นายตัวร้าย ตามบทแล้วท่านต้องตายไม่ใช่เรอะ

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า others

สายลมหนาวพัดกรรโชกผ่านระเบียงทางเดินของจวนกั๋วกง หอบเอาความเย็นเยือกทะลุผ่านเสื้อคลุมตัวบางของสตรีที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ทว่าความหนาวเหน็บทางกายหรือจะสู้ความหนาวเหน็บในจิตใจ

"ข้ากำลังตั้งท้องลูกของท่านนะเจ้าคะ นี่คือสายเลือดของท่านไม่ใช่หรือ..หากท่านเดินทางไปจัดการปัญหาภัยแล้งที่ชายแดนในครานี้ ท่านต้องกินเวลาอยู่ที่นั่นหลายปี หากท่านไปไกลถึงเพียงนั้น ท่านจะไม่ได้พบหน้าลูกของเราในตอนที่เขาคลอดออกมานะเจ้าคะ..ท่านพี่โปรดคิดให้ดีอีกรอบเถิด ถือว่าเห็นแก่เด็กในท้อง.."

น้ำเสียงหวานสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเว้าวอน ไป๋เหมียนเหมียนช้อนดวงตาที่แดงก่ำและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองบุรุษผู้เป็นสามี สองมือกุมหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อยของตนเองเอาไว้แน่น หวังเพียงว่าสายเลือดในครรภ์จะสามารถเหนี่ยวรั้งบุรุษตรงหน้าเอาไว้ได้ หรืออย่างน้อย..ก็ขอให้เขาแสดงความอาลัยอาวรณ์ต่อนางและลูกสักนิด

ทว่าสิ่งที่นางได้รับกลับมา มีเพียงสายตาเย็นชาที่มองลงมาจากเบื้องบน ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่น่าสมเพชตนหนึ่ง

ชายผู้นั้นคือฉินซือเว่ย หรือฉินกั๋วกง ชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาปานเทพเซียนสลักเสลา ทว่ากลับมีจิตใจที่เย็นชาและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าน้ำแข็ง เขายืนตระหง่านด้วยท่วงท่าสง่างาม ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดพลิ้วตามแรงลม นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวั่นไหว

"เหมียนเหมียน.." 

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนางอย่างเรียบเฉย ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ 

"เจ้าอยากแต่งกับข้า..ข้าก็แต่งกับเจ้าแล้วไง อยากเข้าหอ..ข้าก็เข้าหอให้เจ้าแล้ว อยากได้สายเลือดของข้า..ข้าก็มอบให้แล้วเช่นกัน เช่นนั้นยามนี้เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก สตรีนี่ช่างขยันเรียกร้องเสียจริง"

ถ้อยคำเย็นชาที่หลุดออกจากปากของคนที่นางรักหมดหัวใจ ราวกับมีดแหลมคมนับพันเล่มกรีดแทงลงกลางอก ไป๋เหมียนเหมียนสะอื้นไห้หยาดน้ำตาร่วงหล่นราวกับสายฝน นางช้อนตามองเขาด้วยความเจ็บปวดลึกล้ำ

"ข้าต้องการ..แค่สักเสี้ยวของหัวใจที่ท่านพี่จะมอบให้ข้าบ้าง..เพียงแค่นั้นเจ้าค่ะ"

ฉินซือเว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นช่างหยันเยาะและบาดลึก 

"เรื่องนั้นเห็นทีจะเป็นไปไม่ได้..ข้าไม่ได้รักเจ้ามาตั้งแต่แรก ไม่ได้ปักใจในตัวเจ้าสักหน่อย ที่ข้ายินยอมแต่งงานด้วยก็เพราะรำคาญที่เจ้าคอยตามมาอ้อนวอนร้องขอ ที่ข้ายินยอมนอนกับเจ้า..ก็เพราะใบหน้าของเจ้าในยามนั้น บังเอิญไปดูคล้ายกับสตรีคณิกาที่ข้าเคยเสพสมด้วยก็เท่านั้น"

ดวงตาของไป๋เหมียนเหมียนเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก คำว่าคณิกาทำให้นางรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ทว่าบุรุษใจหินตรงหน้าก็ยังคงกล่าววาจาเชือดเฉือนต่อไปอย่างไม่ปรานี

"แต่ถึงข้าจะไม่รักเจ้า..อำนาจในจวนกั๋วกงแห่งนี้ เงินทองมากมายก่ายกอง ข้าก็มอบให้เจ้าไปหมดแล้วไง เจ้ามีฐานะเป็นถึงฮูหยินเอกที่ใครๆต่างก็ก้มหัวให้ เพียงแต่สิ่งที่ข้าให้เจ้าไม่ได้..ก็คือความรัก ข้าตัดใจรักสตรีที่โง่งมเช่นเจ้าไม่ลงจริงๆ"

สิ้นคำกล่าวนั้นฉินซือเว่ยก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ซึ่งทรุดตัวลงสะอื้นไห้อย่างหมดสภาพอยู่เบื้องหลัง คำปฏิเสธที่ไร้เยื่อใยและตรงไปตรงมานั้น ทำให้หัวใจของไป๋เหมียนเหมียนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี นางเคยโง่งมคิดว่าหากนางตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้ว ความผูกพันทางสายเลือดจะทำให้เขาใจอ่อนและแบ่งปันสักเสี้ยวของความรู้สึกมาให้นางบ้าง แต่ไม่เลย..เขายังคงไม่รักนาง ไม่เคยรักและจะไม่มีวันรัก

.

.

"......"

นิ้วเรียวยาวขาวผ่องยกขึ้นมานวดคลึงที่ขมับของตนเองเบาๆเพื่อขับไล่อาการปวดหัวจี๊ดที่แล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันแสนรันทดนั้น

หญิงสาวในยุคปัจจุบันที่เพิ่งทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้พ่นลมหายใจออกมายืดยาว ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำก่นด่าให้กับความหลงผิดของไป๋เหมียนเหมียนคนเก่า

สตรีผู้นี้ทั้งงดงามหยาดเยิ้ม ผิวพรรณขาวละเอียดราวกับหยกเนื้อดี แถมยังมีเบื้องหลังเป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนตระกูลไป๋ผู้มั่งคั่ง มีเงินทองใช้สอยไม่ขาดมือแต่กลับต้องมามีจุดจบที่โง่งม เพียงเพราะไปหลงรักตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้อย่างหัวปักหัวปำ สาเหตุก็แค่เพราะเขาบังเอิญช่วยชีวิตนางเอาไว้จากโจรป่าครั้งหนึ่งเนี่ยนะ

แค่นั้นยังไม่พอ ยังอุตส่าห์ไปตามตื๊อ ขอให้บิดาใช้เส้นสายทางการเมืองบังคับให้เขาแต่งงานด้วย แถมยังคิดใช้การตั้งครรภ์เพื่อเรียกร้องขอความรักจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวร้ายจอมอำมหิตและไร้หัวใจที่สุดในเรื่องอีก นี่มันเรื่องเฮงซวยประเภทไหนกัน ชีวิตดีๆไม่ชอบ ชอบทำตัวเองให้ตกต่ำเป็นของตายให้ผู้ชายเหยียบย่ำเล่นเสียนั่น

"ฮูหยินเจ้าคะ..ท่านราชครูและฮูหยินมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินควรออกไปต้อนรับแขกสูงศักดิ์ที่โถงด้านหน้านะเจ้าคะ"

เสียงเรียกของหลิงซีสาวใช้คนสนิทที่ดังขึ้นข้างกาย ดึงสติของเธอให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เหมียนเหมียนก้มลงมองสำรวจตนเอง ก็พบว่ายามนี้เธอกำลังสวมใส่ชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า เนื้อผ้าป่านเนื้อหยาบที่สวมใส่บ่งบอกถึงการไว้ทุกข์ขั้นสูงสุด

เธอถอนหายใจออกมาช้าๆ

อา..อย่างน้อยที่สุด ในชีวิตที่แสนบัดซบและเต็มไปด้วยน้ำตาของไป๋เหมียนเหมียน ฉินซือเว่ยผู้เป็นสามีเฮงซวยผู้นั้นก็ตายไปเสียที!

ตามเนื้อเรื่องเดิมหลังจากที่เขาเดินทางไปจัดการปัญหาชายแดน เขาก็หายหน้าไปนานหลายปี ทิ้งให้เหมียนเหมียนคลอดลูกและเลี้ยงดูอาอวี้ ลูกสาวตัวน้อยเพียงลำพังด้วยความตรอมใจและเมื่อไม่กี่วันก่อน ข่าวร้ายก็ถูกส่งกลับมายังเมืองหลวงว่าฉินกั๋วกงถูกกบฏลอบสังหารจนสิ้นชีพ ศพถูกส่งกลับมายังจวนเพื่อทำพิธีฝัง ไป๋เหมียนเหมียนตัวจริงคงรับความสะเทือนใจไม่ไหว ร้องไห้เสียใจกับการตายของชายที่ตนรักจนหัวใจวายสิ้นใจตายตามไปเป็นแน่

แต่ขอโทษเถอะ..นั่นมันไป๋เหมียนเหมียนคนเก่า ไม่ใช่ฉันผู้นี้อย่างแน่นอน!

เหมียนเหมียนลอบยิ้มมุมปาก ผัวตายถือเป็นลาภอันประเสริฐ นี่นับเป็นโชคดีอย่างยิ่งที่เธอทะลุมิติเข้ามาในร่างนี้ ในจังหวะที่สามีตัวร้ายตายตกไปแล้วพอดี ชีวิตนับจากนี้ของเธอก็ไม่ต้องไปทนรองรั

Unfold