Nikar
ABOUT ME
ABOUT ME
STORY BY Nikar
ผู้ชายอย่างผม(I am Here) NC35+
Reads
'ทศรรห์' ไม่เคยถามว่าเธอเต็มใจไหม แต่ทุกครั้งที่มีใครทำให้ 'เหมือนแพร' เจ็บ โลกของคนนั้นจะพังลงทันที เพราะมาเฟียอย่างเขาอาจไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ชอบเห็น 'ของของตัวเอง' มีน้ำตา สำหรับ 'ทศรรห์' แล้ว 'เหมือนแพร' เสีย 'น้ำตา' เพราะเขาได้คนเดียวเท่านั้น "แกกล้าแตะต้องเด็กของฉันเหรอวะไอ้สวะ! จัดการมัน ขุน" ทศรรห์เห็นตั้งแต่แรกแล้วเลยเฝ้าตามเงียบๆ กับขุนและการ์ดของตัวเอง "แกเป็นใครวะ?" คนเร่ร่อนยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองลุกขึ้นพร้อมคำถามและเดินตรงมาหมายจะเอาคืนคนที่ทำร้ายตัวเอง แต่ยังเดินได้ไม่ถึงสามก้าวเดินก็ถูกขุนกับลูกน้องอีกสองคนจับล็อกตัว "ทำให้ขยะอย่างมันหายไปจากโลกซะ! ให้มันรู้ซะว่าชีวิตไร้ค่าของมันน่ะตายไปก็ไม่มีใครเสียดาย" มาเฟียหนุ่มสั่งขุนแล้วขุนก็รับคำสั่งให้ลูกน้องลากตัวคนเร่ร่อนออกไปจากใต้ตัวตึกร้าง "ไม่ต้องกลัว ปลอดภัยแล้ว มีฉันอยู่ ใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้เหมือน" เมื่อลูกน้องลากขยะสังคมออกไปเหลือแต่เขากับเหมือนแพรอยู่ด้วยกันลำพัง ทศรรห์ก็เดินเข้าไปหาเหมือนแพรที่ลุกนั่งกอดเข่าตัวสั่นเทา "ทะ...ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะคุณทศรรห์" เธอขอบคุณเขาเสียงสั่นเครือ ก่อนหน้านี้นึกว่าจะถูกข่มขืนและฆ่าทิ้งซะแล้ว ทศรรห์เพิ่งกลับมาจากนนทบุรี ก่อนหน้านี้โทรหาเหมือนแพรหลายสาย แต่สาวเจ้าไม่ยอมรับสายจึงมาดูว่าเธอทำอะไรถึงไม่รับสายตน พอมาถึงก็เห็นเธอยุ่งกับการทำงานของเธอ พอเธอเลิกงานเดินกลับบ้าน เขาจึงให้ขุนแอบขับรถตามมาเรื่อยๆ โดยรักษาระยะห่างเพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัวว่าโดนติดตาม "พอดีแวะมาแถวนี้น่ะ" มาเฟียหนุ่มตอบสั้นๆ พร้อมลูบคราบน้ำตาเปื้อนแก้มเนียนทิ้งให้ "ขอบคุณนะคะที่มาแถวนี้ ขอบคุณนะคะคุณทศรรห์" "ไม่ฟรีหรอกนะเด็กน้อย" เขาตอบสั้นๆ แล้วก็มองรอบๆ ห้องแคบๆ เล็กๆ ของตึกร้าง "ที่นี่ก็พอได้อยู่นะ" เขาพูดสั้นๆ แล้วก็หันมาสบตาเปียกชื้นน้ำตาของเหมือนแพร "คะ?" เหมือนแพรขมวดคิ้วงุนงงในคำพูดมาเฟียตรงหน้าตน "มันจะเอาเธอที่นี่ใช่ไหม งั้นฉันก็จะ ‘เ.อ.า’ เธอแทนมันเองเหมือน" "มะ...ไม่นะคะคุณทศรรห์" เธอส่ายหน้าปฏิเสธเสียงสั่นเครือ "ใช่ว่าเราเป็นคนแปลกหน้ากันซะหน่อยเหมือน และเราก็ใช่จะไม่เคยทำกัน" เขาพูดพร้อมยื่นมือไปจับแก้มนวลแล้วลูบไล้มือสากกร้านมายังลำคอระหงชื้นเหงื่อหญิงสาว "ไม่นะคุณทศรรห์" เธอส่ายหน้าพร้อมกับถีบเท้าถอยหนีจากคนตรงหน้าตัวเอง "ทุกอย่างมีราคาต้องจ่ายเด็กน้อย ฉันช่วยเธอ ฉันต้องได้เธอว่าไหม" ทศรรห์ขยับตัวตามคนตัวเล็กที่ถอยหนีตนเองไปจนติดผนังปูนด้านหลัง "ไม่นะคะ" สาวน้อยปฏิเสธ แต่แล้วก็ต้องตาโตสั่นกลัวอีกครั้งเมื่อมาเฟียตรงหน้าโถมตัวโน้มลงมาหาแล้วจูบปากของเธอดูดดื่ม
Updated at
ซีรีส์ โลกีย์ลวง NC35+
Reads
“ได้โปรดปล่อยหนูเถอะนะนายท่าน อึก! ฮือๆๆ” หล่อนดิ้นร้องไห้สะอื้นยกมือไหว้ขอความเมตตา พันภพได้แต่ยิ้มแล้วมองร่างเปลือยเปล่าผิวสีน้ำผึ้งที่ตัวเองใช้หางเกี่ยวรัดยกเข้ามาหาตัวเองแล้วก็ตวัดแขนทั้งสองข้างกอดหล่อนปล่อยหางที่รัดสาวน้อยออก“ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกเดือนดารา เพราะเธอคือคนสำคัญของฉัน” คำว่าคนสำคัญของพันภพทำให้เดือนดาราเข้าใจไปอีกความหมาย แต่สำหรับพันภพแล้วหล่อนคือตัวแปรสำคัญในการแก้คำสาปของเขาเท่านั้นเอง“สำคัญ? แล้วทำไมนายท่านถึง...” แล้วเธอก็นิ่งเงียบไปเมื่อสบกับดวงตาสีเหลืองเป็นประกายวาววับของนายท่านจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเมื่อท่อนแขนใหญ่โอบรัดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม“ถึงอะไรล่ะ ตอนนี้เธอก็ต้องทำหน้าที่สำคัญเหมือนกันเดือนดารา เพราะฉันต้องการเธออีกแล้ว” ไม่อาจปกปิดความต้องการของเจ้าตัวร้ายของตัวเองได้ในตอนนี้ พันภพแข็งร้าวไปทั่วท่อนเนื้อและยิ่งได้กอดเด็กสาวที่เปลือยมีกลิ่นหอมประจำตัวยิ่งทำให้เขาอยากกระแทกตัวซอยถี่แรงๆ ในตัวของหล่อน“อ่า ไม่ไหวแล้ว อยากได้ตอนนี้เดือนดาราของฉัน” แล้วเขาก็กดแนบบดเบียดท่อนเนื้ออวบใหญ่ที่แข็งขึงของตัวเองเข้าหาความเป็นสาวหล่อนทันที
Updated at
ราคี(ร้าย)รักอชิระ NC35+
Reads
'เธอจะต้องจากไปทันทีที่คลอดลูกให้ฉัน' นาย "อชิระ" นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาบอกว่ากำลัง 'อุ้มท้อง' ลูกของตน ส่วน "พาขวัญ" เธอจำเป็นต้องบอก 'พ่อของลูก' เพราะตนเองอับจนหนทางจนปัญญาที่จะดูแลลูกน้อยที่จะเกิดมา ขนาดลำพังตัวเองทุกวันยังแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วลูกล่ะ เธอไม่ต้องการให้ลูกมาลำบากกับตนจึงยอมทำสัญญาเฉือนใจตนกับพ่อของลูก “ไปเก็บของของเธอแล้วไปซะขวัญ” อชิระบอกกับคนที่ยืนน้ำตาคลอมองตามแม่ของเขาที่อุ้มลูกของเธอเข้าไปในบ้าน “ค่ะ ขวัญฝากคุณอชิดูแลลูกด้วยนะคะ ต่อไปนี้ขวัญคงไม่ได้อยู่กับเขา น้ำนมที่ขวัญปั๊มไว้ให้เขาจะกินได้ถึงสามเดือน” เธอบอกชายหนุ่มทั้งน้ำตา “แน่นอนอยู่แล้ว นั่นลูกฉัน ฉันต้องดูแลน้องซันได้ดีอยู่แล้ว แล้วเธอจะไปอยู่ไหนคิดไว้รึยัง” ทั้งๆ ที่บอกตัวเองแล้วว่าพาขวัญจะไปอยู่ไหนก็เรื่องของเธอ แต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าหลังจากนี้หญิงสาวจะไปอยู่ไหน “ยังเลยค่ะ แต่ว่าจะไปขออยู่กับเพื่อนสักพักก่อนค่ะช่วงนี้” เธอบอกเขา “เพื่อนคนไหน” อชิระถามอย่างสงสัย เพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอมีเพื่อน จะมีก็แต่คนที่ทำงานที่ไนต์คลับของเขาเท่านั้นที่เขารู้จัก “กี้ค่ะ ขวัญจะไปขออยู่กับกี้ก่อนแล้วค่อยหาที่อยู่เป็นของตัวเอง” “อือ...ใช้เงินที่ฉันให้ไปให้เป็นประโยชน์ล่ะ” “ค่ะ ขวัญจะใช้ให้เป็นประโยชน์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ” “ขอบคุณเหมือนกันที่มีลูกที่น่ารักให้ฉัน เธอไปเถอะ” แล้วเขาก็เดินเข้าไปในบ้านทันทีโดยไม่หันกลับมามองเธอที่ยืนน้ำตาคลออยู่เบื้องหลัง พาขวัญมองแผ่นหลังกว้างที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ทั้งน้ำตา ทุกอย่างมันสิ้นสุดตรงนี้แล้ว ทางของเธอและเขามันเป็นเพียงแค่เส้นขนาน เขาเป็นถึงเจ้าชายที่อยู่บนหอคอย แล้วเธอล่ะเป็นใคร เป็นแค่ผู้หญิงกระจอกๆ คนหนึ่งที่ชีวิตครั้งหนึ่งถูกโชคชะตาผลักมาเจอเขา แล้วสุดท้ายโชคชะตาก็ผลักไสเธอออกไปจากเขา “ขวัญรักคุณกับน้องซันมากนะคะ คุณกับลูกจะอยู่ในใจขวัญตลอดไปค่ะ อึก!” เธอพึมพำบอกรักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือมองคนที่เดินจากไป ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของ
Updated at
ซีรีส์ โซ่รักมาเฟีย NC35+
Reads
#พันธะลวงผูกรัก มาเฟียโฉดกลับมาเพื่อ 'ลูก' หรือเพื่อ 'เธอ' กันแน่ เมื่อ 9 ปีก่อน 'คาร์ล' ใช้เงินปาใส่หน้าเธอเพื่อไล่เธอออกจากชีวิตเขา 'ปาลิกา' ทั้ง 'เจ็บ' และ 'จำ' แต่ความเจ็บซ้ำในครั้งนั้นทำให้เธอมี 'ทายาทมาเฟีย' ติด 'ท้อง' มาด้วย วันนี้เขากลับมาทวงสิทธิ์ของเขาคืน แต่ 'เซเรส' เป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น ฝันไปเถอะ! มันสายไปแล้ว เธอมีเงินและเลี้ยงลูกเองได้ เขาไม่จำเป็นสำหรับเธอและ 'ลูก' นานแล้ว... +++++++ "คุณทำแบบนี้ทำไมคาร์ล ทำไมไม่นั่งรอเฉยๆ ฮะ!" พอดึงลากคนตัวโตออกมาไกลแล้วก็เอ่ยถามทันที "นั่นสิครับ ทำไมลุงไม่อยู่เฉยๆ เซเรสบอกแล้วไงว่าห้าม ดื้อ ห้าม ซน แล้วทำไมถึงไม่เชื่อฟังฮึ" เซเรสพูดต่อประโยคของแม่ที่พูดจบ "ก็อยากช่วยขายของไม่ได้รึไง พายกับเซเรสขายของดูน่าสนุก ผมเลยอยากช่วยอีกแรง" "ไม่ต้องช่วยค่ะ ถ้าอยู่นิ่งๆ ไม่ได้ก็กลับค่ะ ไม่ต้องมาอยู่ให้วุ่นวายค่ะ" "นั่นสิครับ ดื้อไม่เชื่อฟังแบบนี้น่าตีก้นนัก ถ้าเป็นเซเรสดื้อแบบนี้ แม่พายฟาดก้นแล้ว นี่แน่ะ!" แล้วก็เอามือฟาดตีก้นพ่อของตัวเองไปหนึ่งที ทำเหมือนตอนตัวเองดื้อกับแม่แล้วโดนแม่ตีก้น "ไม่เชื่อฟังกันต้องเจอแบบนี้แหละครับลุง" หัวจะปวดทั้งพ่อทั้งลูก และไม่อยากจะเชื่อว่าเซเรสจะเดินไปตีก้นของคาร์ลทำโทษเหมือนที่ตนเองเคยตีก้นเซเรสตอนทำผิด "เซเรสพาพ่อไปนั่งรอนะลูก เซเรสไม่ต้องไลฟ์กับแม่แล้ววันนี้ วันนี้แม่ไลฟ์สองชั่วโมง ไลฟ์เสร็จแม่จะพาไปกินชาบู โอเคไหมครับ" เมื่อรู้ว่าพูดกับคาร์ลไปก็เท่านั้นจึงก้มหน้าคุยกับลูกชาย "โอเคครับแม่พาย เดี๋ยวเซเรสจะดูลุงให้เอง ไม่ให้ไปวุ่นวายในไลฟ์แม่พายแน่นอนครับ ไปครับลุง" แล้วก็คว้าจับมือของพ่อ "พาย คุณไม่ต้องลำบากไปยืนไลฟ์แบบนั้นก็ได้นะ ผมมีเงินเลี้ยงคุณกับลูก เงินแค่..." "ฉันมีมือ มีเท้า มีครบสามสิบสองคาร์ล อีกอย่างฉันไม่ต้องการเงินของคุณค่ะ ฉันหาเงินเองได้" ปาลิกาไม่รอให้พ่อของลูกพูดจบ เธอก็พูดแทรก "พูดแบบนี้แม่พายก็โกรธหรอก ไปนั่งรอแม่พายครับ" เซเรสพูดแล้วก็ดึงลากพ่อเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่นั่งก่อนหน้านี้ คุณแม่คนสวยมองสองพ่อลูกเดินไปนั่งที่เดิมแล้ว โดยมีโทมัสยืนเฝ้าอยู่ด้านหลังของคาร์ลก็ส่ายหัวแล้วเดินกลับไปทำงานของตนต่อในไลฟ์สด และคงมีหลายคอมเมนต์ที่ถามเรื่องพ่อของเซเรสแน่นอนวันนี้ และก็ยากที่จะเลี่ยงไม่ตอบลูกค้าขาประจำของตนเอง #คู่หมั้นมาเฟียของยัยหมวยเล็ก "อือ...มีพี่เป็น ผัว แล้วยังคิดจะอยากมี แฟน อีกไหมฮึ" ++++++ "ไหวไหมหมวยเล็ก?" เขาก้มยื่นหน้าไปใกล้เอ่ยถามข้างหูเธอเบาๆ ด้วยความห่วงใย "อือ...ไม่ไหว เจ็บท้องน้อยค่ะ" เธอบอกเขาตรงๆ ไม่กล้าพลิกตัวหันหน้ามาเผชิญหน้ากับคู่หมั้นมาเฟีย เพราะเขาทำให้เธอเจ็บจุกท้องน้อยจนลุกไม่ไหว "หิวไหม พี่ทำมื้อเช้าให้แล้ว มีไข่ดาว แฮมและนม" "หิวค่ะ" น้ำเสียงแผ่วเบาดังลอดออกมาจากปากอ่อนนุ่ม "งั้นพี่ไปยกเข้ามาให้กินในห้องนะ หมวยเล็กคงลุกไปกินไม่ไหว ขอโทษนะที่ใหญ่และยาวจนทำให้เจ็บท้องน้อย แต่จะช้าจะเร็ว หมวยเล็กก็ต้องเป็น เมีย พี่อยู่แล้ว เราก็หมั้นกันนานแล้วว่าไหม" "คนขี้โกง! พี่เซเรสมัดมือชกหมวยเล็ก หมวยเล็กอยากมี แฟน ไม่ได้อยากมี ผัว สักหน่อย" "มี ผัว ค่อยมี แฟน ก็ได้ แต่ผัวกับแฟนหมวยเล็กมีแค่พี่คนเดียวที่เป็นได้ เข้าใจไหม เลิกให้ความหวังไอ้เด็กนั่นได้แล้ว ต่อไปห้ามนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์มันอีก ห้ามไปไหนมาไหนกับมันสองคนด้วย ตอนนี้เราไม่ใช่คน โสด แล้ว เรามี ผัว แล้วรู้ตัวไหม"
Updated at
รัญจวนใจ N35+
Reads
“ไอ้ขวัญ” “ใช่กูเองอีบัว” “มึงมาทำไม” “กูก็จะมานอนกับเมีย” “ไม่ใช่ กูไม่ใช่เมียมึง เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะไอ้ขวัญ” หึหึ “มึงเป็นเมียกูแล้วอีบัว มันเลิกไม่ได้หรอก” น้ำเสียงทุ่มห้าวอยู่ในความมืดแล้วก้าวเดินไปหาคนที่อยู่บนฟูกนอนด้วยความชำนาญและคุ้นชิน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขวัญมาหาบัว “มึงมันเลว” “ถ้ากูไม่เลวมึงก็เป็นของไอ้เทพสิอีบัว และตอนนี้สิ่งที่มึงทำได้คือยอมกู และอ้าขาให้กูเอาและครางดังๆ ตอนกูเข้าหาก็พอ” “กูเกลียดมึงไอ้ขวัญ เกลียดมึงได้ยินไหม” “มึงบอกกูจนกูจำขึ้นใจแล้วอีบัว ถึงเกลียดกูยังไงมึงก็ลบรอยกูจากตัวมึงไม่ได้หรอก” ก้าวเดินมาถึงคนที่นอนบนฟูกนอนแล้วเคลื่อนตัวไปคร่อมทับแล้วพูดต่อ.... "อีบัวมึงอ้าขาให้กูเดี๋ยวนี้" "ไม่! กูไม่อ้าขาให้มึงเอาอีกแล้วไอ้ขวัญ" หล่อนตอบกลับเสียงดังฟังชัด "มึงจะอ้าขาหรือไม่อ้า ถ้าไม่อ้ากูถีบมึงตกเตียงคอหักแน่" "แน่จริงมึงก็ถีบสิ กูเป็นเพื่อนเป็นน้องมึงนะเว้ย" "มึงเป็นเมียกูแล้วอีบัว ไม่ใช่เพื่อน" "เมียห่าน่ะสิ มึงข่มขืนกูต่างหากไอ้ขวัญ" "ก็มึงอยากกลีบอวบทำไมล่ะ มึงทำให้กูอยากได้เอง" "กูผิดเหรอวะ"บัวถามเสียงสั่นเครือ ไม่อยากร้องไห้แต่มันอดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้จริงๆ "เออ อ้าขาให้กูเอาแรงๆ เดี๋ยวนี้"
Updated at
มัวเมารัก NC35+
Reads
🍰 #กินคาวต้องกินหวาน โปรย…👇 "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ คุณเมาหนักแล้วคุณโฮม" "คนเมาที่ไหนจะมีอารมณ์แบบนี้ ผมดื่มแค่พอกรึ่มๆ เอง และผมมีแรงเยอะที่จะมอบความสุขให้คุณคนสวย เป็น 'ของผม' เถอะเค้ก" น้ำเสียงแหบพร่าดังอู้อี้ข้างหูแล้วก็ต้องร้องครางกระเส่าออกมาเมื่อเขากัดเม้มติ่งหูเธออีกครั้ง "อุ๊ย! อือ..." "อ่า...ไม่ไหวแล้ว ผมอยากเห็นจังว่ายังใส่ชุดซีทรูสายเดี่ยวลายเสือเมื่อตอนเย็นอยู่ไหม" แล้วเขาก็จับร่างเล็กพลิกตัวนอนหงายแล้วจัดการถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่สีขาวของเธอออกโยนทิ้ง "พระเจ้า! คุณน่า 'เอา' เป็นบ้าเค้ก อื้ม..." เมื่อเห็นสองเต้าอวบใหญ่ของดุษยาก็อ้าปากกว้าง มันอวบใหญ่และเม็ดบัวที่อยู่บนยอดอกที่ดุนดันกับเนื้อผ้าบางเบานั้นอีก น่าขบเม้มชะมัด 🍒#ผู้ชายครบเครื่อง(พ่อของลูก) โปรย…👇 ไม่ชอบหน้าเธอใช่ไหม ขี้เหร่ และเฉิ่มใช่ไหม ได้ "จะรวย" คนนี้จะทำให้ "เสี่ยสมิง" จำคนขี้เหร่เฉิ่มคนนี้จนกินข้าวก็ไม่ได้ นอนก็คิดถึงคอยดู! คน "เฉิ่ม คน "ขี้เหร่" คนนี้แหละจะเป็น "แม่ของลูก" เสี่ย เริ่ม! หนียัยเด็กเฉิ่มขี้เหร่มาตลอด ไม่คิดว่าจะมาตกม้าตายได้ ทำไมไม่เฉิ่ม ไม่ขี้เหร่ แบบเมื่อตอนเป็นเด็กล่ะ ทำไมสวย อึ๋ม ขาวจั๊วะขนาดนี้นะ ให้มันได้แบบนี้สิ หลงไม่ไหว! ว้าย! "เจ็บนะคะ" "สำออย!" "คนถ่อย!" "เดี๋ยวได้รู้ว่าคนถ่อยของจริงเป็นยังไง" แล้วเขาก็ดึงลากร่างเล็กปลิวตามตัวเองเข้าไปในตัวตึก "เจ็บนะคะ ปล่อยค่ะ เดินเองได้" เธอขืนข้อมือออกจากอุ้งมือหนาและเขาก็ยอมปล่อยให้เดินเอง พอได้อิสระก็รีบวิ่งหนีก่อนที่จะเข้าไปในตัวตึก "อุวะ! อยากเล่นหนังแขกก็ไม่บอก" 🍌#ผัวทิพย์(กินดุ) โปรย…👇 "นี่บีบีจะผลักไสผมให้คนอื่นเหรอ" "บอสไม่ใช่ของบีบีตั้งแต่แรกแล้วค่ะ เรื่องวันนั้นก็แค่ เมา เท่านั้น ให้มันจบแค่ในห้องนั่นไม่ได้เหรอคะบอส ทำไมถึงยังไม่ออกจากตรงนั้นอีกคะ เราก็ต่างโตกันแล้วนะคะ" "ครั้งแรกของบีบีนะ" "ก็ใช่ค่ะ ครั้งแรกแล้วใช่จะไม่มีครั้งที่สอง แต่ครั้งที่สองจะไม่ใช่กับบอสแน่นอนค่ะ เพราะบอสเองก็ใช่จะแคร์ใช่ไหมคะ บอสก็มีผู้หญิงรอบตัวเยอะจะนอนกับใครก็ได้ แล้วทำไมยังติดอยู่กับครั้งแรกของบีบีคะ บีบีรู้จักบอสดีค่ะ" "รู้จักดีก็ตามใจหน่อยสิ และรู้ไหมอะไรที่เป็นของผมแล้วก็ต้องเป็นแค่ของผมคนเดียว บีบีก็ด้วย อย่าคิดจะได้ขึ้นเตียงกับคนอื่น ถ้าผมยังอยู่" น้ำเสียงยียวนขี้เล่นเปลี่ยนเป็นห้วนแข็งพร้อมดันร่างเล็กเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปเข้าผนังกำแพงห้องทำงาน "บอสจะทำอะไรบีบีคะ" "ก็บอกว่า หิว ไงเล่า ถ้าไม่กินจะหายได้ไง ว่าไหม?" เขากักร่างเล็กของเลขาสาวไว้กับผนังแล้วก้มโน้มหน้าลงหมายจะจูบปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อของบูรณิมา แต่แล้วมือน้อยก็ยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ไม่ยอมให้เขาบดขยี้ "อย่าขัดใจผมบีบี" "บอสกำลังล้ำเส้นอยู่นะคะ" "แล้วยังไงบีบี" เขาถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "บีบีจะไปยื่นใบลาออกกับฝ่ายบุคคล" "ได้! ไปยื่นสิ มาดูกันว่าจะลาออกได้ไหม ถ้าผมไม่อนุมัติ คุณก็ลาออกไปไม่ได้บีบี และคุณก็น่าจะรู้ว่าต้องแจ้งก่อนล่วงหน้าหนึ่งเดือนถึงจะลาออกได้ ถ้าไม่แจ้งก่อนก็อย่าคิดจะลาออกไปจากตำแหน่งเลขาของผมได้"
Updated at
บัวใต้น้ำ
Reads
“อ่ะ...อื้อ เจ็บนะพี่ราม แก้วเจ็บ อือ...” เคราสากของเขาขูดไถลำคอจนรู้สึกเจ็บแสบ “อือ...ทีกับไอ้หมอเสียงอ่อนเสียงหวาน ทีกับผัวทำเป็นขัดขืน กูจะเอามึงบนเตียงผู้ป่วยเนี่ยแหละ” แล้วเสื้อผ้าของแก้วกาญจน์ก็ถูกถอดดึงออกจากร่างอย่างรวดเร็ว “อือ...มะ...ไม่นะพี่ราม นี่มันเตียงผู้ป่วย” “แล้วไง ก็ฉันจะเอา” เขาหยุดมือที่กำลังจะกระชากยกทรงของเธอพร้อมกับสวนกลับทันควัน “อือ...มะ...ไม่นะพี่ราม แก้ว...แก้วไม่ยอม” เธอดิ้นสุดแรงเกิด แต่ก็แพ้แรงคนเหนือร่างที่กดคร่อมทับอยู่ดี และถ้าดิ้นแรงกว่านี้ก็กลัวจะตกเตียง “หลังจากฉันเข้าไปในตัวเธอก่อนค่อยพูดคำนี้ว่าจะยอมหรือจะครางแก้ว อีกอย่างเธอก็หายแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องอดทนอีกต่อไป” ------------ “คุณ!” เธอเก็บลิปสติกในมือใส่กระเป๋าหันขวับไปมองคนที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังทันที “ตกใจอะไรกัน คิดถึงเหรอ หรือว่ากลัว” เขาเดินเข้าไปหาเธอแล้วก็เอ่ยต่อ... “จะไปกับพี่ดีๆ หรือจะใหพี่ต้องใช้ความรุนแรง” “ฉันท้องอยู่นะ” “แล้วใครสน ท้องแล้วไง” น้ำเสียงกระด้างดังตอบกลับทันควัน “คนต่ำช้า” หึหึ “ด่ามาเลยทูนหัว ก็บอกแล้วไงว่าจะไม่เสียเวลาอีกแล้ว ถ้าคิดนาน พี่จะอุ้ม” เขาเดินไปช้อนอุ้มเธอขึ้นแนบอก “อื้อ...ปล่อยนะ ไม่ปล่อยจะร้องให้คนช่วยแน่” “ร้องสิ จะจูบให้คนทั้งโรงพยาบาลดู และจะเอาให้คนทั้งโรงพยาบาลดูด้วย พี่ไม่ได้ขู่ พี่ทำจริงถ้ายังดื้อไม่เชื่อฟัง” เงียบ!
Updated at
โซ่รักคนโฉด / อุ้มรักเมียจ้าง /โซ่รักคนเถื่อน/ห้วงรักคืนเดียว
Reads
“ฉันขอถามคุณสักคำถามได้ไหมคะ และคุณก็ตอบฉันมาตรงๆ ได้เลยค่ะ” “ถามมาสิ มีอะไรที่ฉันไม่ตอบเธอตรงๆ มั่งล่ะ” “นอกจากเธอแล้ว ในอนาคตคุณ มีฉันบ้างไหม?” “ไม่!” เขาตอบเสียงหนักแน่นโดยไม่ปล่อยให้คนถามต้องรอนาน เธอซาบซึ้งจนพูดไม่ออก แต่ก็ฝืนความจุกแน่นในอกยิ้มแห้งๆ แล้วตอบกลับ “งั้นขอให้คุณกับเธอโชคดีนะคะ” “ขอบคุณ เธอก็ด้วยนะ ขอให้โชคดีหลังจากที่เรา ‘หย่า’ กันก็แล้วกัน มีอะไรจะพูดอีกไหม ถ้าไม่มี ฉันจะอาบน้ำแล้ว เหนื่อย” ฤกษ์เอ่ยตอบกลับหน้านิ่ง ++++++ “ที่พ่อฤกษ์บอกว่าทำให้ไนล์มีน้องได้น่ะ ทำได้จริงเหรอฮะพ่อฤกษ์” “ได้สิ ทำไมถึงจะไม่ได้ พ่อยังทำให้มีไนล์ได้เลย” “แล้วแม่หนิงจะโกรธไหมฮะ ถ้าพ่อทำให้แม่หนิงมีน้องให้ไนล์ได้” “โกรธน่ะโกรธแน่นอน แต่มีน้องแล้ว แม่หนิงก็จะหายโกรธพ่อเอง” “ไม่ได้หมายถึงโกรธพ่อ ไนล์หมายถึงจะโกรธไนล์น่ะฮะ แม่หนิงจะไม่โกรธไนล์ใช่ไหมฮะ” “แล้วพ่อล่ะไนล์ ทำไมไม่ห่วงพ่อมั่งฮึ ถ้าพ่อช่วยไนล์ ไนล์ก็ต้องเข้าข้างพ่อสิ อยู่ข้างพ่อ ไม่งั้นพ่อไม่ทำน้องให้ไนล์นะ” “เข้าข้างพ่อฤกษ์ แม่หนิงก็โกรธไนล์เหมือนกันนะฮะ”
Updated at
ภรรยาลับท่านประธาน
Reads
อะแฮ่ม! เสียงกระแอมไอดังขึ้นจากด้านข้างทำให้เธอละสายตาจากคู่สนทนาหันไปมองเจ้าของเสียงกระแอม "คะ ท่านประธาน" "เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ" "ตอนนี้เหรอคะท่านประธาน ดิฉันขอถ่ายเอกสารให้เสร็จก่อนได้ไหมคะ" อือ! "งั้นขอตัวสักครู่นะคะคุณตะวัน" เธอหันไปเอ่ยกับคู่สนทนาก่อนจะเดินตามคนที่เดินหน้าตึงนำหน้าตัวเองไป ++++++++ ปึก! พอประตูห้องทำงานปิดสนิท เท้าใหญ่ก็ก้าวยาวๆ เข้าไปหาคนตัวเล็กที่เดินตามตนมา "หมายความว่ายังไงฮึ" เขาถามเสียงสั่นด้วยความเดือดดาล "อะไรคะท่านประธาน" "เราอยู่กันสองคน ไม่ต้องพูดจาห่างเหินก็ได้ บอกผัวมาสิทำอะไร ทำไมไปยิ้มให้ผู้จัดการตะวันนั่น" ประธานจอมหวงเอ่ยถามภรรยาของตนเอง "คุยกันจะให้ตีหน้ายักษ์ได้ไงคะ อีกอย่างคุณตะวันเขาก็เป็นคนดี น่าคบหา" "น่าคบหา? หมายความว่ายังไง ปิ่นปักเป็นเมียพี่นะ จะไปคบหาผู้ชายคนอื่นไม่ได้" "คิดอะไรของท่านประธานเนี่ย คบหาใช่ว่าจะคบแบบแฟนสักหน่อย" "ยังเรียกท่านประธานอีก เดี๋ยวจูบลงโทษซะเลยดีไหมเนี่ย" ขัดหูเป็นบ้ายามแม่ยอดขมองอิ่มเรียกห่างเหิน "เราตกลงกันแล้วนี่คะว่าอยู่บริษัทเราจะเรียกแบบนี้ และเรื่องของเราก็ต้องเป็นความลับ ห้ามให้คนในบริษัทรู้ว่าเราแต่งงานกัน ถ้าขืนยังเรียกมาพบบ่อยแบบนี้ คนก็รู้กันพอดีว่าปิ่นปักเป็นเมียพี่" "ก็เลิกทำให้พี่หวงสักทีสิ อีกอย่างไม่มีใครเห็นหรอก เพราะชั้นนี้มีแค่เราทำงานสองคน พี่จะมีเซ็กซ์กับเราในห้องทำงานจนถึงเวลาเลิกงานก็ยังได้" "ไม่มีสิทธิ์หวงนะคะ ลืมแล้วเหรอคะว่าเราแต่งงานกันแบบมีข้อตกลง ปิ่นปักต้องการมีลูก และพี่เองก็ต้องการนางบำเรอบนเตียง เราต่างก็ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่นี่คะ และถ้าคิดจะมีอะไรกับปิ่นปักในห้องทำงานก็อย่าหวังค่ะว่ามันจะเกิดขึ้น" เธอพูดย้ำให้เขาจำให้ขึ้นใจถึงเรื่องสัญญาแต่งงานกันสองปี ภายในสองปีนี้ เขาต้องทำให้เธอท้องให้ได้ และพอถึงกำหนดสองปีต่างฝ่ายก็ต่างแยกทางกันเพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเอง "แต่ในสองปีนี้ ปิ่นปักเป็นของพี่ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์หวง และพี่จะเอากับเราในห้องทำงานก็ไม่ผิด เพราะพี่เป็นเจ้าของบริษัทนี้" "รู้ค่ะว่าเป็นเจ้าของบริษัท และถ้าจะหวงก็หวงแต่พอดีค่ะ อย่าทำอะไรเกินเหตุก็พอเดี๋ยวความแตก ถ้าหมดเรื่องคุยแล้ว ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะท่านประธานบริษัทลูคัส" #ประธานขี้หวง #เมียเด็กก็เย็นชา #พ่อแม่ลูน่ากับลูก้า
Updated at
ทาสรักคุณหมอ
Reads
#ทาสรักคุณหมอ #หมอหมา #หนูนิ่ม "ทำไมถึงท้อง?" เขากำที่ทดสอบตั้งครรภ์ที่เห็นในถังขยะในห้องน้ำออกมาถามคนตัวเล็กที่นอนหลับอ่อนเพลียบนเตียง เสียงของเขาที่ดังกว่าปกติทำให้เธอสะดุ้งตื่น "ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองท้องนิ่ม" เขาถามพร้อมยกที่ตรวจครรภ์ในมือขึ้นให้เธอดู "แล้วทำไมหมอไม่ใส่ถุงยาง?" สาวเจ้าถามกลับด้วยความผิดหวังเมื่อได้ยินน้ำเสียงแข็งกร้าวและสีหน้าโกรธของทัชชกร "หมอก็ให้นิ่มกินยาคุมแล้วไง ทำไมหมอต้องใส่ถุงยาง" ทัชชกรตอบกลับเสียงห้วนและยิ่งทำให้ใจพยาบาลสาวเจ็บจี๊ด "หมอรู้ไหมว่าหมอเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน หมอเองก็เป็นหมอและก็รู้ว่ายาคุมมันไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าหมอไม่อยากให้นิ่มท้อง หมอก็ต้องป้องกันด้วย" สาวเจ้าตะโกนตอบกลับไปด้วยโทสะเช่นกัน "สรุปคืออยากให้หมอรับผิดชอบตบแต่งเป็นเมียใช่ไหม" "ถ้าหมอยังพอมีจิตสำนึกความเป็นลูกผู้ชายอยู่บ้างก็ควรรับผิดชอบนิ่ม และอย่าคิดให้นิ่มไปเอาลูกออกเด็ดขาด นิ่มไม่ทำ" สาวน้อยเอ่ยตอบสวนกลับพร้อมลุกลงจากเตียงนอนมายืนประจันหน้าเขา ตอนนี้เธอจุกในอกจนร้องไห้ไม่ออกแล้ว ไม่คิดว่าพ่อของลูกจะคิดกับตัวเองแบบนี้ "แล้วจะทำยังไง ท้องต้องโตขึ้นเรื่อยๆ คนก็ต้องรู้ว่านิ่มท้อง อีกอย่างหมอรับผิดชอบนิ่มไม่ได้ นิ่มเองก็รู้ว่าหมอต้องแต่งงานเดือนหน้ากับหมอษา" "นิ่มรู้ว่าหมอจะแต่งงานกับหมอษาค่ะ แต่หมอจะทำยังไงกับนิ่มและลูกคะ" เธอถามเพราะอยากรู้ว่าเขาจะจัดการกับเธอและลูกของเขายังไง "นิ่มเข้าใจหมอใช่ไหม หมอมี ลูก กับนิ่มไม่ได้จริงๆ" "สารเลว! หมอหมาจะให้นิ่มไปเอาลูกออกเหรอคะ ไม่มีทาง!" "หมอยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะให้นิ่มเอาลูกออก หมอแค่จะให้นิ่มเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ หมอจะดูแลนิ่มกับลูกเอง แต่..." แล้วเสียงเล็กก็พูดแทรกขึ้นโดยไม่รอให้เขาพูดจบ "นิ่มไม่ได้เกิดมาเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยของใคร งั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะค่ะ ส่วนเงินที่นิ่มยืมไป นิ่มจะหามาคืนภายในเดือนนี้" ไม่อยากเชื่อว่าคำพูดพวกนี้จะออกจากปากพยาบาลสาวที่ตนเองรู้จักมาตลอดสองปี นวิยาอ่อนโยน อ่อนหวานเสมอ แต่ตอนนี้เธอกลับเด็ดเดี่ยวมาก เขาสบตาที่แข็งกร้าวของเธอแล้วก็รู้สึกได้ถึงพลังงานที่น่ากลัวจนต้องรีบมองหลบไปทางอื่น "สัญญาหนึ่งปีของเราให้มันจบลงเท่านี้เถอะค่ะ เรื่องเงินนิ่มจะหามาคืนหมอแน่นอนพร้อมดอกเบี้ย" "แล้วนิ่มจะไปหามาจากไหน" "หาไม่ได้ก็จะหามาให้ได้ค่ะ" "นิ่มจะตัดขาดกับหมอเหรอ?" "จริงๆ เราไม่ควรเกี่ยวข้องกันแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ แยกย้ายกันไปอยู่กับความเป็นจริงเถอะค่ะ" "นิ่ม!" "คะ เชิญเก็บกระเป๋าออกจากห้องนิ่มด้วยค่ะ คืนกุญแจกับคีย์การ์ดคอนโดมาด้วยนะคะ" ฝากเอ็นดูนิยายชุด "หมอกับมาเฟีย" ด้วยนะคะ ๑.ทาสรักคุณหมอ(หมอหมากับนิ่ม) อีบุ๊กพร้อมโหลด ๒.กักกันรักมาฟียเถื่อน(แฟรงก์กับหมอษา) กำลังเขียน ๓.เมียงแต่งนอกหัวใจ(หมอแทนกับเกล) กำลังเขียน
Updated at