไหม แต่อยากได้ยินคนตัวเล็กบอกมากกว่าฟังจากปากคนอื่น เจ้าตัวเม้มปาก สีหน้าขัดใจ ใช้อีกมือมาตีท้องของเขาแทน “พวกที่ชอบนายไง เพราะนายเลย ทำไมโตมาต้องหล่อ ต้องหุ่นดีขนาดนี้ด้วย” ซีอยากหัวเราะลั่นแต่เขาแค่หลุดยิ้ม จับอีกมือของเธอบิดไพล่ไปด้านหลังทั้งสองข้างแล้วจับไว้ด้วยมือข้างเดียว ทรุดกายเบียดลงข้าง ๆ “เป็นความผิดเราที่หน้าตาดี หุ่นดีงั้นเถอะ” “แหงล่ะ ถ้านายขี้เหร่ ใครจะมาด่าว่าเราคอยจับนาย คอยตามติดนายเหมือนเห็บเหมือนเหา ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง” คนเมาเล่าระบายความอัดอั้นตันใจ ตาเยิ้มหวานขังคลอน้ำใส แม้เสียงจะยืดยานไปบ้าง ชายหนุ่มฟังรู้เรื่องทุกคำ เริ่มเห็นผลดีของการที่เพื่อนและรุ่นพี่ตั้งใจมอมเหล้าคนตัวนุ่ม ก้อนเนื้อใต้โพรงอกไหวกระเพื่อมไปด้วย “แล้วหวงไหม” ซีใช้นิ้วไล้เช็ดน้ำตาออกให้เบามือ “เธอหวงเราหรือเปล่าแก้ว” น้ำเสียงห้าวทุ้มนุ่มหูกระซิบถาม ขณะตาคมทอดจับวงหน้าจิ้มลิ้ม เธอเม้มปาก ดิ้นยุกยิก ดึงมือที่ถูกจับแต่ไม่หลุด “หวงสิ” “ทำไมต้องหวง” “นายเป็นเพื่อนเรา เราดูแลมาอย่างดีเลยนะ” ถึงตอนนี้ซีหลุดหัวเราะแผ่ว ตอนเด็ก แก้วตาทำตัวเป็นแม่นกแม่ไก่ไล่จิกทุกคนที่เข้ามาล้อเลียนรังแกเขา แต่พอโตขึ้นน่าจะเป็นเขาที่ดูแลเธอมากกว่า กลับถูกเคลมผลงานเอาดื้อ ๆ “แค่เพื่อนเองเหรอ”
Updated at
หวามรักวิศวะ (เด็กกาย)
Reads
‘นาเนียร์’ หลานสาวหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าสัวใหญ่ คุณหนูผู้สูงส่งและสุดแสนร่ำรวยแต่เพื่อนในโรงเรียนไม่มีใครอยากคบหามาตั้งแต่เด็ก พวกเขาหาว่าเธอติดหยิ่ง ลูกคุณหนู เอาแต่ใจ พอโตขึ้นเธอก็ถูกตราหน้าว่าใฝ่ต่ำ คบกับพวกคนต่ำชั้น ร่าน แรง เหลวแหลก ‘กาย’ หนุ่มวิศวกรรมยานยนต์ปี 3 ผู้ชายเย็นชา พูดน้อย ไม่เคยสนใจสาวคนไหนกลับสะดุดใจ สาวสวยที่มีดีกรีความร้าย แรง ตาต่อตาฟันต่อฟัน แถมยังอ่อยเก่งและช่างยั่ว ซ้ำเธอยังประกาศโต้ง ๆ ว่า ‘ถ้าพี่ยอม...เป็นเด็กในฮาเร็มของเรา’ ‘หล่อแบบนี้แพงเท่าไหร่เราก็พร้อมจ่าย’ ** *** ** *** ** *** “ถ้าพี่ยอม...เป็นเด็กในฮาเร็มของเรา” ฉันยกแก้วเครื่องดื่มชูให้เขา “หล่อแบบนี้แพงเท่าไหร่เราก็พร้อมจ่าย” “เอาแต่ใจ” “ทำไงได้ล่ะ เรามีทุนให้เอาแต่ใจซะด้วยสิ” “สรุปเท่าไหร่ หนึ่งแสน” “...” “สองแสน” “...” “ห้าแสน” ฉันแหงนหน้าเอียงคอมองหน้าหล่อ ๆ ของคนที่ยังจ้องกันไม่วางตา ผ่านไปหลายนาทีเขาก็ยังไม่ตอบ ฉันจึงกระตุ้นไปอีกรอบ “หนึ่งล้าน” “เป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจจริงด้วย”
Updated at
จอมร้าย ( 4P )
Reads
“ยังไม่ตอบพี่เลยนะ กลัวพี่ทำไม” “พี่ทรีไม่ถามตัวเองล่ะ ทำอะไรให้วาวต้องกลัว” เสียงหวานสะบัดน้อย ๆ ทรีคลี่ยิ้ม บีบก้นสวยเต็มกำมือ เธอสะดุ้งแต่ไม่ได้เลี่ยงหลบ ยืนสบตาเขาผ่านกระจกบานใหญ่ สายตาที่กำลังคาดคั้นและปรักปรำ “เรื่องที่วาวกลัว มันอาจไม่ได้เกิดครั้งแรกก็ได้นะ” “หมายความว่าไง” วาวใจเต้นระรัว สองมือกำแน่น ทรีขยับเข้าไปยืนซ้อนข้างหลัง เลื่อนสองมือมาลูบไล้เอวบางด้านหน้า โคนขาทั้งสองก่อนจะวกขึ้นมาข้างต้นขา บีบนวดบั้นเอว ไล่ขึ้นด้านมาที่หน้าท้องแบนเรียบเปลือย เธอสั่นเบา ๆ เขาก้มหน้าลงมาพูดใกล้ ๆ ใบหูเล็ก ตาก็มองหน้าเธอผ่านกระจก “คืนที่วาวเปิดไพ่แพ้ตลอด พี่ได้กอดวาวแล้ว ทั้งคืน...” “ไม่จริง...” “ไอ้หนุ่มเห็นดีเห็นงามด้วย” เพื่อนรักจัดแจงให้ทุกขั้นตอน “ไม่จริง...” ทรีมองหน้าเผือดสีแล้วใจไหว เขาหอมแก้มขาวหนัก ๆ โอบกอดเอวบางไว้ “ตั้งแต่นั้นมา พี่อยากกอดวาวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว” “พี่ทรี...” ทว่า... เสียงที่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็ทำเอาการโรมรันหยุดชะงัก “แอบมาสนุกกันอยู่นี่เอง”
Updated at
พ่ายปฏิพัทธิ์
Reads
เพราะความไว้ใจในอดีตทำให้เขาต้องสูญสิ้นอิสรภาพ ถูกสังคมประนามตราหน้าว่าฆาตกร กลายเป็นคนคุกที่เย็นชา ไร้หัวใจ แต่แล้ว สาวน้อยหน้าใสแสนสวยที่ชะตากรรมผลักดันให้พลัดหลงเข้ามาในดงสีเทากลับสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งให้รอนร้าว เขาควรจะทำอย่างไรกับเธอดี กำจัดให้พ้นสายตา หรือกระชากเธอมาไว้อุ่นกาย * ** * ** * ** * ** * ** * ** * “ฉันต้องนอนกับคุณด้วยไหม” ความอัดอั้นตันใจทำให้เผลอพูดไปอย่างที่ใจคิด นั่นทำให้ตาคมดุตวัดมามอง “งั้นนอนด้วย” “คุณ!” “แต่ตอนนี้ไปเปิดน้ำ” คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ขณะตาคมหรี่จ้องวงหน้าที่เริ่มแดง “หรือจะนอนด้วยกันตอนนี้เลย”
Updated at
วิมานสวาทจอมเถื่อน
Reads
โคแก่ปากร้าย ปะทะ หญ้าอ่อนหัดอ่อย รักที่คิดว่าจะกร่อยจึงแซบสะเด็ดเผ็ดมันซาบซ่านสุดซึ้งทุกอณูทรวง ************ เด็กน้อยในอุปการะน่ารักน่าใคร่ขึ้นทุกวัน เธอยังแสดงออกว่าคิดเกินเลยกับเขา โรมรันไม่อยากขึ้นชื่อว่าเลี้ยงต้อย เป็นสมภารกินไก่วัด ก่อนตบะแตก จึงตัดใจส่งเธอออกไปอยู่ไกลตัว ************* ด้วยแอบปลื้ม แอบรักผู้มีอุปการะคุณอย่างเขา เธอถึงยอมเสนอตัวให้ หากเขากลับฉีกหน้า ซ้ำเสือกไสส่งเธอออกไปจากไร่ เธอตั้งใจไว้จะไม่กลับมาให้เขาเห็นหน้าอีกตลอดชีวิต ************** “พุดได้งานแล้วค่ะ ตั้งใจจะทำงานอยู่ที่นี่ พุดต้องขอกราบขอบพระคุณ” สาวน้อยกระพุ่มมือไหว้ “คุณเข้มมากนะคะที่เป็นธุระส่งเสียค่าใช้จ่ายให้พุดมาตั้งมากมาย” รู้หรอกว่า สาวน้อยตั้งใจไม่กลับ เขาถึงได้วิ่งหน้าตั้งมาถึงเมืองฟ้าอมรแห่งนี้ หลังจากสั่งให้วิชาลกลับไร่ได้ แต่การได้ยินเธอพูดจากปากมันกระตุ้นความหงุดหงิดสะกิดต่อมโมโหของโรมรันขึ้นมาทันที “รู้ว่าเสียเงินเสียทองไปไม่น้อยแล้วจะเนรคุณไม่กลับไร่ใช้ได้ที่ไหน งานที่ไร่เยอะแยะยังกับอะไร” พุดแก้วหน้าชา ฟังเสียงกรุ่นๆ เจืออารมณ์โมโหของเขาอย่างไม่เข้าใจ โรมรันโกรธอะไร ในเมื่ออยากให้เธอมาจากไร่เองแท้ๆ “คุณเข้มพูดแรงไปหรือเปล่าคะ พุดยังไม่ว่าจะเนรคุณเสียหน่อย” สาวน้อยเชิดหน้าโต้ตอบ “การที่เธอไม่กลับไปทำงานให้ฉันแบบนี้ ควรจะบัญญัติศัพท์ใหม่อะไรดีล่ะ ไหนลองบอกซิ ถ้าไม่ใช่คำว่าเนรคุณนั่น” “พุดว่าคุณเข้มกำลังพาลมากกว่านะคะ ถ้าโกรธอะไรมาจากไหนไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้ แต่พุดยืนยันค่ะ พุดจะทำงานที่นี่ ขอเวลาพุดเก็บเงินสักพักแล้วจะทยอยใช้คืนให้ ถ้าคุณเข้มไม่ว่า” “ว่าสิ ฉันต้องว่าอยู่แล้ว กี่ปีที่เธอจะใช้คืนฉันได้หมด มาอยู่ไกลแบบนี้ เผื่อวันดีคืนดีหนีหายเข้ากลีบเมฆ ฉันหาเธอไม่เจอทำไง” พุดแก้วชักโมโหบ้าง โรมรันจะเอาไงแน่ ก่อนหน้าทำเป็นไล่ให้มาเรียน มาอยู่ที่นี่ แล้วตอนนี้กลับตามมาต่อว่าอีก “พุดไม่เคยมีนิสัยแบบนั้น ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ คุณเข้มทำรายการมาเลย กี่บาทกี่สตางค์ ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิต พุดก็จะหามาคืนให้ครบ” คนฟังขบกราม มองจ้องสาวน้อยที่ปีกกล้าขาแข็ง ร้องปาวๆ จะหาเงินมาคืน ต่อมความโกรธมันแทบระเบิด เส้นเลือดที่ขมับกระตุกตุ้บๆ ชายหนุ่มลุกยืนช้าๆ ยัดมือใส่กระเป๋ากางเกงยีน พยายามนับหนึ่งถึงร้อย...ถึงพัน เมื่อก่อนเขาเคยควบคุมตัวเองได้เป็นอย่างดี ทำไมวันนี้จะมาหลุดฟอร์มเสียได้ ไม่มีทาง “อ้อ... เก่ง” กายแกร่งเคลื่อนช้า ขณะที่ตาคมมองรอบห้องไปเรื่อย ชักนึกสนุกขึ้นกับความดื้อรั้นของสาวน้อย “ยังไงก็จะใช้ทั้งชีวิต ก็ไปใช้ด้วยกันที่โน่นเลยซิ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาคอยจับตาดูกันให้วุ่นวาย” “ไม่ค่ะ คุณเข้มเคยอยากให้พุดมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ พุดก็มาแล้วไง” *************** “ผัวทั้งคนนะแม่คู้ณ ช่วยให้ความสำคัญกันมั่ง” คนหน้าไม่อายโวยวายลั่นบ้าน ชนิดไม่คิดถึงหน้าสวยๆ แสนบอบบางของสาวน้อย ป่านนี้คนทั้งไร่คงได้ยินเสียงแหกปากของเขาหมดแล้ว พุดแก้วกัดปาก ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด ตบมือข้างเดียวดังที่ไหน “รึเธอยึดสุภาษิตสมัยใหม่ มีเงินท่วมหัวไม่มีผัวยังได้ คิดงี้ใช่มั้ย เวลาเห็นผู้หญิงพวกนั้นมาเกาะแกะฉัน ถึงได้ไม่สนใจ” คนโวยวายพาลซ้ำ หน้าบูดหน้าบึ้ง ด้วยความฉุนเฉียว คิดดู อุตส่าห์จะทำให้หึง ให้หวง ให้ห่วง แบบผัวฉันใครอย่าแตะ แต่แม่เจ้าประคุณมองเฉย เดินหนี แถมยังสนับสนุนให้เขาไปกับคนอื่นอีก มันน่าโวยวายไหม “นี่ผัวนะ ผู้ชายคนเดียวที่เธอต้องสนใจ จับให้มั่นคั้นให้ตาย ไม่รู้รึไง” คราวนี้คนเก็บปากชักทนไม่ไหว ตาแก่ขี้โวยวาย สำคัญตัวเองมากไปแล้ว พุดแก้วตวัดสายตาที่เปลี่ยนจากความเจิดจ้า เป็นประกายพราวระยิบ ยิ้มขบขัน เสมือนหนึ่งฟัง เด็กขี้โวยวายเล่าเรื่องตลก “ผิดค่ะ ทุกวันนี้ใครเค้าจับผู้ชาย เค้าฮิตจับโปเกมอนกัน ตามโลกไม่ทันเหรอคะคุณเข้ม”
Updated at
เด็กเกียร์
Reads
ในวันที่ครอบครัวกลายเป็นบุคคลล้มละลาย เพื่อนฝูงเมินหน้า คนรักปันใจให้หญิงอื่นซ้ำยังคิดจะทำเลวระยำกับเธอ ‘ศิร์กานต์’ ไขว่คว้าผู้ชายที่เข้ามาช่วยเหลือ เขาผู้เปรียบเสมือนขอนไม้กลางทะเลมรสุม โดยหารู้ไม่ว่าการเลือกครั้งนี้จะทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล กันต์กฤษ หนุ่มวิศวกรรมการบินปี 3 หล่อ รวย ทรงแบด ไม่เคยคบสาวเกินหนึ่งคืน หน้าตาสะสวย แววตาเด็ดเดี่ยวร้ายกาจของศิร์กานต์กลับทำให้เขาสนใจ ยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นเด็กของเขา ทว่า กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย คนอย่างเขาสนใจเธอแล้ว มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดมือ เขานี่แหละจะสอนให้เธอรู้ว่า... เป็นเด็กดีหรือจะสู้เป็นเด็กพี่ โดยเฉพาะเป็นเด็กของ ‘พี่เกียร์’ ** *** ** *** ** *** “จะทำอะไร” คนสวยหน้าตื่น ผงะออกห่างจนตัวเธอเอนไปด้านหลัง ต้องใช้มือหนึ่งค้ำพื้นพรมสักหลาด อีกมือใช้ดันอกผมไว้ ผมมองแล้วแสยะยิ้ม ขำที่เธอคิดว่าจะหนีพ้นมือถ้าผมเอาจริง “ทำอะไรดีล่ะ...” ผมละคำพูดไว้เพื่อปั่นเธอ “...เรียกร้องรางวัลที่พี่ควรได้ดีไหม...” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปากแทบแตะปาก มองท่าทางระแวดระวังของเธอด้วยใจครื้นเครง “เท่าไหร่ ฉันจะจ่ายค่าที่นายช่วยเหลือ” “เผอิญเงินไม่เคยเป็นปัญหาของพี่ซะด้วยสิ” ผมยื่นนิ้วไปเกี่ยวปอยผมที่ระใบหน้าสวย คนสวยปัดมือผมออกอย่างมีอารมณ์ อารมณ์หงุดหงิดน่ะนะ แววตาที่จ้องสบมาวาววับเย่อหยิ่งถือดีชวนให้ผมอยาก...จับเธอกดตรงนี้ เดี๋ยวนี้เลย หน้าสวยมีคำถามแปะหรากลางหน้าว่า ‘ผมจะเอายังไง’ “เป็นเด็กพี่ไม่ดีตรงไหน” “ตรงที่ไม่ได้อยากเป็นไง ไม่อยากเป็นเด็กใครทั้งนั้น” “อ้อ อยากให้เอาฟรี” “ปากหมา” “ระวังหมาจะเลียปาก” ผมแกล้งหลุบตาลงมองจุดที่พูดถึง เลื่อนเลยลงไปยังทรวงอกที่เด่นดันเนื้อผ้า แล้ววกสายตากลับขึ้นมามองปากบางที่เม้มแน่น ตาคู่งามขุ่นขวาง จมูกเล็กเชิดบ่งบอกความดื้อรั้นและร้าย ผมแม่งโคตรชอบ ผู้หญิงร้าย ๆ ตรงหน้าตอนนี้มากเลย เธอทำให้ผมตื่นตัวแค่เพราะมองสีหน้าถือดีของเธอโดยไม่ต้องบิวต์อะไรมากมาย ผมก้มหน้าลงไปใกล้เธออีก กดดันให้ตัวเธอเอนถอยจนแผ่นหลังทาบลงบนพื้นพรมสักหลาดราคาแพง ก่อนเท้ามือทั้งสองกับพื้นพรม กักตัวเธอไว้ใต้อาณัติ มองสีหน้าร้อนรนของเธออย่างตื่นเร้าไปทั้งสรรพางค์กาย “หมาตัวนี้มันไม่เลียแค่ปากหรอกนะที่รัก มันจะเลียทั้งตัว” ** *** ** *** ** *** ** “จูบพี่สิที่รัก...” ผมเร่งเร้า ที่รักค่อย ๆ ยกมือขึ้นมากอดคอผมหลังจากที่ผมแอบเห็นเธอสูดหายใจลึกเหมือนเรียกขวัญกำลังใจ มันทำให้ผมยิ้มและอยากแกล้งเธอมากกว่าเดิม ดังนั้น พอหน้างามขยับเข้ามาใกล้ รั้งหน้าผมลงไปหา ห่างแค่ช่วงลมหายใจกั้น ปากนุ่มหวานจะประกบปากกัน ผมแตะนิ้วลงบนกลีบปากนุ่ม “ไม่ใช่ที่ปาก” ไม่ใช่ไม่อยากให้เธอจูบนะ “ที่นี่ต่างหาก” ผมทำให้เธอตาโตกว่าเดิมด้วยการจับมือเล็กแทรกเข้ามาวางบนเป้ากางเกง ที่รักหน้าแดงก่ำมากกว่าเดิม อึกอัก ตาคู่สวยวาบไหว “ไม่กล้าเหรอ” “ใครไม่กล้า”
Updated at
พัชราวลัย (โซ่)
Reads
“เด็กนิติไม่ใช่แค่ขี้เหล้านะ ยังขี้เอ-าอีกด้วย” ‘พัชราวลัย’ อกหักรักคุดจากแฟนหนุ่มที่คบกันมา 5 ปี เพื่อนจึงพาไปนัดบอดกับหนุ่มต่าง ม. ทำให้เธอได้เจอกับ ‘พีรวิชญ์’ หนุ่มหล่อ อัธยาศัยดี เฟรนด์ลี่ เขาทำให้เธอยิ้มได้และนับวันยิ่งทำให้หัวใจคันนุบนิบราวมีมดไต่
Updated at
ทัณฑ์ทะเลทราย
Reads
‘ผู้หญิงของเขา’ สิทธิ์ที่ไม่คิดหยิบยื่นให้ใคร ไม่ได้มีไว้แลกหรือแจกแถมฟรี ทว่าหญิงสาวชาวไทยนามว่า รติรส กลับดิ้นรนหนีและปฏิเสธการรับสิทธิ์นี้อย่างสิ้นเยื่อขาดใจ เธอหนีไปพร้อมขโมยหัวใจของเขาไปทั้งดวง... เดนิม อิสมาอิล แทบคลั่ง... ความรักกับผลประโยชน์ตีกันจนยุ่งเหยิง แต่เมื่อกายปรารถนา การลงทัณฑ์อันแสนหวามจึงเริ่มต้นขึ้น “คุณมันเลว” เธอเค้นเสียงว่า ตาวาววับด้วยความโกรธเกลียด ดิ้นรนหนีมือหยาบหนาข้างนั้นสุดฤทธิ์ แต่สองมือถูกจับ ร่างกายถูกทาบทับครึ่งๆ มันทำให้รติรสทำอย่างใจคิดไม่ได้ เรียวปากเข้มกดยิ้ม ชายหนุ่มหาได้เอะใจกับความเกรี้ยวกราดนั้นไม่ ในหัวของเขาตอนนี้รับรู้แต่ความหอมกรุ่นจากร่างนุ่มเนียน มารยาสาไถยต่างๆ เขาไม่สนใจ เดนิมจะคิดเห็นเป็นอะไรไปได้ นอกเสียจากว่าลุงและหลานคู่นี้เต็มใจเดินทางมากับเขาเพื่อเสนอ... และเขากำลังสนองความต้องการของพวกเธออยู่นี่ยังไง “ธุรกิจ... มีแต่คำว่าได้กับเสีย คำว่าเลวของเธอมันใช้ไม่ได้หรอกคนสวย”
Updated at