Sahi neydi merhamet bence merhamet hayvanlara veya başka birşeye merhamet edilir insanoğlu merhameti haketmiyo... Beni tanımadığım birine çevirmişti tamamen kendime inanamıyordum bunları gerçekten yapıyormuydum ben? Hafif sırıttım "Hakediyorlardı ama" "+Hani küçükken çok kullandığımız bir söz vardı ağlıycaksan oynamayalım ee sende ağlıycaksan bu oyundan zevk alamamki ama." Yapmacık bir üzgün ifadesi takındım alt dudağımı büzüştürdüm. "_pskopatmısın sen oru*pu bırak beni!" "+Aaa ama dur kesme sözümü çok ayıp" "_ben burdan çıktığımda seni si-" Sözüne devam edemedi çünkü oyunu başlatmıştım kuralı bozduğu içinde canı fazla yanacaktı bu oyun benim çok hoşuma gitmişti. Bir insanın içinde hep bir çocuk vardır benim çocuğum eminim bir yerlerde gizlice ağlıyordu çünkü hiç bir zaman ortaya çıkarmamıştım beni bu olduğum duruma hayat sokmuştu. *Gülmeyi özledim...
"Biliyor musun okuduğum kitaplarda kız hep mavi, çocuk siyah olurdu. Çocuk karanlık, kız aydınlık. Oysa ben.." dedi dolu gözlerini adama çevirirken. "O okuduğun kitapta ki puştlar aydınlığı aradıkları için buldular o kızları." Derin bir nefes alıp önüne döndü genç adam. "Ben aydınlığı istemedim ki. Ben aydınlıktan korktum cadı. Ben seninle karanlıkta sessizce oturmak itedim. Ben, karanlıkta bana sarılmanı istedim."
yeni bir hayat yeni bir şehir insanı ne kadar değiştirebilirki bu hikayede bir anne ve kızın iş için Antalyadan istanbula taşınmasını yeni bir okul hayatına başlaması yeni arkadaşlıklar kurması birçok kavga yaşaması birine karşı nefret beslemesi ama o nefretin bir gün aşka dönüseceğinden habersiz olmasını konu almaktadır :)
Dear Reader, we use the permissions associated with cookies to keep our website running smoothly and to provide you with personalized content that better meets your needs and ensure the best reading experience. At any time, you can change your permissions for the cookie settings below.
If you would like to learn more about our Cookie, you can click on Privacy Policy.