เซ็นใบหย่าสักทีคุณสามีตัวร้าย

ฮาวารา Romance

ชื่นชอบพระเอกธงเขียวเป็นชีวิตจิตใจ แต่ดัน! ได้เกิดใหม่เป็นตัวประกอบ ที่พ่วงตำแหน่งเมียแสนจืดชืดของตัวร้ายธงแดง ใครจะทนก็ทน! เธอจะหย่า พระเอกธงเขียวเท่านั้นคือคุณค่าที่เธอคู่ควร
**********
ได้เกิดใหม่ในนิยายเรื่องโปรดทั้งที แต่ดันไม่ได้อยู่ในร่างนางเอก
ถึงอย่างนั้นร่างตัวประกอบที่ 'ชนานันท์' เข้ามาอยู่ก็ไม่ได้แย่
มีเงิน มีคนใช้ มีบ้านหลังใหญ่ มีเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมเต็มตู้
เหมือนจะดี แต่...ทำไมต้องเป็นตัวประกอบแสนจืดชืดผู้รับบทเมียของตัวร้ายธงแดงอย่าง 'ปรมะ' ด้วยล่ะ
เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ตั้งแต่อ่านนิยายแล้ว ใจร้าย โหดเหี้ยม
ร้ายกับทุกคนบนโลกยกเว้นนางเอกในนิยาย อย่าง 'เอมิกา' เพียงคนเดียว
นิสัยแย่มาก ๆ ๆ ๆ พอจะไปหานางเอกก็เขี่ยเมียในนามอย่างชนานันท์ทิ้ง
ใครจะไปทนให้ผู้ชายแบบนั้นเขี่ยทิ้งเหมือนผู้หญิงไร้ค่ากันล่ะ
ได้เกิดใหม่ทั้งที พระเอกธงเขียว อย่าง 'พชร' เท่านั้นคือคุณค่าที่เธอคู่ควร!
********
ตัวอย่างเนื้อหาบางส่วน
“เธอว่าอะไรนะ?”
“ถ้าคุณไฟยอมหย่ากับนันท์ดี ๆ นันท์จะช่วยคุณจีบเอมิกาดีไหมคะ?”
“ไม่ดี แล้วฉันก็ไม่หย่า”
“ทำไมล่ะคะ คุณต้องการแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ คุณจะรั้งนันท์ไว้อีกทำไมคะ หรือเพราะสัญญาของคุณพ่อ ถ้าเพราะสัญญาของคุณพ่อ คุณไม่ต้องคิดมากเลยนะคะ นันท์ขอแค่… เดี๋ยวสิคะคุณไฟ!”
“หลบ” น้ำเสียงเรียบนิ่งทุ้มต่ำเอ่ยคำสั่งอีกครั้ง
“คุณไฟฟังนันท์ก่อนสิคะ ยังไม่ทันจะได้ฟังข้อเสนอให้จบคุณก็ปฏิเสธนันท์แล้วอะ ลองฟังข้อเสนอนันท์ก่อนนะคะ นะคะ น้า...”
"..."
“คือเราแต่งงานกันตามสัญญาที่คุณให้ไว้กับคุณพ่อใช่ไหมล่ะคะ แล้วตอนนี้เราก็เหมือนไม่ใช่สามีภรรยากันเลยสักนิด คุณไม่ได้รักนันท์ เราไม่ได้ผูกพันต่อกัน สู้เราจบกันสวย ๆ แล้วแยกย้ายไปใช้ชีวิตกับคนที่เรารักดีกว่าไหมคะ นันท์ไม่เรียกร้องอะไรมากเลยค่ะ แค่เงินสักก้อนกับผลกำไรจากกิจการที่งอกเงยของคุณพ่อก็พอ ดีไหมคะ” ชนานันท์มั่นใจว่าคำพูดหว่านล้อมของเธอย่อมได้ผล เพราะตอนนี้ปรมะก็ดูมีสีหน้าที่คิดตามเธอบ้างแล้ว
“แยกย้ายไปใช้ชีวิตที่ว่าคือ?”
“กับคนที่เรารักไงคะ อย่างเอมิกาไงคะ ไม่ดีเหรอคะ”
“แล้วเธอ?”
“อ๋อ นันท์ก็จะได้เปิดโอกาสให้ตัวเองได้เจอผู้ชายดี ๆ ที่พร้อมจะเป็นสามีของนันท์ไงคะ” พูดแล้วชนานันท์ก็วาดฝันถึงความอบอุ่นธงเขียวขจีราวกับงานพืชสวนโลกของสารวัตรพชร “คุณกับเอมิกา ส่วนนันท์ก็มีสารวัตพชร”
พูดเองชนานันท์ก็เขินอายเอง เธอห้ามปฏิกิริยาทางร่างกายไม่ได้จริง ๆ พูดถึงหนุ่มในฝันทีไรก็เขินจนเผลอบิดม้วนตัวไปมาทุกครั้ง ในขณะที่ปรมะเริ่มหน้าตึง และเริ่มร้อนผ่าวที่กลางศีรษะขึ้นทุกที ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินชื่อไอ้ตำรวจหน้าขาวนั่นจากปากคนเป็นภรรยา ไหนจะท่าทางบิดตัวไปมาคล้ายเขินซะเต็มประดานี่อีก

.
.
.
.
พระเอกในนิยายแสนดีขนาดนี้ ถ้านางเอกในเรื่องไม่ต้องการ...เธอขอนะ
ชนานันท์ชวนพชรพูดคุยอยู่หลายประโยค เธอพยายามส่งสายตาหวานให้ก็แล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่สบมอง หรือว่าจะต้องใช้ชั้นเชิงกว่านี้นะ
แกร๊ก...
คิดแล้วก็แกล้งทำลิปสติกตกพื้นจนมันกลิ้งไปที่พื้นใกล้ชายหนุ่มทันที ชนานันท์ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้เขา เรือนร่างบอบบางย่อตัวลงเพื่อเก็บของที่ตั้งใจทำตก ระหว่างที่ย่อตัวก็เงยหน้าช้อนสายตาหวานเยิ้มรอจังหวะให้พชรก้มมาสบมองไปด้วย
จากมุมนี้ต้องเห็นเนินอกเธอบ้างแหละ คงต้องมีหวั่นไหวไม่มากก็น้อย
แต่...ทำไมเธอเก็บลิปสติกไม่ได้สักทีนะ กลิ้งอยู่แถวนี้ไม่ใช่เหรอ
“หาไอ้นี่อยู่ใช่ไหม?”
“คุณไฟ?”
ฉิบหาย ผัวมา!
******
ไม่มีนอกกายนอกใจ

Unfold