SEVDA'NIN KIZI

yazarokur Romance

Sevda, kucağındaki küçücük bebeğine bakarken ne yapacağını bilmiyordu.Daha birkaç günlük olan yavrusu, ince bir battaniyenin içinde sessizce uyuyordu. Minicik yüzü annesinin göğsüne yaslanmış, dünyadan habersizdi.Ama Sevda’nın dünyası başına yıkılmıştı.Köyde artık kalacak yeri yoktu.Bebeğinin doğduğu günden beri zaten kimse onu istememişti. Sevda ne zaman çocuğuna sarılsa, arkasından fısıldaşmalar başlamıştı.“Bu çocuk başımıza bela olacak.”“Zaten kendisi de uğursuz.”“Anne babasını da genç yaşta toprağa verdi.”Sevda bütün bunları duymamaya çalışmıştı.Ama son söylenen söz, artık dayanabileceği son noktayı da tüketmişti.“Git buradan Sevda.”Sevda gözlerini kaldırıp karşısındaki kadına baktı.“Nereye gideyim?”Cevap gecikmedi.“Bizi ilgilendirmez.”Sevda bebeğine daha sıkı sarıldı.“Benim kimsem yok.”“Biz de senin kimsene değiliz artık.”Sevda’nın gözleri doldu ama ağlamadı.Çünkü bebeği kucağındaydı.Onun önünde ağlayamazdı.Yavaşça ayağa kalktı. Birkaç parça eşyasını aldığı küçük bohçayı eline geçirdi. Kapının önünde bir an durup arkasına baktı.Yıllarca yaşadığı ev...Annesinin sesi...Babasının oturduğu sedir...Hepsi artık geride kalmıştı.Kucağındaki bebeğine baktı.“Biz ne yapacağız şimdi?” diye fısıldadı.Bebek, annesinin sesini duymuş gibi hafifçe kıpırdandı.Sevda dudaklarını titreyerek bebeğinin alnına bastırdı.“Bilmiyorum yavrum.”Bir süre öylece kaldı.Sonra kapıdan çıktı.Arkasından kapanan kapının sesiyle birlikte Sevda, hayatında ilk kez gerçekten yapayalnız kaldığını hissetti.Bir anneydi.Ama daha kendisi bile hayata tutunacak bir yer bulamamıştı.Şimdi kucağında yeni doğmuş bebeğiyle nereye gideceğini düşünmek zorundaydı.Ve bu kez onu kimsenin kurtarmasını bekleyemezdi.Çünkü artık yanında yalnızca kendisi vardı.

Unfold