PEŞİMDE (+18)

lenahzade Romance

"Sakince ilerle," dedi kulağıma tıpkı bir şeytan gibi fısıldayarak. Koridorda ayrılıp, kulübe ayrı ayrı şekilde girdik. Kenan Hanzade kendine yakışır bir köşeye kuruldu. Girdiği her ortamda olduğu gibi, burada da dikkatleri fazlasıyla üzerine çekmeyi başrıyordu. Sanırım bundan nefret ediyordum.
Bakışlarımı ondan güçlükle ayırıp bar tezgâhına doğru ilerledim. Yüksek sandalyelerden birine yerleştikten sonra iki buzlu bir viski istedim. O hazırlanırken omzumun üzerinden geriye dönüp kulüptekilere kısa bir bakış attım. Ancak bakışlarım yine Kenan Hanzade'nin haki yeşili gözlerine takıldı.
Hâlâ titriyordum ve bu titreme ona baktıkça daha da artıyordu. Gözlerimiz birbiriyle buluştuğunda, ifadesini bozmadan sol gözünü kırptı. Hemen önüme dönüp derin bir nefes almaya çalıştım. Bu adam nefesimi kesmek zorundaydı.
Tezgâhın üzerine bırakılan kristal bardağı elime alıp, dudaklarıma götürmek istediğimde heyecandan elimin zangır zangır titrediğini fark ettim. Hızlıca birkaç yudum alıp bardağı tezgâhın üzerine bıraktıktan sonra titreyişimin dikkat çekmemesi için, parmaklarımı tezgâhın üzerinde ritimli şekilde kıpırdatmaya başladım.
Söz vermişti. Bu sondu...
2 gün önce
Tam karşımda oturmuştu. Kendimi çok çaresiz hissetmiştim ama hiç bu kadar çaresiz hissettiğimi hatırlamıyordum. Onca kayıp yaşayan ben, en çok buna dayanamıyordum. Böyle olmamalıydı.
"Sana sormadım," dedi. "Borçlusun, hem de can borcu ve ben de karşılığını istiyorum. Alacağım da..."
Dolan gözlerimi saklamak adına başımı önüme eğip, kirpiklerimi birkaç kez kırpıştırdım. Sesimi temizleyip, "Yapamam," dedim. "Emin ol ben yanlış kişiyim. Yapamam..."
"Yapacaksın," dediğinde başımı kaldırıp, şaşkın şekilde haki yeşili gözlerine baktım. Parmaklarının arasındaki sigarayı dudaklarına götürüp, derin bir nefes çekti içine. Ruhum gibi cayır cayır yaktığı sigarasını aşağıya bırakıp, siyah ayakkabısının sivri burnuyla ezerek söndürdü. "Yapacaksın Tani..."
"Ben Tani değilim!" diye bağırdım. Hangi cesaretle bilmiyorum ama pişman da değildim. Daha fazla bağırmam, haykırmam, artık şu başıma gelenlere bir dur demem gerekiyordu. "Yeter! Bir adım var... Zorlama. Gerçekten yeter..." dedim git gide bir fısıltıya dönüşen sesimle.
Gözlerini sıkıca kapatıp açtı.
"Benimle misin, Tani?"
Bir ölüm fermanı ancak bu kadar nahif seslendirilebilirdi.
Bir hayat en fazla bu kadar berbat edilebilirdi.
Ve bir insan en fazla bu kadar acıtılabilirdi.
"Bu son," dedi.
Özgürlüğüme kavuşmak için yapmam gereken son bir şey vardı.
Seçim şansım, hayır deme lüksüm, kaçma imkânım yoktu. Hepsini tüketeli çok olmuştu.
Başımı tekrar önüme eğip, ellerime taktığı kelepçe ve ayağıma taktığı çiçekten prangalara baktım.
"Seninleyim," dedim son olmasını umut ederek. "Son kez, seninleyim..."

Unfold