ปฏิบัติการเฟ้นหาบุรุษ บิ๊กไซด์ ในนิยายสืบสวน

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า Romance

ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ภายในห้องลับลึกสุดของจวนหลังใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานดอกเหมย  อบอวลปนเปไปกับกลิ่นคาวโลกีย์ที่เข้มข้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของชายผู้หนึ่งที่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์อันบิดเบี้ยว

ทั่วทั้งผนังห้องถูกประดับประดาไปด้วยภาพวาดของสตรีเพียงผู้เดียว..

หยางลี่เซียน ไม่ว่าจะเป็นภาพนางในยามหัวเราะ ยามเผลอไผล หรือยามที่ดวงตาคู่สวยนั้นฉายแววตระหนก ทุกรายละเอียดถูกบรรจงวาดด้วยน้ำหมึกที่แฝงไปด้วยความคลั่งรักอันมหาศาล

ชายหนุ่มเจ้าของร่างกายกำยำนั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของภาพวาดเหล่านั้น มือหนาที่มีเส้นเลือดปูดโปนรูดรั้งส่วนนั้นของตนเองอย่างบ้าคลั่ง แก่นกายถูกเคล้นคลึงจนเปียกเยิ้ม ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น เสียงครางต่ำพร่าเลือนดังระงมอยู่ในลำคอคล้ายคนกำลังทรมาน หากแต่แววตากลับจดจ้องไปยังภาพวาดใบหน้าของลี่เซียนที่งดงามราวกับมีชีวิต

“ลี่เซียน..อะ..ลี่เซียนของข้า...”

เสียงพึมพำเรียกชื่อนางซ้ำๆ ราวกับบทสวดมนต์ที่ผิดบาป ยิ่งจินตนาการถึงผิวพรรณละเอียดอ่อนและกลิ่นกายหอมกรุ่นของนาง จังหวะมือก็ยิ่งรุนแรงและรวดเร็วขึ้น เมื่อขยับฝ่ามือรูดขึ้นลง ของเหลวใสก็ค่อยๆ ทยอยไหลออกมาจากปลายยอดสีแดงก่ำ

ลำคอของเขาเริ่มสั่นเมื่อใช้มือกระตุกส่วนปลายแรงๆ จนกระทั่งในที่สุด ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง พร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นทะลักออกมาเปรอะเปื้อนลงบนภาพวาดใบหน้าของโฉมงามที่นางกำลังยกยิ้มให้...หยดน้ำรักนั้นแปดเปื้อนลงไปบนภาพวาด

เขามองดูผลงานของตนเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและลุ่มหลง นิ้วเรียวยาวบรรจงเช็ดคราบน้ำรักที่เปื้อนใบหน้าในรูปอย่างเชื่องช้า ลูบไล้ไปตามไรผมและริมฝีปากในกระดาษราวกับกำลังสัมผัสผิวเนื้อนางจริงๆ

“อีกไม่นาน..”

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ชวนให้สั่นสะท้านไปถึงกระดูก พร้อมกับก้มลงประทับจุมพิตที่เปียกชื้นลงบนรูปนั้น

“ข้าจะสัมผัสร่างกายของเจ้าจริงๆ ข้าจะเคี่ยวกรำเจ้าให้ร้องขอชีวิต และทำให้ทั่วทั้งร่างของเจ้าไม่มีกลิ่นของชายอื่นเหลืออยู่..นอกจากกลิ่นของข้าเพียงคนเดียว”

ในเงามืดนั้น รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ถูกบดบังด้วยความมืด ชายลึกลับที่คนทั้งเมืองหลวงไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีมุมที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้กำลังจมลงในห้วงแห่งความปรารถนาที่ลึกสุดหยั่งถึง

.

.

 

 

 

Unfold