Evdeki Düşman

lenahzade YA&Teenfiction

Parmaklarım Karan'ın siyah sakallarının arasında dolanırken, sarf ettiği kelimeler içimde bir şeyleri kıpırdattı. Sanırım ona karşı korku ve istek duygularını aynı anda besliyordum.

Aniden ayağa kalktığında bacaklarımı beline dolayıp, kollarımı boynuna sıkıca sardım. Gözlerimin içine baka baka merdivenlere yürüyordu. Artık kaçışım olmadığının farkındaydım ve içimdeki öfke boş vermişlikle karışmıştı.

Yerleri titreten ağır adımları merdivenlere ulaşıp yavaş yavaş yukarıya çıktığında, ela gözlerini gözlerime kenetlemiş tek bir mimiğini bile kıpırdatmıyordu. Ona tamamen teslim olmuş, aramızdaki soğuk savaşı bitirecek olan beyaz bayrağı kaldırmıştım. Ama sanki onun benimle olan savaşı henüz bitmemişti.

Aklımda hâlâ dönen bir çok soru varken, onunla birlikte olmam doğru muydu? Beni gerçekten seviyor muydu? Yoksa sadece acıyor muydu? Söyledikleri neden bana yetmiyordu?

Kapıyı açıp odaya girdiğinde heyecandan yutkunamaz hâle gelmiştim. Az sonra bana yapacaklarını düşününce olan aklım da kafamı terk edip gidiyordu.

Kapıyı kapatıp yatağa doğru birkaç adım gittikten sonra, beni yavaşça yere bıraktı. Elleri bel oyuntumdaki yerini alırken, beni kendine bastırıp yüzüme doğru eğildi. Başımı istemsizce geriye yatırarak gözlerimi kapattığımda, hiç acımadan dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Onun bir dur düğmesi yoktu, biliyordum ki başlaması için tek bir kelime yeterliydi ve o izni benden aşağıda almıştı.

Unfold