ทะลุมิติมาเป็นอนุของตัวร้าย ข้าจึงต้องพลีกายเพื่อเอาตัวรอด

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า others

ในจวนสกุลหลินอันยิ่งใหญ่และมั่งคั่ง มีบุตรีผู้งดงามล่มเมืองอยู่นางหนึ่งนามว่าหลินเยว่ นางเป็นดั่งบุปผาที่ถูกทะนุถนอมไว้ในเรือนกระจก เป็นสตรีที่อ่อนหวาน กิริยามารยาทเพียบพร้อม และงดงามหมดจดเสียจนผู้คนที่ได้พบเห็นต่างต้องเหลียวมอง นางเติบโตมาด้วยความรักใคร่หลงใหลของบิดามารดาผู้คอยปกป้องคุ้มครองประดุจไข่ในหิน ด้วยเหตุนั้นดรุณีน้อยผู้บริสุทธิ์จึงเติบโตมาในบ้านที่แสนอบอุ่น ไม่เคยต้องพบเจอกับความโหดร้ายหรือภัยอันตรายใดๆในโลกหล้าเลยแม้แต่น้อย

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกร้าย เมื่อพายุลูกใหญ่พัดกระหน่ำเข้าใส่จวนสกุลหลินอย่างไม่ทันตั้งตัว จวนที่เคยสงบสุขกลับถูกใส่ร้ายป้ายสีด้วยข้อหาฉกรรจ์ว่าเป็นกบฏ โทษทัณฑ์คือการประหารเจ็ดชั่วโคตร ทว่าในความมืดมิดนั้น เจ้ากรมอาญากลับเล็งเห็นถึงความงดงามอันหาตัวจับยากของหลินเยว่ เขามองเห็นหนทางที่จะใช้ประโยชน์จากความงามนี้ จึงมีคำสั่งเด็ดขาดให้นางแต่งเข้าจวนตระกูลเซียว เพื่อเป็นเครื่องบรรณาการแลกกับชีวิตของบิดามารดาและคนในครอบครัว

ถึงแม้ว่าในใจจะหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่หลินเยว่ผู้กตัญญูไม่มีทางเลือกอื่นใด นางจำต้องกล้ำกลืนฝืนทน ยินยอมแต่งเข้ามาเป็นเพียงอนุภรรยาของเว่ยกั๋วกง ชายผู้ที่ได้ชื่อว่ามีจิตใจอำมหิตและโหดเหี้ยมที่สุดในราชสำนัก และตามเนื้อเรื่องเดิม..หลินเยว่ผู้อ่อนแอได้เสียชีวิตลงในทันทีที่นางพบเจอใบหน้าของเซียวอู๋จิ้ว สามีของนางในคืนเข้าหอ เพียงเพราะนางหวาดกลัวจนร้องไห้โฮออกมา เขาที่เกลียดชังน้ำตาและรำคาญเสียงสะอื้นของสตรี จึงตวัดดาบในมือตัดศีรษะของนางขาดสะบั้นในดาบเดียวอย่างเลือดเย็น..

"....."

ใช่แล้ว นั่นมันเป็นเพียงเรื่องราวในหน้านิยายที่เธอเคยอ่าน! และในตอนนี้วิญญาณของเธอดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหลินเยว่ผู้อาภัพผู้นั้นเสียแล้ว!

เมื่อนึกถึงอดีตชาติที่ผ่านมาหลินเยว่คนใหม่ได้แต่กัดฟันกรอด ชีวิตที่แล้วของเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอต้องต่อสู้กับโรคร้ายที่กัดกินร่างกายมาตั้งแต่จำความได้ ทั้งชีวิตหมดไปกับเตียงสีขาวและกลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล ร่างกายอ่อนแอเสียจนแค่จะพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองยังทำไม่ได้ แม้แต่การสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆในบางครั้งก็ยังทำให้เธอเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ สุดท้ายเธอก็ต้องตายจากไปทั้งอย่างนั้น ตายไปโดยที่ยังไม่ได้ออกไปเห็นโลกภายนอก ยังไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่น ยังไม่ได้กินของอร่อย และยังไม่ได้มีความรักด้วยซ้ำ!

ดังนั้นเมื่อสวรรค์เมตตา (หรืออาจจะถีบส่ง) ให้เธอได้เข้ามาอยู่ในร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีเลือดมีเนื้อ มีลมหายใจที่สูดเข้าปอดได้เต็มอิ่มเช่นนี้ เธอจึงตั้งปณิธานกับตัวเองอย่างแน่วแน่และเด็ดขาดว่า เธอจะไม่มีทางยินยอมตายง่ายๆอย่างเด็ดขาด ใครจะยอมตายตามบทบาทโง่เขลาในนิยายกันเล่า ในเมื่อเธออุตส่าห์ได้ชีวิตใหม่มาทั้งที เธอจะต้องมีชีวิตรอด จะต้องได้กินของอร่อย จะต้องได้วิ่งเล่น และจะต้องใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด!

โชคดีเหลือเกินที่ชีวิตเก่าอันแสนน่าเบื่อของเธอนั้น ถูกใช้ไปกับการนอนอ่านนิยายออนไลน์นับร้อยนับพันเรื่องเพื่อฆ่าเวลา และนิยายเรื่องนี้ก็ดันเป็นเรื่องโปรดที่เธออ่านวนไปมาหลายรอบ เพราะอย่างนั้นเธอจึงจดจำรายละเอียดและเนื้อเรื่องทุกจุดได้อย่างแม่นยำราวกับตาเห็น

ภายในห้องหอที่เงียบงัน หลินเยว่นั่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก นางถูมือทั้งสองข้างเข้าหากันไปมาเพื่อเรียกความอบอุ่นและลดความประหม่า ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังบานประตูไม้ตรงหน้า หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ

‘อีกไม่นานเขาจะเดินเข้ามาแล้ว..นายตัวร้ายจอมโรคจิตผู้นั้นใกล้จะเข้ามาแล้ว!’ 

นางพร่ำบอกตัวเองในใจ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า 

‘ห้ามร้องไห้เด็ดขาดนะหลินเยว่ ต่อให้กลัวจนฉี่ราดก็ต้องฉีกยิ้มเข้าไว้ ด้านได้อายอด ท่องไว้ๆรอยยิ้มคือเกราะป้องกัน ดาบจ่อคอก็ต้องยิ้ม’

ยังไม่ทันที่ดรุณีน้อยจะได้ตั้งตัวเตรียมใจให้พร้อมดี เสียงฝีเท้าหนักๆก็ดังขึ้นที่หน้าห้องก่อนที่...

"ปัง!!"

บานประตูไม้เนื้อดีถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น!

เพราะเป็นเพียงอนุภรรยาที่ถูกบีบบังคับให้แต่งเข้ามาเพื่อย่ำยีเกียรติ นางจึงไม่ได้สวมชุดมงคลสีแดงสดใสอย่างที่เจ้าสาวควรจะได้สวม เป็นเพียงอาภรณ์สีชมพูอ่อนบางเบา อีกทั้งยังไม่มีพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน ไม่มีงานเลี้ยงฉลอง ไม่มีเสียงมโหรีใดๆทั้งสิ้น เพราะท่านเว่ยกั๋วกงให้เหตุผลสั้นๆเพียงว่า 

‘เขารำคาญและเหนื่อยหน่ายเกินกว่าจะอยากเป็นเจ้าบ่าว’

ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ภายในห้องที่เคยมีเพียงกลิ่นกำยานหอมกรุ่น บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศรอบตัวเขากดดันและหนักอึ้งจนทำเอาหลินเยว่แทบจะลืมวิธีการหายใจ

เขาเดินตรงเข้ามาหานางด้วยจังหวะฝีเท้าที่มั่นคงและเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับเหยียบย่ำลงบนเส้นความอดทนของนาง ก่อนที่มือแกร่งจะกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีบางเบาของนางออกไปให้พ้นทางอย่างไม่ไยดีราวกับเศษผ้าไร้ค่า

วินาทีที่ผ้าคลุมหน้าหลุดออกหลินเยว่เผลอชะงักงัน นัยน์ตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะแทบกรีดร้องออกมาในใจ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวสุดขีดเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะรูปโฉมของนายตัวร้ายผู้นี้ต่างหาก!

‘สวรรค์! นี่มันหล่อทะลุคำบรรยายในนิยายไปร้อยเท่าพันเท่าเลยนี่นา!’

เรือนผมของเขาเป็นสีขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะ ปล่อยสยายเคลียคลอไปตามกรอบหน้าคมคายและลาดไหล่กว้าง มันเป็นสีขาวที่ดูงดงามและลึกลับจนทำให้นางไม่อาจละสายตาไปได้เลย ใบหน้าของเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ คิ้วเข้มพาดเฉียงดุจกระบี่ จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึก ทว่าดวงตาของเขากลับมืดมิดและเย็นชาจนน่าขนลุก บนชุดคลุมสีเข้มที่เขาสวมใส่อยู่มีร่องรอยของการสาดกระเซ็นของโลหิตสีแดงฉาน บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าก่อนที่จะเข้าห้องหอมา เขาเพิ่งจะไปสังหารใครบางคนมาอย่างแน่นอน

เซียวอู๋จิ้วหรี่ตาแคบลง จ้องมองใบหน้างดงามที่ตื่นตระหนกของสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนและเย็นชา

"ข้าได้ยินเจ้ากรมอาญากล่าวอวดอ้างว่าเจ้างดงาม

Unfold