ข้ามมิติมาเป็นนางเอกทั้งที ขอจับจองทรราชมาเป็นสามีก็แล้วกัน

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า others

เสียงจอแจของผู้คนและแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปดังระงมไปทั่วทั้งฮอลล์จัดงาน วันนี้คืองานมิตติ้งสุดยิ่งใหญ่ของนิยายจีนโบราณที่ฮิตระเบิดระเบ้อที่สุดในยุคอย่าง หลงรักแสงจันทร์ นิยายที่ทำให้นักอ่านทั่วประเทศยอมอดหลับอดนอนเพื่อรอตอนต่อไป และแน่นอนว่าพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆอย่างบุหลัน ก็ยอมใช้วันลาพักร้อนอันมีค่าเพื่อมาสิงสู่อยู่ในงานนี้โดยเฉพาะ
ท่ามกลางบรรดาแฟนคลับนับร้อยที่กำลังต่อแถวยาวเหยียดเพื่อถ่ายรูปกับสแตนดี้ของพระเอกและพระรองผู้แสนดี บุหลันกลับปลีกตัวออกมายืนเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของงาน ตรงหน้าของเธอคือภาพวาดขนาดเท่าตัวจริงของเว่ยหลิงเซวียน หรือเว่ยกั๋วกงทรราชตัวร้ายของเรื่อง
ชายหนุ่มในภาพวาดสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาคล้อยสีเงิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าเย็นชา ดวงตาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่ขวางหน้า แน่นอนว่าในนิยายเรื่องนี้ ใครๆก็ต่างเทใจเป็นเมนของพระเอกและพระรองที่อ่อนโยนกันทั้งนั้น แทบไม่มีใครสนใจตัวร้ายที่วันๆ เอาแต่หาวิธีทรมานคนอย่างเว่ยหลิงเซวียนหรอก
แต่ว่า..เธอรักเขานี่นา
บุหลันยกยิ้มขึ้นมาจางๆ มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสลงบนรูปของเขาอย่างแผ่วเบา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและสงสารจับใจ
คนผู้หนึ่งถูกกดดันและถูกทำร้ายมาตั้งแต่เด็ก..จะให้เขามีความคิดที่ขาวสะอาดแบบเด็กที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีในทุ่งลาเวนเดอร์ได้อย่างไรกันเล่า
"ถ้าหากมีโอกาสล่ะก็..ฉันอยากจะเห็นคุณด้วยตาเนื้อสักครั้งจังเลยเว่ยหลิงเซวียน.."
บุหลันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วประทับจุมพิตลงไปบนภาพวาดตรงตำแหน่งริมฝีปากของชายหนุ่มในรูปอย่างแนบแน่น
"คุณเองก็คงกำลังต่อสู้กับความยากลำบากอยู่ใช่ไหม..เว่ยกั๋วกง"
"วาบ!"
ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีขาวจ้าก็สาดส่องออกมาจากภาพวาดจนแสบตา บุหลันต้องยกมือขึ้นมาบังและหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอเบาหวิวราวกับกำลังตกลงไปในหลุมอากาศไร้ก้นบึ้ง
เมื่อลืมตาขึ้นมาได้อีกครั้ง บุหลันก็พบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่ในฮอลล์จัดงานมิตติ้งอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่สไตล์จีนโบราณ ที่มีม่านมุ้งสีโปร่งบางทิ้งตัวล้อมรอบ ในห้องที่ไม่คุ้นเคยนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ
เธอลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ หันซ้ายแลขวาอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนที่เสียงฝีเท้าเบาๆจะดังขึ้น พร้อมกับเด็กสาวในชุดโบราณเกล้าผมมวยคู่ที่เดินถือถาดใส่ถ้วยชาเข้ามา
"คุณหนู..เป็นอะไรไปเจ้าคะ ฝันร้ายอีกแล้วหรือ ข้าน้อยต้มชาสงบจิตมาให้เจ้าค่ะ"
บุหลันเบิกตากว้าง ความรู้สึกตื่นตระหนกแล่นพล่านราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดรดศีรษะ เธอยกมือขึ้นมาหยิกแขนตัวเองเต็มแรง
"โอ๊ย!"
เจ็บ! เจ็บจริง! นี่ไม่ใช่ความฝัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ที่ไหนกัน
"คุณหนู.." 
เด็กสาวผู้นั้นวางถาดลงด้วยท่าทีร้อนรนและรีบเข้ามาดูอาการของเธอ 
"คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือเจ้าคะ"
บุหลันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อดึงสติ เธอต้องใจเย็น จะโวยวายไม่ได้เด็ดขาด เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะลองหยั่งเชิงเอ่ยถามออกไป ใจจริงเธออยากจะถามตรงๆเลยว่า 
ฉันชื่ออะไรเหรอจ๊ะ 
แต่คำถามเบสิคแบบนั้นมันจะต้องดูมีพิรุธจนผู้คนหาว่าเธอผีเข้าแน่ๆ
"เอ่อ..ท่านพ่อ..ท่านพ่อนอนหรือยัง"
เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบอย่างนอบน้อม 
"เรียนคุณหนู ท่านแม่ทัพซูยังไม่กลับจากค่ายทหารเลยเจ้าค่ะ วันนี้ทหารใหม่พึ่งจะเข้าค่าย ท่านแม่ทัพคงต้องค้างคืนที่นั่น.."
เปรี้ยง!
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล คุณหนูแห่งจวนท่านแม่ทัพซู..ในนิยายเรื่องหลงรักแสงจันทร์มีอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น นั่นก็คือซูมู่เจานางเอกผู้แสนบอบบางเจ้าน้ำตาของเรื่อง!
นี่ฉัน..ทะลุมิติเข้ามาเป็นนางเอกงั้นเรอะ
บุหลันแทบจะลมจับ เธอรีบหันขวับไปมองหน้าสาวใช้อีกครั้ง จับไหล่ทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแน่น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
"วันนี้..วันนี้วันอะไร เดือนอะไร ปีอะไร"
"เอ่อ..คืนนี้คือคืนสืออู่เย่าแห่งเดือนแปด ปีรัชศกเทียนหยวนที่สี่เจ้าค่ะ.." 
สาวใช้ที่เธอน่าจะจำได้ลางๆจากนิยายว่าชื่อชุ่ยชุ่ย ตอบเสียงเบาหวิวด้วยความประหลาดใจกับท่าทีคุกคามของคุณหนูตนเอง
เมื่อได้ยินวันเวลาที่แน่ชัด ดวงตาของบุหลันที่ตอนนี้คือซูมู่เจาก็ยิ่งเบิกกว้างเข้าไปใหญ่
คืนวันเพ็ญเดือนแปด ปีเทียนหยวนที่สี่
นี่คือ..ตอนแรกของนิยายเรื่องนี้ไม่ใช่เรอะ!! 
วันนี้เป็นค่ำคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่เว่ยกั๋วกงจะส่งคนมาลักพาตัวซูมู่เจาไปซ่อนไว้ เพื่อใช้ข่มขู่และโยนความผิดให้แก่จวนเสนาบดี หวังจะเสี้ยมให้จวนแม่ทัพกับจวนเสนาบดีแตกหักไม่ลงรอยกัน!
ตามพล็อตเดิม ซูมู่เจาจะต้องตกใจกลัว ร้องไห้ฟูมฟาย และพยายามขัดขืนจนสลบไป ก่อนจะตื่นมาพบกับสายตาเหี้ยมเกรียมของตัวร้าย
มือของเธอสั่นไหว..ในขณะที่หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง 
ความหวาดกลัวเหรอ..ไม่มีหรอก มีแต่ความตื่นเต้นขั้นสุดต่างหาก
"ชุ่ยชุ่ย.." 
ซูมู่เจาหันไปหาสาวใช้ นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับราวกับหมาป่าเห็นเนื้อแกะ
"จะ..เจ้าคะคุณหนู?"
"..รีบไปเลือกชุดที่สวยที่สุดในตู้ เอาที่สีขับผิวที่สุด แล้วก็มาแต่งหน้าทำผมให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย!"
"ห๊ะ..คุณหนูจะไปไหนในยามวิกาลเจ้าคะ" 
ชุ่ยชุ่ยเอ่ยถามเสียงหลง
"อย่าถามมากน่า รีบมาแต่งตัวให้ข้าเร็วเข้า ข้าต้องสวยที่สุด คืนนี้ข้ามีนัดสำคัญ"
ซูมู่เจายิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ พลางกระโดดลงจากเตียงด้วยเรี่ยวแรงที่เต็มเปี่ยมผิดกับคุณหนูผู้บอบบางคนเดิมลิบลับ
จะได้เจอกันแล้วอย่างนั้นสินะ..ตัวร้ายผู้นั้น เมนสุดที่รักของเธอผู้เป็นโจรลักพาตัว..รีบๆมาเลยนะ เธอจัดกระเป๋ารอแล้ว

Unfold