SAHTE KUMA +18

lenahzade Romance

"Sen benimsin,” diye hırladı kulağıma, sesi boğuk ve vahşi. “Anladın mı? Gitmek yok. Kaçmak yok. Sen buradasın. Benimle.”
Her darbede daha derine, daha sert. Jakuzinin suyu dalgalanıyor, kenara vuruyordu. Ellerim sırtını tırmaladı, inlemelerim çığlığa dönüştü. “Duman… ahh… yavaş…”
“Yavaş mı?” diye güldü, tehditkâr. “Hayır. Seni delirteceğim. Seni benim yapacağım.”
Beni kenara yasladı, bacaklarımı omuzlarına aldı. Bu açıdan daha derine ulaşıyordu. Her girişte nefesim kesiliyordu. Elleri göğüslerime gitti, sıktı, meme uçlarımı kıstırdı. Dudakları boynuma indi, emdi, ısırdı. Ritmi hızlandı; sert, ritmik, acımasız. Çığlıklarım artık jakuziyi dolduruyordu, suyun sesine karışıyordu.
Sonra beni kucağına aldı, jakuzinin içinde ayakta durdu. Bacaklarım beline dolandı, kollarım boynuna sarıldı. Duvara yasladı beni, suyun içinde. Her darbede bedenim duvara çarpıyor, su sıçrıyordu. Dudakları benimkileri buldu, öpücük sert ve derin. Elleri kalçalarımı tutuyor, beni kaldırıp indiriyordu.
“Bağır,” diye emretti, sesi hırıltılı. “Bağır ki herkes duysun. Duman Çelik’in karısı kimmiş… kimin malıymış… bağır!”
Çığlıklarım artık kontrolsüzdü. “Duman… Duman… ahh!”
“Evet… öyle bağır. Adımı söyle. Benimsin de. Söyle!”
“Duman… seninim… ahh!”
Güldü, vahşi bir kahkaha. “İyi kız. Şimdi devam ediyoruz.”
Ve devam etti.
Jakuzinin içinde, kenarında, suyun dalgalarıyla.
Sertçe, delirerek, doymadan.
Beni tamamen kendine ait kılarak...
***
Ellerini sertçe masanın üzerine vurdu ve ayağa kalkıp hızlıca bahçeye çıktı. Konağın bahçesindeki onlarca adamın gözü onun üzerindeydi. Karanlık, güçlü yapısı, onu koruyanların bile korkusuna şahit oluyordu.
"Gidin! Çabuk o kadını bana getirin!" diye gürledi.
Sesi bahçede yayıldığında, baş adamı Mirza ona yaklaşıp,
"Ona ne yapacaksın?" diye sordu.
"Yatağıma alacağım!"
Duman Çelik, karanlık bakışlarını onun gözlerine dikti.
"Madem kocası, benim karım olacak kadına nikâh kıydı, o hâlde karısını istemiyor demektir..."
"Abi kadının suçu ne?" diye sordum Mirza, zaten bunu sorabilecek tek insandı.
Ve o an, Duman Çelik, ona öyle bir baktı ki, "Tamamdır abi, anladım ben," dedi ve gitti.
O ise orada kaldığında gözlerini kin ve öfke bürümüştü. Düşündüğü tek şey, o aileye neler yapabileceğiydi...
Urfa'nın sıcak topraklarının ateşinde kavrulmuş, en güçlü aşiretin başındaydı. Kimseden korkusu yoktu ve buralarda herkes ondan korkardı.
Evleneceği kadını, onun elinden alanlar, elbette bunun bedelini ödeyecekti. Zira kime bulaştıklarını bilseler, o gece bu hatayı yapmamış olurlardı...
(Yetişkinler için yazılmıştır. +18)

Unfold