Rescue สื่อรักกั๊กหัวใจยัยนางฟ้า

มนต์สิงหา/ MONSINGHA Paranormal

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ไรท์เพิ่งจะหัดแต่งตอนเริ่มเป็นนักเขียนแรกๆ ยังไม่ได้เกลา และสำนวนอาจจะยังไม่ลื่นไหลต้องขออภัยนักอ่านมาณ.ที่นี้ด้วยนะคะ
“ เด็กคนนี้…เธอคือผู้ช่วยเหลือ และให้ชีวิต ”
แฟรี่นางฟ้าเบื่อสวรรค์ที่ต้องการจะลงมาเกิดเพื่อช่วยเหลือคนที่ยังไม่ถึงที่ตายให้มีชีวิตอยู่เพื่อเป็นประโยชน์ต่อตัวเองและผู้อื่น เธอจึงได้รับพรสามประการ และได้ลงมาเกิดสมกับความตั้งใจ ในรูุปแบบของกู้ชีพในมูลนิธิแห่งหนึ่งซึ่งยังมีคู่ของเธอที่ขอตามมาร่วมทำภารกิจนี้ร่วมกัน
สปอยตัวอย่าง
“ เด็กคนนี้…คือนางฟ้าเธอคือผู้ช่วยเหลือ และให้ชีวิต ”
แฟรี่:
พ่อได้รับแจ้งเหตุจากศูนย์ ของมูลนิธิ ฉันติดพ่อมาก ร้องขอตามท่านไปด้วย ถ้าแม่อยู่คงไม่ยอมหรอก พ่อจำใจเพราะไม่อยากทิ้งลูกไว้คนเดียว พอไปถึงจุดเกิดเหตุ ฉันเห็น ทั้งรถมูลนิธิ ทั้งรถตำรวจ ที่เปิดไฟและเปิดสัญญาณเสียง ดังก้องไปทั่ว รถตู้ที่ถูกชนจนหงายท้อง มีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต ทั้งเด็ก ผู้หญิง คนแก่ บางคนออกมากองอยู่ข้างๆ รถ ฉันชินกับเสียงดังๆ และไฟสัญญาณฉุกเฉินที่เปิดจากรถของบรรดาอาสากู้ภัย เพราะได้ยินและเห็นมันตั้งแต่เริ่มจำความได้
“ แฟรี่..นั่งในรถนี่ อย่าลงไปนะลูก สัญญากับพ่อก่อน”
พ่อหันมาสั่ง ฉันกอดตุ๊กตาตัวโปรดไว้แนบอก
“ ค่ะพ่อ...แฟร์จะนั่งรอพ่ออยู่บนรถ ไม่ไปไหน ”
ฉันพยักหน้าสัญญากับท่าน ท่านยิ้มให้ ก่อนลงรถไปช่วยเหลือ ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทันที
ฉันมองรอบๆ ตัวที่ทุกคนกำลังชุลมุน ช่วยเหลือผู้ได้รับบาดเจ็บ และคนตาย พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยืนร้องไห้อยู่ข้างรถเก๋งคันหนึ่ง ที่บนหลังคารถมีไซเรนและไฟ ติดอยู่ด้วย ฉันค่อยๆ แง้มเปิดประตูรถ เดินเข้าไปหาเขาช้าๆ
“ นี่...เธอร้องให้ทำไมเหรอ ”
ฉันถาม...เขาไม่ตอบ แต่เขากลับร้องไห้หนักขึ้น ฉันเข้าไปกอด เพราะเคยเห็นแม่ทำแบบนี้กับฉันบ่อยๆ เวลาที่ฉันร้องไห้
“ โอ๋...อย่าร้องน้า..เดี๋ยวแฟร์ให้ตุ๊กตาเอาไหม ”
ฉันอยากให้เขาหยุดร้องให้ อุตส่าห์ยอมยกตุ๊กตาตัวโปรด ของตัวเองให้เลยนะ
“ ผู้ชายที่ไหนเขาเล่นตุ๊กตากันล่ะ...ยัยบ้า!!! ฮื่อๆๆ” มือหนึ่งปาดน้ำตา มือหนึ่งผลักฉันออกมา แถมยังด่าฉันอีก...
ไม่โกรธน้า นางฟ้าแสนสวยอย่างฉัน คือผู้ช่วยเหลือไม่ใช่ผู้ทำลาย ฉันยังใจเย็น คงเพราะเป็นเด็ก และชอบนั่งสมาธิบ่อยๆ ล่ะมั้ง ถ้าเป็นตอนนี้นะ ไอ้เด็กนี่โดนมือข้างซ้ายของฉันตบกระโหลกไปแล้ว...
ไม่น้า...นางฟ้าอย่างฉันต้องจิตใจดีงาม รักเด็ก...( นั่นมันนางงามแล้วเฟ้ย!!! )
“ แล้วเธอร้องให้ทำไมล่ะ ”
ฉันถามเขาอีกครั้งหนึ่ง อย่างใจเย็น สูดหายใจเข้าลึกๆ คิดบวก++++
“ ก็ฉันกลัว ฮื่อๆๆๆ มีคนตายด้วย ฉันกลัวผีฮื่อๆๆๆ ”
เขาใช้หลังมือปาดเช็ดน้ำตา ทั้งสองข้าง จนชายเสื้อแขนยาวของตัวเองเปียกไปหมด
“ เธอเคยเห็นผีเหรอ ”
“ ฮึ ”
เขาส่ายหัวดิก ไม่เคยเห็นแล้วจะกลัวไปเพื่ออะไร
“ งั้น...ฉันให้พระเธอก็แล้วกันนะ ท่านจะได้คุ้มครอง ให้เธอปลอดภัย ไม่มีใครทำอะไรเธอได้..รับไปสิ ”
ฉันถอดสร้อยพร้อมพระของตัวเองส่งให้เขา แต่เขายังยืนเฉย ฉันเลยคล้องคอให้เขาเลย ก่อนพาตัวเองกลับมานั่งในรถ ยังหันไปบอกเขาอีก
“ ฉันชื่อว่า แฟรี่ นะ แปลว่านางฟ้า อย่าลืมล่ะ ”
ฉันโบกมือให้ เขามองฉันนิ่ง แล้วกลับขึ้นไปนั่งบนรถเหมือนกัน
ปัจจุบัน ฉันได้พบเขาอีกครั้ง ในสถานะ ที่เรา เป็นอาสากู้ภัย เหมือนกัน เพราะเราผูกพัน พรหมลิขิตจึงนำเรามาพบกันอีกครั้ง....
เรื่องนี้ไรท์ เขียนเกี่ยวกับ การปฏิบัติหน้าที่ ของกู้ชีพกู้ภัย บวกกับความรักกุ๊กกิ๊ก พลังพิเศษ ที่ติดตัวมาของ เอพริล และแฟรี่ ขอให้ผู้อ่านทุกท่าน มีความสุขกับการอ่านมากๆนะคะ

Unfold