เป็นภรรยาตัวร้ายมันเหนื่อย ขอไปใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยดีกว่า

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า Romance

เสียงประทัดและเสียงดนตรีมงคลดังอึกทึกกึกก้องไปทั่วทั้งจวนสกุลลู่ ขบวนสินสอดสีแดงสดถูกวางเรียงรายยาวเหยียด แขกเหรื่อมากมายต่างหลั่งไหลเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับสกุลลู่ ขุนนางเล็กๆในแถบชนบทที่กำลังจะเกี่ยวดองกับติ้งกั๋วกง ขุนนางใหญ่ผู้ทรงอำนาจแห่งราชสำนัก เสียงหัวเราะและคำสรรเสริญเยินยอดังระงมไปทั่วบริเวณ

ทว่าท่ามกลางความปีติยินดีของคนทั้งจวน กลับมีเพียงผู้เดียวที่หน้าดำคร่ำเครียด..นั่นคือลู่เจินเจิน เจ้าสาวของงานในวันนี้นั่นเอง

นางไม่ได้รู้สึกยินดีกับงานแต่งครั้งนี้เลยสักนิด

ลู่เจินเจินพยายามปฏิเสธไปแล้ว ปฏิเสธไปนับครั้งไม่ถ้วน แต่ท่านย่ากลับไม่คิดจะยอมรับฟังคำคัดค้านนั้นเลย เหตุผลก็เพราะอีกฝ่ายคือตระกูลกู้ที่แสนยิ่งใหญ่ หากไม่ใช่เพราะสัญญาหมั้นหมายเก่าแก่ตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ มีหรือที่ตระกูลขุนนางปลายแถวอย่างพวกนางจะมีหน้ามีตาได้แต่งงานกับคนระดับนั้น

"คุณหนูเจ้าคะ ให้บ่าวช่วยเปลี่ยนปิ่นปักผมนะเจ้าคะ จะได้ขยับตัวสะดวกขึ้น" 

ชุนเถา..สาวใช้คนสนิทเอ่ยพรางส่งปิ่นระย้าให้แม่นมหลี่ช่วยประดับลงบนเรือนผมของเจินเจิน

มือเรียวของลู่เจินเจินภายใต้แขนเสื้อสีแดงมงคลกำเข้าหากันแน่น นางกำลังชั่งใจอย่างหนัก..หนีออกไปตอนนี้เลยดีไหมนะ

ชีวิตหลังแต่งงานมันไม่ได้ต่างอะไรจากการกระโดดลงนรกเลยสักนิด ที่นางรู้ดีขนาดนี้ ก็เพราะเธอคือคนที่ทะลุมิติเข้ามาสวมร่างของลู่เจินเจินในนิยายที่ตัวเองเคยอ่านน่ะสิ

ติ้งกั๋วกงกู้ฉางซือว่าที่สามีของนางคือตัวร้ายของเรื่อง เขาทั้งโหดเหี้ยม เจ้าเล่ห์ และที่สำคัญ..เขาไม่เคยสนใจลู่เจินเจินเลยแม้แต่นิดเดียว ในหัวใจของเขามีเพียงเจียงรั่วเวย นางเอกของเรื่องเท่านั้น เขาหลงรักนางเอกจนยอมทำเรื่องชั่วช้าสารพัดเพื่อแย่งชิงนางมาจากพระเอก ในเมื่อล่วงรู้ว่าหนทางข้างหน้ามีแต่ความทุกข์ตรมและจุดจบอันน่าอนาถ แล้วใครมันจะอยากก้าวเท้าเข้าจวนกั๋วกงกันเล่า

แอ๊ด..

เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงชราที่เดินเข้ามา ท่านย่าโบกมือเบาๆเป็นเชิงสั่งให้สาวใช้และแม่นมออกไปให้หมด หญิงชราเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลามากอบกุมมือของหลานสาวสุดที่รักเอาไว้

"เจินเจิน..ย่ารู้ว่าการบังคับให้เจ้าแต่งงานปุบปับเช่นนี้คงทำให้เจ้าตกใจไม่น้อย" 

น้ำเสียงของท่านย่าสั่นเครือเล็กน้อย 

"แต่ถึงอย่างไรจวนตระกูลกู้ก็มีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าที่นี่ อย่างน้อยก่อนที่ย่าจะตายจาก..ย่าก็อยากเห็นหลานแต่งงานออกไปเป็นฝั่งเป็นฝาเสียก่อน ย่าถึงจะตายตาหลับ"

ลู่เจินเจินเงยหน้ามองผู้เป็นย่าก่อนจะทอดถอนใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าหญิงชราผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายเลย ตามเนื้อเรื่องเดิมในนิยาย อีกไม่กี่เดือนท่านย่าก็จะเสียชีวิตจากโรคร้าย และหลังจากนั้นจวนสกุลลู่ก็จะถึงคราวล่มสลาย เพราะท่านอารองของนางติดการพนันอย่างหนักจนถึงขั้นเอาจวนไปจำนำ..หากนางไม่แต่งงานออกไปในวันนี้ มีหวังคงถูกท่านอาขายเข้าซ่องโสเภณีเพื่อใช้หนี้พนันเป็นแน่

เมื่อหักลบกลบหนี้ดูแล้ว เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานออกไปตั้งหลักที่จวนนั้น แล้วค่อยหาทางเอาตัวรอดหนีไปทีหลัง

"หลานทราบแล้วเจ้าค่ะท่านย่า" 

เจินเจินตอบรับเสียงแผ่ว

หญิงชรายกยิ้มอย่างโล่งใจก่อนจะลูบผมหลานสาวด้วยความเอ็นดู เป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงกลองด้านนอกดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าขบวนของเจ้าบ่าวมารับตัวเจ้าสาวแล้ว ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดถูกทิ้งตัวลงมาปิดบังใบหน้างดงาม

"ไม่เป็นไรนะเจ้าคะคุณหนู บ่าวจะอยู่ข้างๆคุณหนูเสมอ" 

ชุนเถากระซิบเบาๆ คำกล่าวนั้นทำให้ลู่เจินเจินลอบยิ้มออกมาได้บ้าง อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้

เมื่อเดินออกมาถึงหน้าจวน ผู้ที่นั่งสง่างามอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่กลับไม่ใช่กู้ฉางซือ แต่เป็น อ้านซู่องครักษ์คนสนิทของเขาแทน

"เรียนคุณหนูลู่ ท่านกั๋วกงร่างกายไม่ค่อยสู้ดีนัก จึงให้ข้าน้อยมารับเจ้าสาวแทนขอรับ" 

อ้านซู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ลู่เจินเจินภายใต้ผ้าคลุมหน้าแค่นหัวเราะในใจ ป่วยงั้นรึ ดูก็รู้ว่าเขาไม่คิดจะยินดียอมรับนางเป็นฮูหยินต่างหาก! แต่ช่างเถิด..ในเมื่อเรื่องราวเดินทางมาถึงขั้นนี้แล้ว นางก็ต้องแต่งเข้าจวนกั๋วกงอยู่ดี ร่างบางก้าวขึ้นไปนั่งในเกี้ยวเจ้าสาวอย่างว่าง่าย ก่อนที่ขบวนสีแดงยาวเหยียดจะมุ่งหน้าสู่จวนติ้งกั๋วกง

พิธีกราบไหว้ฟ้าดินเริ่มต้นขึ้น..และแน่นอนว่านางไม่เห็นแม้แต่เงาของว่าที่สามี

มีเพียงฮูหยินผู้เฒ่ากู้เท่านั้นที่ยื่นมือมากุมมือนางไว้ พร้อมกับกล่าวคำอวยพรด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น เมื่อสิ้นสุดพิธีการอันน่าอึดอัด ลู่เจินเจินก็ถูกส่งตัวเข้ามาในห้องหอทันที

เมื่อประตูห้องหอปิดลงและเหลือเพียงเธอกับสาวใช้ เจินเจินก็ไม่รอช้า นางยกมือขึ้นดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกโยนทิ้งไปด้านข้างทันที

"ชุนเถาช่วยข้าเอาเครื่องประดับบนศีรษะพวกนี้ออกหน่อยสิ ข้าหนักจนคอจะหักอยู่แล้ว อยากจะนอนเต็มแก่"

ชุนเถารีบถลันเข้ามาช่วยปลดปิ่นทองคำและมงกุฎไข่มุกออกด้วยความตกใจ 

"คะ..คุณหนู จะไม่รอให้ท่านกั๋วกงเข้ามาก่อนหรือเจ้าคะ"

"เขาไม่มาหรอก งานแต่งนี้เขาเองก็ไม่ได้เต็มใจนัก..เขาจะมาทำไม" 

เจินเจินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ชุนเถาเงียบไปพักหนึ่งเมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของคุณหนู ก่อนจะค้อมตัวลง 

"เช่นนั้น..บ่าวขอตัวไปจัดเตรียมน้ำอุ่นในอ่างให้คุณหนูอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ"

เมื่ออยู่คนเดียว ลู่เจินเจินก็จัดการถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่ปักดิ้นทองอย่างประณีตออก นางเดินทางรอนแรมมาทั้งวันแถมยังต้องทนหนักหัวมาตั้งแต่เช้า ตอนนี้อยากจะรีบทิ้งตัวลงนอนเต็มแก่ เพราะพรุ่งนี้คงมีเรื่องวุ่นวายในจวนรอให้รับมืออีกเพียบ นางเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง รินสุรามงคลดื่มรวดเดียวหมดจอก ซ้ำยังหยิบขนมมงคลเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างไม่คิดจะเหลือรอเจ้าบ่าว

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว นางจึงเดินเข้าไปหลังฉากกั้นในห้องอาบน้ำ ถอดชุดที่เหลือออกจนหมด แล้วก้าวลงไปแช่ในอ่างน้ำอุ่นจัดที่โรยด้วยกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบ ความเหนื่อยล้าคลายลงไปเปลาะหนึ่ง

"ชุนเถา..ข้าอยากดื่มสุราอีกหน่อย ไปเอามาเพิ่มให้ข้าที" 

นางตะโกนบอกสาวใช้

ชุนเถาที่ยืนอยู่หน้าฉากกั้นรับคำเบาๆ ก่อนจะเร่ง

Unfold