ท่านเทพข้าขอพรแค่หนึ่ง แล้วเหตุใดใด้สามีมาสี่คนกันเล่า

ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า others

ภายในจวนสกุลไป๋อันโอ่โถง กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนที่ประดับประดาด้วยของล้ำค่า ไป๋ชิงเหยียนนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอม นางจ้องมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวบางซูบซีดจนแทบเห็นเส้นเลือดพาดผ่านภายใต้ผิวขาวจัดดุจหิมะ

"ท่านพ่อ..นี่ข้ายังต้องดื่มยานี่อีกหรือเจ้าคะ?"

เสียงของนางแหบพร่าและเบาหวิวราวกับปีกแมลงปอ

ท่านเสนาบดีไป๋ ผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนักยามนี้กลับมีใบหน้าหมองเศร้า ดวงตาที่เคยเฉียบคมรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขณะมองบุตรีอันเป็นที่รัก

"เหยียนเอ๋อร์ หมอเทวดาจากแดนใต้เพิ่งจัดยาเทียบนี้มาให้ เจ้าทนลำบากอีกนิดเถิด"

‘ลำบากอีกนิดงั้นหรือ?’

ชิงเหยียนแค่นยิ้มในใจ

ตั้งแต่เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้เมื่อสามเดือนก่อน สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงสองอย่างคือนอนและกินยา เธอคือสาวออฟฟิศที่เคยแบกร่างไปทำงานประหนึ่งควายเหล็ก แต่พอกลายมาเป็นคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ผู้ร่ำรวยมหาศาล ทว่าเพียงขยับปลายนิ้วก็เหนื่อยจนแทบขาดใจตาย

หมอเทวดาเป็นสิบคนถูกเชิญมาที่จวน บ้างก็ว่าเป็นโรคหัวใจ บ้างก็ว่าชีพจรพร่อง แต่ทุกคนต่างลงเอยด้วยการส่ายหน้าและกระซิบกับท่านเสนาบดีว่า

“คุณหนูใหญ่มีวาสนาเพียงเท่านี้..เตรียมจัดงานพิธีไว้ล่วงหน้าเถิด”

“เหยียนเอ๋อร์ พ่อตัดสินใจแล้ว”

ท่านเสนาบดีไป๋วางถ้วยยาลงพลางกำมือแน่น

“ในเมื่อการรักษากับหมอไร้ผล พ่อจะส่งเจ้าไปสวดมนต์ที่อารามจันทราส่องบนยอดเขา ที่นั่นเงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก เผื่อพระโพธิสัตว์จะเห็นใจเมตตาต่ออายุขัยให้เจ้า”

ไป๋ชิงเหยียนอยากจะค้านใจจะขาด การเดินทางขึ้นเขาด้วยร่างกายที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อแบบนี้ไม่ต่างจากการส่งนางไปตายเร็วขึ้นเลย แต่พอมองเห็นแววตาสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความหวังของชายที่ขวนขวายเพื่อลูกสาวขนาดนี้ นางจึงทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ และคาดหวังว่าคงจะมีวิธีต่ออายุให้นางอีกสักหน่อย

ขบวนรถม้าสกุลไป๋นั้นเรียบง่าย และกำลังมุ่งหน้าสู่เทือกเขาสูงชัน ชิงเหยียนนอนขดตัวอยู่บนฟูกหนานุ่มภายในรถม้า นางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกส่งไปซ่อมแซม

‘ให้ตายเถอะ ชีวิตที่แล้วทำงานงกๆ จนตาย มาชีวิตนี้กลับต้องมาป่วยตายในร่างคนรวยเนี่ยนะ สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือใครก็ได้ ถ้ามีจริงล่ะก็ ช่วยให้ฉันได้ใช้ชีวิตแบบมีแรงกระโดดโลดเต้นเหมือนคนอื่นเขาสักทีเถอะ!’

ขณะที่กำลังตัดพ้อต่อว่าโชคชะตาในใจ รถไม้ก็พลันหยุดกะทันหันจนร่างของนางเกือบไถลตกจากที่นอน

“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?”

นางถามเสียงสั่น

“เรียนคุณหนู มีหญิงชราผู้หนึ่งนอนบาดเจ็บขวางทางอยู่เจ้าค่ะ ดูเหมือนจะถูกรถม้าคันอื่นชนแล้วหนีไป”

ชุ่ยหลานสาวใช้ข้างกายรายงานด้วยความร้อนรน

ชิงเหยียนขมวดคิ้ว ความเหนื่อยล้าพลุ่งพล่านแต่สัญชาตญาณความเห็นใจมันรุนแรงกว่า ผู้ใดมันชั่วช้าถึงขนาดที่ชนหญิงชราแล้วหนีไปกันนะ

“ไป..พาข้าลงไปดูนางหน่อย”

“แต่คุณหนู ร่างกายท่าน...”

“ข้ายังไม่ตายตอนนี้หรอกน่า พยุงข้าลงไป!”

ด้วยความดื้อรั้น ชิงเหยียนจึงถูกพยุงลงจากรถม้า ลมภูเขาพัดปะทะใบหน้าจนนางไอคอกแค่ก ทว่าเบื้องหน้าคือหญิงชราในชุดผ้าป่านราคาถูกที่นอนคุดคู้ เลือดสีแดงฉานอาบเปรอะเปื้อนตามร่างกาย

ชิงเหยียนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย คุกเข่าลงข้างๆ หญิงชราผู้นั้น พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับเลือดให้อย่างอ่อนโยน

“ท่านยาย..อดทนไว้นะเจ้าคะ ข้ามีคนติดตามเยอะ ข้าจะให้พวกเขาช่วยท่าน..แข็งใจเอาไว้ก่อน ข้าจะพาท่านไปหาหมอ..”

ไป๋ชิงเหยียนพยายามพยุงกายที่สั่นเทา พลางตะโกนสั่งองครักษ์ด้วยเสียงที่แหบแห้งที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เร็วเข้า! รีบอุ้มท่านยายขึ้นไปบนรถม้า..ในรถมีกล่องยาและน้ำสะอาด..รีบไป!"

เหล่ายอดฝีมือสกุลไป๋ต่างลังเล เพราะคำสั่งของนายท่านคือต้องดูแลคุณหนูยิ่งชีพ แต่ดวงตาที่แน่วแน่และดื้อรั้นของชิงเหยียนทำให้พวกเขาต้องรีบกุลีกุจอทำตาม ทว่าในขณะที่นางพยายามจะก้าวตามไปช่วยประคอง ร่างกายที่เปราะบางเกินรับไหวก็ประท้วงขึ้นมาเสียดื้อๆ

“ตุบ!”

เข่าทั้งสองข้างของนางกระแทกพื้นดินอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วขั้วหัวใจ ลมหายใจของนางขาดช่วงไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้างและพร่าเลือน

‘ไม่นะ..จะมาตายตรงนี้ไม่ได้นะไป๋ชิงเหยียน..ฉันยังไม่ได้ใช้เงินของท่านพ่อเลยสักตำลึงเดียว! คนรักก็ยังไม่เคยมี ความรักก็ไม่เคยได้รู้จัก..’

ทว่าในวินาทีที่เปลือกตาของนางกำลังจะปิดลง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็พลันบังเกิด!

“วาบ!”

อากาศรอบกายพลันเงียบสนิท เสียงลมอื้ออึงและการเคลื่อนไหวขององครักษ์ที่กำลังแบกร่างหญิงชรากลับหยุดชะงักลงราวกับภาพวาด ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีสิบลี้ถูกหยุดเวลาไว้โดยสมบูรณ์

ร่างของหญิงชราที่เคยโชกเลือดและไร้สติ กลับค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นละอองแสงสีทองระยิบระยับที่ม้วนตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า ก่อนจะรวมตัวกันเป็นสตรีผู้หนึ่งที่มีสิริโฉมงดงามเกินจะพรรณนา

สตรีผู้นั้นสวมอาภรณ์สีีนวลจันทร์ที่พลิ้วไหวราวกับมีชีวิต รัศมีรอบกายสว่างเรืองรองจนกลบแสงอาทิตย์ยามบ่าย นางไม่ได้ยืนอยู่บนพื้น แต่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าที่สง่างามเหนือโลกหล้า

“เจ้ามนุษย์ตัวน้อย...”

เสียงนั้นกังวานและนุ่มนวล ราวกับเสียงกระดิ่งลมที่ดังมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า

ไป๋ชิงเหยียนเบิกตากว้าง ความเหนื่อยหอบหายไปเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยความตกตะลึง นางพยายามจะอ้าปากถามแต่กลับไร้เสียง

“ข้าคือเทพธิดาจันทรา ข้าเพียงจำแลงกายลงมาเพื่อลองใจมนุษย์ผู้มีวาสนา..และเป็นเจ้าที่ยอมสละแม้กระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อช่วยหญิงชราที่ใกล้ตายอย่างข้า”

ท่านเทพธิดาแย้มยิ้มจางๆ ก่อนจะร่อนกายลงมาหยุดตรงหน้าชิงเหยียน ปลายนิ้วเรียวสวยเชยคางของคุณหนูผู้ขี้โรคขึ้นมาสบตา

“ในเมื่อเจ้ามีใจเมตตาถึงเพียงนี้ ข้าจะมอบพรวิเศษให้เจ้า นั่นคือการต่ออายุไขให้เจ้าถึงร้อยปี..”

ในห้วงนาทีที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง ชิงเหยียนรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่นางจะรอดจากโรคร้ายที่กัดกินร่างกายนี้ นางรีบคุกเข่าเพื่อขอบคุณเทพีจันทราในทันที

“แต่มีข้อแม้นะ..นั่นคือเจ้าจะต้องตามหาชายหนุ่มที่เคยเป็นบริวารของข้าให้พบเจอ ยามนี้ข้าได้ผูกด้ายวาสนาเอาไว้ท

Unfold