[Kül Olan Bekleyiş 2 ] Hasret Rüzgarları

yazar günlüğüm Action

Ben Hasret.İsmimi söylediklerinde kimse hikâyemin ağırlığını bilmez. Çünkü bazı isimler, dışarıdan bakıldığında sıradan durur ama içine gömüldüğünüzde bir ömür taşınır.Ben Hasret…Huysuz babam Şervan’ın biricik üvey kızıyım. Onun sertliği, mesafesi, bazen bir bakışıyla bile insanın nefesini daraltan o ağır duruşu… çocukluğumun bir parçasıydı. Ama o sertliğin içinde bile bana ait bir düzen, bana ait bir koruma vardı. Onun sevgisi kolay değildi, gösterişli hiç değildi. Ama vardı. Bunu zamanla anladım.Ve ben Hazar’ın tatlı kızıyım.Hazar… beni “kızım” diye çağırdığında içimdeki bütün eksik parçaları tamamlamaya çalışan adam. Sanki dünyada bir yerim varmış gibi hissettiren, sesiyle bile insanın içini yumuşatan o baba. Onun yanında hiçbir şey eksik değildi; ne güven, ne şefkat, ne de aitlik hissi.İki baba…Biri sert bir dağ gibi, diğeri sıcak bir ev gibi.Ve ben, iki farklı kalbin ortasında büyümüş bir kız.Ama hayat, her zaman sevgiyle yazılmıyor.Ben Hasret…Üvey abimin öz annesinin intikamına kurban giden Hasret.Bu cümleyi söylemek bile boğazımda düğüm. Çünkü bazı insanlar bir olayın nedeni değildir… sadece sonuçtur. Ben de öyleydim. Bir öfkenin devamı, bir geçmişin kapanmamış defteri, yanlış zamanda doğru yerde duran bir isim.Üvey abim…Onun varlığı hayatımda bir çizgi gibiydi. Geçilemeyen, geri dönülemeyen, silinemeyen bir çizgi. Bazen sessizliği bile tehdit gibi hissedilen bir gölgeydi. Onun dünyasında ben neredeydim, bunu hiçbir zaman tam bilemedim. Ama onun dünyası, benim kaderimi şekillendirecek kadar büyüktü.Ve Merdan Ağa…Onun nefretiyle sınandım ben.Bazı insanlar severek değil, nefret ederek yönetir hayatı. Merdan Ağa da onlardan biriydi. Bakışlarında bir hüküm, sözlerinde bir ağırlık vardı. Sanki benim varlığım, çok daha önce yazılmış bir hesabın gecikmiş ödemesiydi.Ben ise sadece o hesabın içine düşen yanlış bir satırdım.Ama kimse şunu bilmez…Yanlış yazılan satırlar bile bazen en büyük hikâyeyi başlatır.Ben Hasret.Ve bu, benim istemeden içine doğduğum, ama sonunda en çok benim kanımın aktığı hikâye.

Unfold