SANRI (+18)

lenahzade Romance

"İmdat! Yardım edin, lütfen!''
O, şimdi kurbanını sürükleyen bir katil gibi görünüyordu gözüme. O iri sırtını, iri kolunu görüyordum sadece. Evin önünde tahtadan iki basamak vardı, o, orayı çıkarken, ben ise dizlerimin üzerinde sürünerek tırmandım yukarı. Kapının yanında yukarıdan asılmış olan saksının içine elini sokup kurcaladı ve oradan anahtarı alıp kapının kilidine taktı. Sıkıca tuttuğu bileğim o kadar ağrıyordu ki, artık çırpınamıyor ,  kolumu hareket bile ettiremiyordum. Kapının kilidini açtıktan sonra anahtarı alıp cebine attı ve kapıyı sonuna kadar iterek açtıktan sonra dönüp bana baktı. Ona yalvaran gözlerle bakarken, ''Lütfen,'' diye fısıldadım ama sesimi kendim bile duyamadım. Umudum yoktu artık, çaresizdim.
İçeriden ışık geliyordu, bir anlık umutlarım yeşerdi ancak o şömine imiş, içeriden başka ses, başka bir iz yoktu. Burada yapayalnızdık.
Sırılsıklamdık, siyah saçları alnına yapışmıştı. Gözleri bir çizgi halinde idi ve içi kapkaranlık o kuyular bana öldürmek ister gibi bakıyordu. Merhamet dilenen gözlerimdeki çaresizlik, büyük bir yorgunlukla başımı önüme eğdi. Eğilip kollarımdan tutarak beni kaldırdı ve içeriye sokup, sırtımı duvara yasladıktan hemen sonra kapıyı gürültü ile kapatınca, gözlerimi kapattım. Kapıyı kilitlediğini duydum, bir hareketlilik hissedince gözlerimi açıp ona baktım. Tam önümde üzerini çıkarıyordu. Ceketini çıkartıp kenara attıktan sonra, gözlerimin içine bakarak gömleğinin düğmelerini çözmeye başladı. Karşımda bir kaç saat önceki o nezaketli adam yoktu artık, onu ben kendi dilimle yok etmiştim...

Unfold